Alleenstaande ouder met moeilijke puberzoon 16
Hallo allemaal,
Ik ben moeder van twee zoons en zit momenteel behoorlijk vast met mijn oudste zoon van 16 jaar. Ik ben vooral op zoek naar ouders die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die niet alleen met adviezen komen, maar ook begrip, herkenning en steun kunnen bieden.
Mijn zoon heeft na een heel moeilijke periode uiteindelijk zijn diploma gehaald. School heeft hem enorm zwaar belast. Er zijn tijdens zijn examens zelfs speciale aanpassingen voor hem geregeld, zoals een apart lokaal en een aparte ingang, omdat het contact met andere leerlingen voor hem te belastend was. Uiteindelijk heeft hij zijn diploma gehaald, waar ik ontzettend trots op ben.
Na zijn diploma wil hij absoluut niet naar een mbo-opleiding. Hij zegt dat hij nooit meer naar school gaat en ook niet wil werken. Hij heeft het regelmatig over het feit dat hij deze maatschappij haat, dat hij er niet in past en dat werken voor hem voelt als het verspillen van zijn leven. Hij heeft sterke ideeën over verplichtingen, werken en hoe de maatschappij in elkaar zit.
Hij weigert vrijwel iedere vorm van hulp. Hij wil niet naar een psycholoog, wijkteam, hulpverlener of andere instantie en wil eigenlijk met niemand praten die volgens hem "hulp" komt bieden. Alleen al het idee van therapie of instanties roept veel weerstand op.
Tegelijkertijd is hij niet voortdurend ongelukkig of volledig geïsoleerd. Hij kan genieten van voetbal, vrienden, een film, sporten met zijn vader, gamen en soms samen koken. Hij kan heel normaal en vrolijk zijn en vervolgens ineens omslaan of zich terugtrekken. Hij heeft een kleine groep mensen die hij goed verdraagt en sociale verplichtingen zoals feestjes en familiegelegenheden kunnen hem erg zwaar vallen.
Een paar weken geleden heeft hij mij 's nachts zeer zorgwekkende berichten gestuurd. Hij zei onder andere dat hij liever dood wilde, dat hij het leven niet leuk vond en dat hij liever dood zou gaan dan later een leven te hebben dat hij niet aankan. Hij zei dat hij al ongeveer twee jaar zo met zichzelf worstelt. De volgende dag kon hij echter weer heel normaal doen, contact zoeken en leuke dingen ondernemen. Juist dat wisselende gedrag maakt mij ontzettend onzeker. Ik ben voortdurend bang dat ik hem een keer niet serieus genoeg neem en dat het dan echt misgaat.
Ook dagelijkse dingen kunnen ingewikkeld worden. Hij trekt zich veel terug op zijn kamer, heeft weinig structuur en eet soms nauwelijks omdat hij erg kieskeurig is en het eten dat er thuis is niet goed genoeg vindt. Daardoor kan hij later hongerig, uitgeput en prikkelbaar worden. Ik merk dat ik dan automatisch weer probeer het voor hem op te lossen en mij schuldig voel als het niet goed gaat.
De leerplichtambtenaar heeft inmiddels contact met mij opgenomen omdat hij niet staat ingeschreven voor een vervolgopleiding. Ik heb de situatie volledig uitgelegd. De leerplichtambtenaar gaf aan dat er verschillende mogelijkheden zijn, maar dat mijn zoon wel enigszins moet meewerken. Hij kan bijvoorbeeld op afspraak komen of de leerplichtambtenaar kan bij ons thuis komen. Hij maakte duidelijk dat er uiteindelijk ook wettelijke stappen kunnen volgen als hij iedere vorm van medewerking weigert, waaronder een proces-verbaal en mogelijk jeugdreclassering. Dat maakt mij erg nerveus, omdat ik bang ben dat dwang de situatie juist verder laat escaleren en dat mijn zoon mij daardoor gaat zien als degene die dit allemaal veroorzaakt.
Zijn vader en ik hebben gezamenlijk gezag. Vader weet van de situatie, maar zegt vooral dat hij ook niet weet wat hij met hem aan moet. Daardoor voelt het voor mij alsof vrijwel alle verantwoordelijkheid bij mij terechtkomt.
Ik ben zelf inmiddels ontzettend uitgeput. Ik ben voortdurend alert op mijn zoon, slaap slecht als ik bang ben dat het niet goed met hem gaat en voel mij vaak schuldig wanneer ik iets voor mezelf doe. Ik ben bang dat ik verkeerde keuzes maak en mijn kind kwijtraak. Tegelijkertijd weet ik rationeel dat ik dit niet allemaal voor hem kan oplossen en dat ik ook grenzen moet leren stellen.
