Alleenstaande ouder met moeilijke puberzoon 16
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van twee zoons en zit momenteel behoorlijk vast met mijn oudste zoon van 16 jaar. Ik ben vooral op zoek naar ouders die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die niet alleen met adviezen komen, maar ook begrip, herkenning en steun kunnen bieden.
Mijn zoon heeft na een heel moeilijke periode uiteindelijk zijn diploma gehaald. School heeft hem enorm zwaar belast. Er zijn tijdens zijn examens zelfs speciale aanpassingen voor hem geregeld, zoals een apart lokaal en een aparte ingang, omdat het contact met andere leerlingen voor hem te belastend was. Uiteindelijk heeft hij zijn diploma gehaald, waar ik ontzettend trots op ben.
Na zijn diploma wil hij absoluut niet naar een mbo-opleiding. Hij zegt dat hij nooit meer naar school gaat en ook niet wil werken. Hij heeft het regelmatig over het feit dat hij deze maatschappij haat, dat hij er niet in past en dat werken voor hem voelt als het verspillen van zijn leven. Hij heeft sterke ideeën over verplichtingen, werken en hoe de maatschappij in elkaar zit.
Hij weigert vrijwel iedere vorm van hulp. Hij wil niet naar een psycholoog, wijkteam, hulpverlener of andere instantie en wil eigenlijk met niemand praten die volgens hem "hulp" komt bieden. Alleen al het idee van therapie of instanties roept veel weerstand op.
Tegelijkertijd is hij niet voortdurend ongelukkig of volledig geïsoleerd. Hij kan genieten van voetbal, vrienden, een film, sporten met zijn vader, gamen en soms samen koken. Hij kan heel normaal en vrolijk zijn en vervolgens ineens omslaan of zich terugtrekken. Hij heeft een kleine groep mensen die hij goed verdraagt en sociale verplichtingen zoals feestjes en familiegelegenheden kunnen hem erg zwaar vallen.
Een paar weken geleden heeft hij mij 's nachts zeer zorgwekkende berichten gestuurd. Hij zei onder andere dat hij liever dood wilde, dat hij het leven niet leuk vond en dat hij liever dood zou gaan dan later een leven te hebben dat hij niet aankan. Hij zei dat hij al ongeveer twee jaar zo met zichzelf worstelt. De volgende dag kon hij echter weer heel normaal doen, contact zoeken en leuke dingen ondernemen. Juist dat wisselende gedrag maakt mij ontzettend onzeker. Ik ben voortdurend bang dat ik hem een keer niet serieus genoeg neem en dat het dan echt misgaat.
Ook dagelijkse dingen kunnen ingewikkeld worden. Hij trekt zich veel terug op zijn kamer, heeft weinig structuur en eet soms nauwelijks omdat hij erg kieskeurig is en het eten dat er thuis is niet goed genoeg vindt. Daardoor kan hij later hongerig, uitgeput en prikkelbaar worden. Ik merk dat ik dan automatisch weer probeer het voor hem op te lossen en mij schuldig voel als het niet goed gaat.
De leerplichtambtenaar heeft inmiddels contact met mij opgenomen omdat hij niet staat ingeschreven voor een vervolgopleiding. Ik heb de situatie volledig uitgelegd. De leerplichtambtenaar gaf aan dat er verschillende mogelijkheden zijn, maar dat mijn zoon wel enigszins moet meewerken. Hij kan bijvoorbeeld op afspraak komen of de leerplichtambtenaar kan bij ons thuis komen. Hij maakte duidelijk dat er uiteindelijk ook wettelijke stappen kunnen volgen als hij iedere vorm van medewerking weigert, waaronder een proces-verbaal en mogelijk jeugdreclassering. Dat maakt mij erg nerveus, omdat ik bang ben dat dwang de situatie juist verder laat escaleren en dat mijn zoon mij daardoor gaat zien als degene die dit allemaal veroorzaakt.
Zijn vader en ik hebben gezamenlijk gezag. Vader weet van de situatie, maar zegt vooral dat hij ook niet weet wat hij met hem aan moet. Daardoor voelt het voor mij alsof vrijwel alle verantwoordelijkheid bij mij terechtkomt.
Ik ben zelf inmiddels ontzettend uitgeput. Ik ben voortdurend alert op mijn zoon, slaap slecht als ik bang ben dat het niet goed met hem gaat en voel mij vaak schuldig wanneer ik iets voor mezelf doe. Ik ben bang dat ik verkeerde keuzes maak en mijn kind kwijtraak. Tegelijkertijd weet ik rationeel dat ik dit niet allemaal voor hem kan oplossen en dat ik ook grenzen moet leren stellen.
Ik wil vooral graag ervaringen horen van andere ouders die een vergelijkbare puber hebben gehad: een jongere die school/opleiding weigert, hulp afwijst, niet wil werken, zich terugtrekt en waarbij uiteindelijk leerplicht of andere instanties betrokken raken. Ik wil graag weten hoe andere ouders hiermee zijn omgegaan, hoe ze het gesprek met hun kind hebben gevoerd, wat uiteindelijk hielp en vooral ook of het later weer beter is geworden.
