Alleenstaande ouder met moeilijke puberzoon 16
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van twee zoons en zit momenteel behoorlijk vast met mijn oudste zoon van 16 jaar. Ik ben vooral op zoek naar ouders die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die niet alleen met adviezen komen, maar ook begrip, herkenning en steun kunnen bieden.
Mijn zoon heeft na een heel moeilijke periode uiteindelijk zijn diploma gehaald. School heeft hem enorm zwaar belast. Er zijn tijdens zijn examens zelfs speciale aanpassingen voor hem geregeld, zoals een apart lokaal en een aparte ingang, omdat het contact met andere leerlingen voor hem te belastend was. Uiteindelijk heeft hij zijn diploma gehaald, waar ik ontzettend trots op ben.
Na zijn diploma wil hij absoluut niet naar een mbo-opleiding. Hij zegt dat hij nooit meer naar school gaat en ook niet wil werken. Hij heeft het regelmatig over het feit dat hij deze maatschappij haat, dat hij er niet in past en dat werken voor hem voelt als het verspillen van zijn leven. Hij heeft sterke ideeën over verplichtingen, werken en hoe de maatschappij in elkaar zit.
Hij weigert vrijwel iedere vorm van hulp. Hij wil niet naar een psycholoog, wijkteam, hulpverlener of andere instantie en wil eigenlijk met niemand praten die volgens hem "hulp" komt bieden. Alleen al het idee van therapie of instanties roept veel weerstand op.
Tegelijkertijd is hij niet voortdurend ongelukkig of volledig geïsoleerd. Hij kan genieten van voetbal, vrienden, een film, sporten met zijn vader, gamen en soms samen koken. Hij kan heel normaal en vrolijk zijn en vervolgens ineens omslaan of zich terugtrekken. Hij heeft een kleine groep mensen die hij goed verdraagt en sociale verplichtingen zoals feestjes en familiegelegenheden kunnen hem erg zwaar vallen.
Een paar weken geleden heeft hij mij 's nachts zeer zorgwekkende berichten gestuurd. Hij zei onder andere dat hij liever dood wilde, dat hij het leven niet leuk vond en dat hij liever dood zou gaan dan later een leven te hebben dat hij niet aankan. Hij zei dat hij al ongeveer twee jaar zo met zichzelf worstelt. De volgende dag kon hij echter weer heel normaal doen, contact zoeken en leuke dingen ondernemen. Juist dat wisselende gedrag maakt mij ontzettend onzeker. Ik ben voortdurend bang dat ik hem een keer niet serieus genoeg neem en dat het dan echt misgaat.
Ook dagelijkse dingen kunnen ingewikkeld worden. Hij trekt zich veel terug op zijn kamer, heeft weinig structuur en eet soms nauwelijks omdat hij erg kieskeurig is en het eten dat er thuis is niet goed genoeg vindt. Daardoor kan hij later hongerig, uitgeput en prikkelbaar worden. Ik merk dat ik dan automatisch weer probeer het voor hem op te lossen en mij schuldig voel als het niet goed gaat.
De leerplichtambtenaar heeft inmiddels contact met mij opgenomen omdat hij niet staat ingeschreven voor een vervolgopleiding. Ik heb de situatie volledig uitgelegd. De leerplichtambtenaar gaf aan dat er verschillende mogelijkheden zijn, maar dat mijn zoon wel enigszins moet meewerken. Hij kan bijvoorbeeld op afspraak komen of de leerplichtambtenaar kan bij ons thuis komen. Hij maakte duidelijk dat er uiteindelijk ook wettelijke stappen kunnen volgen als hij iedere vorm van medewerking weigert, waaronder een proces-verbaal en mogelijk jeugdreclassering. Dat maakt mij erg nerveus, omdat ik bang ben dat dwang de situatie juist verder laat escaleren en dat mijn zoon mij daardoor gaat zien als degene die dit allemaal veroorzaakt.
Zijn vader en ik hebben gezamenlijk gezag. Vader weet van de situatie, maar zegt vooral dat hij ook niet weet wat hij met hem aan moet. Daardoor voelt het voor mij alsof vrijwel alle verantwoordelijkheid bij mij terechtkomt.
Ik ben zelf inmiddels ontzettend uitgeput. Ik ben voortdurend alert op mijn zoon, slaap slecht als ik bang ben dat het niet goed met hem gaat en voel mij vaak schuldig wanneer ik iets voor mezelf doe. Ik ben bang dat ik verkeerde keuzes maak en mijn kind kwijtraak. Tegelijkertijd weet ik rationeel dat ik dit niet allemaal voor hem kan oplossen en dat ik ook grenzen moet leren stellen.