Ik wil vooral graag ervaringen horen van andere ouders die een vergelijkbare puber hebben gehad: een jongere die school/opleiding weigert, hulp afwijst, niet wil werken, zich terugtrekt en waarbij uiteindelijk leerplicht of andere instanties betrokken raken. Ik wil graag weten hoe andere ouders hiermee zijn omgegaan, hoe ze het gesprek met hun kind hebben gevoerd, wat uiteindelijk hielp en vooral ook of het later weer beter is geworden.
Ik zoek niet alleen naar oplossingen of instanties. Ik heb vooral behoefte aan mensen die zeggen: "Ik herken dit", "wij hebben dit ook meegemaakt", "je bent niet de enige" en die hun eigen ervaringen willen delen. Ik kan op dit moment vooral wat begrip, steun, troost en hoop gebruiken.
Alvast bedankt
Ysenda schreef op 09-08-2026 om 20:52:
[..]
Kun je ook de vraag beantwoorden of er gedacht is aan autisme /adhd of andere vorm van neurodivergentie?
Dat heeft ze, om 10:58
TO, op basis wat je schrijft komen er bij mij veel vragen op. Je zoon eist eigenlijk van alles (vlees van de slager enz.), maar komt er zelf niet echt voor in actie. Behalve door anderen, maar vooral jou aan het werk te zetten. Het komt ‘verwend’ over. Dit zie ik best vaak bij jongeren rond zijn leeftijd (werk op vso cluster 4 onderwijs). Veel ideeën van de jongeren waar ik mee werk zijn ingegeven door de dingen die ze op sociale media zien. In hun ogen het ‘normaal’. Heb je zicht op zijn algoritme op sociale media?
Ik zou de volgende keer dat hij luxe-goed "eist" daar ook simpel op inspelen.
Als hij gaat studeren en een baan heeft kan hij dat luxe-goed - zoals vlees van de slager - zelf betalen.
Zolang hij geen baan van belang heeft zal hij moeten eten wat jij kan betalen.
Wat is zijn planning dat hij de komende maanden of jaren zou gaan doen? En wie gaat dat financieel onderhouden? Want hij kan studeren en werken wel niets vinden, maar op een bepaald moment zal zijn geld toch ergens vandaan moeten komen. Ik zou dus verder doorvragen hoe hij dat ziet. Waarbij "nog jaren op kosten van mam en pap leven terwijl ik als klaploper op mijn kamer zit" geen juist antwoord is.
Kopjekoffi schreef op 09-08-2026 om 22:18:
TO, op basis wat je schrijft komen er bij mij veel vragen op. Je zoon eist eigenlijk van alles (vlees van de slager enz.), maar komt er zelf niet echt voor in actie. Behalve door anderen, maar vooral jou aan het werk te zetten. Het komt ‘verwend’ over. Dit zie ik best vaak bij jongeren rond zijn leeftijd (werk op vso cluster 4 onderwijs). Veel ideeën van de jongeren waar ik mee werk zijn ingegeven door de dingen die ze op sociale media zien. In hun ogen het ‘normaal’. Heb je zicht op zijn algoritme op sociale media?
Ik herken dit soms ook van mijn 14 jarige zoon. Die vindt ook dat hij overal recht op heeft - of wilt alleen maar "snel geld" verdienen - en ik denk inderdaad dat social media hier een grote rol in speelt. Wát een druk om mee om te gaan als puber. En mijn zoon lukt dat helaas niet goed.
HR07 schreef op 09-08-2026 om 22:39:
[..]
Ik herken dit soms ook van mijn 14 jarige zoon. Die vindt ook dat hij overal recht op heeft - of wilt alleen maar "snel geld" verdienen - en ik denk inderdaad dat social media hier een grote rol in speelt. Wát een druk om mee om te gaan als puber. En mijn zoon lukt dat helaas niet goed.
Absoluut mee eens! De maakbaarheid van een perfecte wereld waar je aan ‘moet’ voldoen en dan (nog) niet in staat zijn de nuances hierin te zien. Ik kan mij heel goed voorstellen dat veel jongeren hier moeite mee hebben (overigens veel volwassenen ook denk ik). In mijn ogen is de enige oplossing hierin de werkelijkheid eerlijk en openlijk te bespreken en zoveel mogelijk te laten zien. Maar dat is soms natuurlijk tegen dovemansoren. Dus open en eerlijk, wel zelf laten ervaren maar er ook zijn als het mis gaat (niet om op te lossen, maar om te ondersteuning het zelf op te lossen).
ik denk juist wel aan iets op het neuro divergentie vlak.