Ik zoek niet alleen naar oplossingen of instanties. Ik heb vooral behoefte aan mensen die zeggen: "Ik herken dit", "wij hebben dit ook meegemaakt", "je bent niet de enige" en die hun eigen ervaringen willen delen. Ik kan op dit moment vooral wat begrip, steun, troost en hoop gebruiken.
Alvast bedankt
Als je Facebook hebt,zoek dan op :
Seb hij voelt zich depressief en stopt met school hello goodbye
Zijn moeder zwaait hem uit op schiphol als hij zijn dromen achterna gaat. Hij is ook van school gegaan omdat hij depressief van school is geworden.
Ik ben beroepshalve bekend met de groep jongeren die depressief zijn geworden van oorzaken op school,dagelijkse ,fysiek en mentale, pesterijen die ook op social media en onderweg vaak doorgaan en daardoor niet meer naar school gaan. Ik zeg dus niet dat dat de oorzaak van depressie is van jouw zoon.
Je zoon is 16 en heeft een diploma gehaald dus dit is al meer dan de meeste jongeren die uitvallen op school.
Wat wil je zoon zelf?
Het komt goed 
Verwijdert ivm herkenning
Wat wil je zoon zelf?
Hij wil niet naar school en niet werken.
Hij zal niet ver vooruit willen denken maar wat wil hij dan op korter termijn? Hoe zou hij dit jaar willen invullen? Heeft hij dromen een soort bucketlist?
"Hij heeft sterke ideeën over verplichtingen, werken en hoe de maatschappij in elkaar zit."
In hoeverre zijn dat reële ideeën? Een heleboel 16-jarigen denken helemaal te weten hoe de wereld werkt, terwijl ze in feite nauwelijks iets weten.
Als zijn beeld van werken bijvoorbeeld gevormd is door beelden van werken op kantoor (de hele dag op een beeldscherm) of door scholierenbaantjes (vakkenvullen en/of gekoeioneerd worden) dan snap ik dat het idee van werken hem niet trekt.
En als hij met de grootste moeite een diploma heeft gehaald, dan snap ik ook dat een vervolgopleiding hem niet trekt.
De vraag "maar wat wil je dan met je leven" is wel een reële vraag, maar hij kan daar waarschijnlijk helemaal geen antwoord op geven. Want hij weet niet wat er allemaal kan en hoe dat in de praktijk aanvoelt. Dus komt er een antwoord als "alles is kut en de maatschappij is rot en ik wil niks".
Er zijn bv ook jongeren die niet in het reguliere plaatje passen en die dingen gaan doen zoals schaapherder zijn, of bootsknecht, of iets in het groen. Daar zijn geen afgepaste trajecten voor waar je met een appje voor kunt inschrijven, dat is een zoektocht en puzzeltocht en het helpt als je wat mensen in je omgeving kent die hem eens op sleeptouw kunnen nemen om te kijken wat er nog meer mogelijk is dan een standaard loopbaan.
In hoeverre denk je dat hij zich een realistisch beeld heeft gevormd van het werkende leven?
Wat voor opleiding heeft hij afgerond? Voor mij zou niets doen niet een optie zijn waar ik als ouder of opvoeder achter sta. Afhankelijk van wat je kind aankan zou ik zoeken naar een oplossing waarbij er een daginvulling en dus structuur is. Ik zou niet heel rigide zijn in het wat maar zou wel echt aansturen op het samen zoeken naar een oplossing waarbij er meerdere dagen danwel (therapeutisch) gewerkt wordt of geleerd.
Is er ooit aan autisme of adhd gedacht?
Ik herken veel van wat je beschrijft van een zoon van een vriendin.
Heeft een dubbel diagnose.
Oh, ik kan je alleen maar veel wijsheid en sterkte wensen…. Onze Zoon had dat ook, heeft dan een jaar of 3 bij een beveiligingsmaatschappij gewerkt, omdat hij van ons geen Geld kreeg…. Is nu 24 en studeert HBO verpleegkundige….
Wij hadden zoiets van; ik snap dat de maatschappij niet leuk is, maar dat kunnen we alleen niet veranderen. En geld ; daar moeten wij ook voor werken, dus je kan hier wassen, en eten wat de pot Schaft. Maar voor leuke dingen doen moet jezelf iets verzinnen…
Heb je zelf een idee waarom hij sinds 2 jaar zo worstelt met zichzelf?
Wat bedoel je precies met " contact met andere leerlingen te belastend"?
Er komen bij mij wat vragen naar boven om een idee te krijgen van het waarom. Je noemt het zelf in de titel " moeilijke puber" en in een antwoord van een forummer word gesproken over depressie. Maar dat noem je zelf niet.
Heeft hij iets naars meegemaakt op school of daarbuiten?
Is hij gepest?
Wanneer was jullie scheiding en heeft dat misschien meer met hem gedaan dan je dacht?
Hoe is zijn contact met zijn vader?
Worstelt hij misschien met zijn geaardheid en valt hij op jongens?
Vooral de opmerking van jou zoon dat hij de maatschappij haat en dat hij er niet inpast vind ik hartverscheurend om te lezen. Waarom voelt het voor hem alsof hij er niet inpast?