Ik wil vooral graag ervaringen horen van andere ouders die een vergelijkbare puber hebben gehad: een jongere die school/opleiding weigert, hulp afwijst, niet wil werken, zich terugtrekt en waarbij uiteindelijk leerplicht of andere instanties betrokken raken. Ik wil graag weten hoe andere ouders hiermee zijn omgegaan, hoe ze het gesprek met hun kind hebben gevoerd, wat uiteindelijk hielp en vooral ook of het later weer beter is geworden.
Ik zoek niet alleen naar oplossingen of instanties. Ik heb vooral behoefte aan mensen die zeggen: "Ik herken dit", "wij hebben dit ook meegemaakt", "je bent niet de enige" en die hun eigen ervaringen willen delen. Ik kan op dit moment vooral wat begrip, steun, troost en hoop gebruiken.
Alvast bedankt
kan hij niet met zijn vader mee te werken?
Dan hoeft hij niet naar school, maar is wel bezig en leert ook met werk omgaan. Hoeft geen 5 dagen in de week, maar iig 3 dagen of zo? Het dageritme is belangrijk, hij leert wat in de praktijk en mss denkt hij: He dit is wel leuk
Ik herken het van mezelf, en van oude vrienden (veelal ook met diagnose). En om eerlijk te zijn: het is nooit helemaal voorbij gegaan. Vooral dit voel ik bij vlagen nog steeds:
"Hij heeft het regelmatig over het feit dat hij deze maatschappij haat, dat hij er niet in past en dat werken voor hem voelt als het verspillen van zijn leven"
Ik heb autisme. Dat betekent eigenlijk dat ik elke dag dat ik normaal moet meedraaien op mijn tenen loop. Het feit dat ik moet werken en daar geen keus in heb, betekent dat ik bijna geen energie over heb voor de mensen die mij het liefste zijn, de dingen die ik het liefste doe, en dat ik eigenlijk constant overprikkeld ben. Daar kan ik soms heel boos en verdrietig om zijn. Haat is een sterk woord - maar met puberhormonen erbij kom je daar makkelijk.
Ik raad je aan om compassie en geduld te tonen. Ik denk dat de frustratie en depressie bij je zoon voortkomt uit het feit dat hij waarschijnlijk heel goed beseft dat hij wel iets moet. Daar hoef je dus niet op te hameren. Tegelijk is hij ook nog heel jong en heeft hij nog weinig van de wereld gezien, en gaat het ook niet beter worden als hij niets gaat opbouwen, want hij blijft de dwang van de buitenwereld toch wel voelen. Ga samen onderzoeken op welke manieren je allemaal je leven kunt leiden. Dat hoeft dus echt niet opleiding-stages-vast-contract-hypotheek te zijn. Het mag ook nog best een paar keer een verkeerde keuze zijn. Zet alle opties op een rijtje, en laat hem kiezen wat nu haalbaar lijkt (en de goedkeuring van de leerplichtambtenaar heeft).
Ach, als die puberteit nou eens gewoon overgeslagen kon worden… zeker voor neuro divergente kinderen. Op basis van wat je over je zoon vertelt vermoed ik ook een ASS. Wellicht in combinatie met ADHD en/of HB? Is hij wel eens onderzocht?
Goed nieuws: uiteindelijk vinden verreweg de meeste kinderen hun weg wel.
Heeft hij hobby’s waar je iets mee zou kunnen? Onze zoon heeft in zijn diepe depressie veel gehad aan creatief bezig zijn. Vandaar mijn vraag naar zijn hobby’s.
Is er iemand in jullie omgeving die een speciale band met hem heeft en eens met hem zou kunnen kijken in welke richting hij zich zou kunnen ontwikkelen? Heeft hij een droom die hij met hulp kan verwezenlijken? Wil hij bijvoorbeeld reizen? Vroeger gingen jongelui die zich afzetten tegen de maatschappij nog wel eens werken in een kibboets. Dat kan nu natuurlijk niet meer, maar zoiets zou hem wellicht kunnen helpen zijn weg in het leven te vinden.
Ik vind de suggestie om hulp voor jezelf te zoeken een hele goede. Jij moet sterk zijn om hem te kunnen helpen. Mijn man en kunnen het samen doen, jij hebt (zoals ik het lees) weinig aan je ex. Zorg dus ook voor support voor jezelf.
Het lijkt me toch echt wel dat je zoon kan uitleggen dat als hij "niets" wil de LPA straks aan jullie deur staat omdat hij nog geen 18 is.
En dat hij die LPA dan zelf te woord mag staan.
Dat dat niets is dat jij verzonnen hebt, maar dat hij gewoon tot zijn 18de wettelijk verplicht is om op 't MBO te zitten. Of op zijn minst een bezigheid te hebben.
Ik zou geen zin hebben in te veel dwang, wel in eigen verantwoordelijkheid als hij én geen opleiding én geen werk én geen therapie wil.
Daarnaast zou ik toch echt wel stellen dat hij tegen januari een (eventueel deeltijdse) bezigheid moet hebben. Zijn toekomst wordt niet hele dagen thuis zitten gamen waarbij jij hem nog 5 jaar volledig onderhoudt.
Allereerst gefeliciteerd voor je zoon en jou voor het behalen van zijn diploma!! Groots.
Sorry Sjuul, je vraagt specifiek om steun en herkenning. Toch wil ik dit even neerschrijven en als het niet bij de situatie past, leg het gewoon naast je neer.
Maar regelmatig dat jongeren die zich vreemd en onprettig in de samenleving voelen zich wel kunnen herkennen in de ‘permakultuur’. Mensen die zoeken naar een duurzame menselijke leefomgeving. Er bestaan over de hele wereld veel initiatieven, communities, samenlevingsvormen en projekten voor mensen die hier wat mee willen of zich hier in herkennen. Het brengt veel gelijkgestemden samen. Mensen die zich niet kunnen vinden in de reguliere manier van wonen, werken, leven.
Velen hebben grote ideeen, over ontwerp, vormen en allerlei dingen.
Misschien, misschien is het iets voor je zoon.
Ik had wat info gezocht hierover omdat zoon nog kwalifikatie plicht heeft, en probeer een linkje te plaatsen hierover.
Maar even wat screenshots gemaakt van info. En geupload naar een hosting images website. Zie onder. Misschien optie 4?
( ik woon niet in Nederland, ben niet zo bekend met opties)
Er zit overigens ook een Permakultuur plaats in Nederland die regelmatig cursussen geeft. Misschien komen daar wat mensen die wellicht iets ouder zijn maar ik geef de info even, wellicht hebben de eigenaren hiervan ideeen voor jongen. Het bedrijf heet: Green Heart Nature Farm in Geffen
https://ibb.co/bfby4SQ
https://ibb.co/67CrJK4C
https://ibb.co/spwkmN8H
https://ibb.co/4gFjQtkd
buufie schreef op 08-08-2026 om 22:26:
kan hij niet met zijn vader mee te werken?
Dan hoeft hij niet naar school, maar is wel bezig en leert ook met werk omgaan. Hoeft geen 5 dagen in de week, maar iig 3 dagen of zo? Het dageritme is belangrijk, hij leert wat in de praktijk en mss denkt hij: He dit is wel leuk
Nou ja, af en toe gaat hij wel eens mee en helpt zn vader een paar uurtjes. Maar dat is zelden. Hij heeft totaal geen motivatie ook om iets te doen. Soms hebben ze afgesproken dat vader hem oppikt om 9 uur smorgens. En dan krijgt mn zoon savonds ineens last van misselijkheid,hoofdpijn, je noemt t maar op en hij heeft het.
Vader is officieel geen erkend leerbedrijf. Dus dan loop je daar weer tegenaan. De leerplicht hamert echt op een studie en je "moet" dit en je "moet" dat.. voor mijn zoon zal dat moeten gevoel hem niet ten goede gaan.
Tuurlijk weet ik dat er iets moet gebeuren, maar ik vind ook dat de leerplicht wel beternaar het kind kan gaan kijken! Mijn zoon heeft de hechtste band met mij. Praat alleen met mij over alles. Vrienden heeft hij, niet veel. Maar hij heeft ze.. en af en toe spreekt hij even af.
Hij heeft in zn hoofd grootse plannen, maar die zijn niet haalbaar als je er niks voor over hebt.
Ik hoop echt op een wonder..
je hebt de vraag of er ooit aan autisme / adhd gedacht is nog niet beantwoord.
Ik zie vooral een overvraagd kind
Ysenda schreef op 09-08-2026 om 08:52:
je hebt de vraag of er ooit aan autisme / adhd gedacht is nog niet beantwoord.