Ik kan voor mijn Zoon zeggen: hij haatte de maatschappij, omdat je aan alle waarden en normen moet voldoen….Je zonder diploma geen werk vind, en je als jonge jongen gelabelt word aan welke opleiding je doet….
Ik sluit me aan bij Ysenda. Heeft je zoon een diagnose? Is er ooit geacht aan ADHD/Autisme? Het klinkt in grote lijnen als mijn dochter, zij heeft een ADHD en autisme diagnose. Ze zat erg met zichzelf in de knoop, maar nu we weten wat er allemaal in haar koppie speelt kunnen wij (en school) haar veel beter helpen. Ze snapt nu ook beter waarom ze anders kan reageren op bepaalde situaties, en geeft dit nu ook goed aan.
Ted68 schreef op 08-08-2026 om 19:33:
Ik kan voor mijn Zoon zeggen: hij haatte de maatschappij, omdat je aan alle waarden en normen moet voldoen….Je zonder diploma geen werk vind, en je als jonge jongen gelabelt word aan welke opleiding je doet….
Maar deze jongen wil liever dood dan later een leven hebben dat hij niet aankan. Mijn kinderen hebben ook tegen van alles en nog wat weerstand gehad maar nooit in die mate als TO haar zoon omschrijft.
Dat wilde mijn Zoon ook Lynn….
Ted68 schreef op 08-08-2026 om 19:47:
Dat wilde mijn Zoon ook Lynn….
Och jee, excuus, dat wist ik niet.
Vanuit m’n werk heb ik geleerd: vraag eens een keer serieus door op dat dood willen. Dat klinkt cru en ik snap dat dat als ouder geen leuk gesprek is (is het voor niemand), maar dan kun je een beetje peilen hoe serieus hij het meent. Vraag eventueel 113 om tips vooraf. Het moeilijkste: niet al te emotioneel worden en het gesprek vooral vanuit hem laten komen (stel open vragen).
Ook wat betreft niet naar school willen en niet werken en “de maatschappij “: vraag eens door. Waarom niet? Kijk of je voorbeelden kunt bedenken hoe het ook anders kan voor hem.
Laatste tip: zoek in ieder geval hulp voor jezelf. Ik denk dat een praktijkondersteuner je fijn kan helpen.
linn19 schreef op 08-08-2026 om 19:30:
Heb je zelf een idee waarom hij sinds 2 jaar zo worstelt met zichzelf?
Wat bedoel je precies met " contact met andere leerlingen te belastend"?
Er komen bij mij wat vragen naar boven om een idee te krijgen van het waarom. Je noemt het zelf in de titel " moeilijke puber" en in een antwoord van een forummer word gesproken over depressie. Maar dat noem je zelf niet.
Heeft hij iets naars meegemaakt op school of daarbuiten?
Is hij gepest?
Wanneer was jullie scheiding en heeft dat misschien meer met hem gedaan dan je dacht?
Hoe is zijn contact met zijn vader?
Worstelt hij misschien met zijn geaardheid en valt hij op jongens?
Vooral de opmerking van jou zoon dat hij de maatschappij haat en dat hij er niet inpast vind ik hartverscheurend om te lezen. Waarom voelt het voor hem alsof hij er niet inpast?
Ik bedoel daarmee dat zijn medeleerlingen echt zien hem ongemakkelijk maakte, omdat er onderhand van alles voor hem geregeld werd.. hij schaamde zich, had het idee dat iedereen raar naar hem zou kijken. Zou vragen gaat t wel goed?? Waarom ben je steeds afwezig enz. Zijn onzekerheid speelt ook een hele grote rol.
Moeilijker puber heb ik zo er in gezet omdat ik eigenlijk geen idee heb wat ik nog moet plaatsen bij de titel.
Nee ik plaatste geen depressief omdat ik dat niet met 100% zekerheid kan zeggen. Soms zijn er dagen dat ik denk.. nee dit kan niet goed zijn.. maar zijn momenten zijn zo wisselend. En aangezien hij geen hulp wil, en ik de professional niet ben weet ik dat dus niet zeker.
Hij geeft aan dat hij echt niet gepest is. En is daar ook heel overtuigend in. Is wat dat betreft ook niet iemand die zich op de kop laat zitten.
Contact met vader is stroef, communiceren over gevoelens etc doen ze niet. Vader kan daar niets mee. En trekt heel gemakkelijk zn handen ervan af. Samenwerken gaat wel goed met elkaar. Vader heeft een eigen bedrijf zzper en heeft 2 b&b's.
Geaardheid twijfel ik niet aan aan de manier hoe hij praat en doet en mij dingen laat zienweet ik dat hij op meisjes valt.
Ik vind het indd ook hartverscheurend om dit van mijn eigen kind te moeten horen. Hij zegt dat de mensen niet bij hem passen hij denkt heel anders. Vind andere dingen leuk (soort alternatief) Maar ook weer niet.. heel gecompliceerd allemaal..
Ik hoop je zo wat meer duidelijkheid te hebben gegeven.
liefs..