Ik zie vooral een overvraagd kind
Ik zie juist het tegenovergestelde. Iedereen laat hem maar zijn gang gaan en laat de keuze aan hem om iets te doen. School had zelfs een apart lokaal en een aparte ingang voor hem geregeld zodat hij de andere leerlingen niet onder ogen hoefde te komen. TO geeft aan dat hij niet is gepest dus er is een mooie kans voorbij gegaan om hem te leren hiermee om te gaan. Het is geen schande als je anders bent en moeite hebt met drukte. Het had mooi geweest als school hem had kunnen begeleiden in het aangaan daarvan. Helaas een gemiste kans die nooit meer terugkomt.
Sjuul36 schreef op 09-08-2026 om 08:51:
[..]
Nou ja, af en toe gaat hij wel eens mee en helpt zn vader een paar uurtjes. Maar dat is zelden. Hij heeft totaal geen motivatie ook om iets te doen. Soms hebben ze afgesproken dat vader hem oppikt om 9 uur smorgens. En dan krijgt mn zoon savonds ineens last van misselijkheid,hoofdpijn, je noemt t maar op en hij heeft het.
Vader is officieel geen erkend leerbedrijf. Dus dan loop je daar weer tegenaan. De leerplicht hamert echt op een studie en je "moet" dit en je "moet" dat.. voor mijn zoon zal dat moeten gevoel hem niet ten goede gaan.
Tuurlijk weet ik dat er iets moet gebeuren, maar ik vind ook dat de leerplicht wel beternaar het kind kan gaan kijken! Mijn zoon heeft de hechtste band met mij. Praat alleen met mij over alles. Vrienden heeft hij, niet veel. Maar hij heeft ze.. en af en toe spreekt hij even af.
Hij heeft in zn hoofd grootse plannen, maar die zijn niet haalbaar als je er niks voor over hebt.
Ik hoop echt op een wonder..
Op een wonder hopen is nogal je hoofd in het zand steken.
Wat voor uitkomst verwacht je als leerplicht beter naar jou zoon zou kijken? Waar moeten ze naar kijken? Hier op het forum is het ook nogal vaag waarom jouw zoon zo doet en ik vraag me ook af in hoeverre jouw opvoeding hierin een rol speelt.
Laat jij hem ermee wegkomen als hij met hoofdpijn misselijkheid of wat dan ook onder de afspraak met vader uit wil komen?
We hebben in Nl gewoon leerplicht. Jij hebt je zoon toch ook al die jaren naar school gestuurd? Of heb jij hem vaker thuisgehouden van school in eerdere jaren? Hoe komt het dat jij nu niet tegen hem zegt. " prima als jij op jouw manier jouw weg in dit leven wil gaan maar tot 18 ga jij net als alle anderen gewoon naar school, en als de leerplicht jou oproept omdat je niet gaat ga je zelf met hun praten.
Jij maakt van de leerplicht iets negatiefs maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Je bent ook bang dat jou zoon jou de schuld gaat geven over die leerplicht. Dat komt op mij over als dat jouw zoon jouw mentaal de baas is. Zou het kunnen dat hij een loopje met jou neemt?
Ik vraag me ook af wat hij op het internet doet? Heeft hij daar contacten ( via gamen misschien?) die zijn houding mede kunnen verklaren?
Poezie schreef op 09-08-2026 om 09:18:
[..]
Ik zie juist het tegenovergestelde. Iedereen laat hem maar zijn gang gaan en laat de keuze aan hem om iets te doen. School had zelfs een apart lokaal en een aparte ingang voor hem geregeld zodat hij de andere leerlingen niet onder ogen hoefde te komen. TO geeft aan dat hij niet is gepest dus er is een mooie kans voorbij gegaan om hem te leren hiermee om te gaan. Het is geen schande als je anders bent en moeite hebt met drukte. Het had mooi geweest als school hem had kunnen begeleiden in het aangaan daarvan. Helaas een gemiste kans die nooit meer terugkomt.
Ja, en een apart lokaal kan dus wel nodig zijn bij een overvraagd kind. Daarom de vraag of er ooit gedacht is aan autisme/adhd.
Want dat is nogal bepalen in wat wel kan helpen en wat niet.
Stug doordrammen is dat blijkbaar niet.
Ted68 schreef op 08-08-2026 om 19:33:
Ik kan voor mijn Zoon zeggen: hij haatte de maatschappij, omdat je aan alle waarden en normen moet voldoen….Je zonder diploma geen werk vind, en je als jonge jongen gelabelt word aan welke opleiding je doet….
Ik vraag mij dan af wie vindt dat je aan alle waarden en normen moet voldoen en wat zijn die waarden en normen dan? Wie zegt zonder diploma geen werk en wie labelt er dan?