En wellicht kun jij je daar op inlezen samen met bv je huisarts of de poh en hem dan eens op die manier gaan begeleiden.
Wat je nu doet werkt niet, probeer het dan eens op die manier.
Het heeft mij in de jaren voor mijn 'diagnose' heel veel geholpen om de rare wereld der neurotipicals beter aan te kunnen.
Sjuul36 schreef op 09-08-2026 om 10:58:
[..]
Maar een vermoeden.. Misschien neurodivergent. Denk eigenlijk geen adhd of autisme, misschien hoogsensitief.
Met alle respect Sjuul, maar dit kun jij als leek niet uitsluiten. In dit hele topic wordt veelvuldig gevraagd of er ASS of AHDH in het spel is en dat doen mensen niet zomaar. Ik heb zelf ADD en ook ik vind bepaalde dingen herkenbaar in de dingen die je over je zoon vertelt.
Heb je je er wel eens écht in verdiept? Want ik krijg de indruk dat je het wel heel snel terzijde schuift.
Zoals iemand hier boven ook al schreef, ga zo snel mogelijk naar de huisarts en vraag om hulp. Want zoals het nu gaat is het niet langer houdbaar.
En ik wil je niet bang maken, maar ik heb een achtergrond in het onderwijs en gezeik met betrekking tot de leerplicht moet je écht niet willen. Als hij nu zijn vmbo diploma heeft gehaald, dan heeft hij dus geen startkwalificatie en als hij nu niet ingeschreven staat, is dat absoluut verzuim.
Als jullie van mening zijn dat hij vanwege mentale problemen niet in staat is om deel te nemen aan onderwijs, dan moet je nú in actie komen. Je krijgt als jongere deze vrijstelling echter niet zomaar, dus ik zou daar zeker niet alle hoop op vestigen. Daarnaast wordt deze vrijstelling verstrekt door een onafhankelijke arts/psycholoog/psychiater. Dus een verklaring van de eigen huisarts is zeker niet voldoende voor vrijstelling. En het pleit helaas niet voor jullie situatie dat er niet eerder hulpverlening is ingeschakeld.
En denk erom, als hij blijft weigeren en jij blijft hem daarin ondersteunen en faciliteren, dan zou JIJ strafrechtelijk vervolgd kunnen worden. Zorg er dus voor dat jou niets te verwijten valt. De manier waarop jij nu met de leerplichtambtenaar communiceert, is precies de manier waarop je dat NIET moet doen. Die man heeft namelijk helemaal gelijk; er zijn regels en wetten. En dat geldt dus ook voor jouw zoon. Dus hoe lullig het ook is; hij moet inderdaad van alles, net zolang totdat hij 18 jaar oud is.
Dus wat er ook gebeurt, zorg ervoor dat jij voldoende probeert om het verzuim te laten stoppen. En zorg er ook voor dat je dat aan kunt tonen. Als de leerplichtambtenaar ziet dat jullie je voor de volle 100% inspannen om het verzuim te laten stoppen, dan zal het met een vervolging niet zo’n vaart lopen. De wet is er niet om wanhopige ouders af te straffen, maar om verzuim te stoppen. Maar dat werkt alleen als je welwillend en proactief opstelt.
Dus zorg ervoor dat je emoties niet de overhand nemen en schiet niet in de verdediging. Hoe moeilijk dat ook is. En laat zien dat je oplossingen probeert te zoeken; ga naar de huisarts, informeer naar hulpverlening, informeer bij scholen en streef er naar om hem zo snel mogelijk in te schrijven. Want zonder inschrijving bij een vervolgopleiding wordt automatisch de leerplichtwet overtreden vanwege absoluut verzuim. Deze wet hebben jullie overigens nu al overtreden, want hij had al ingeschreven moeten staan. En aangezien jij (en je ex trouwens ook!) wettelijk zorgplicht hebben, kan dat jullie aangerekend worden.
En als je zoon dan nog steeds blijft weigeren, dan krijgt hij vanzelf te maken met de consequenties (onderzoek, proces verbaal, officier van justitie, HALT, taakstraf, jeugdreclassering). Echt niet fraai. Maar schoolverzuim zonder startkwalificatie is nou eenmaal strafbaar in Nederland.
Gelukkig zie je vaak dat er in het eerste gesprek wel wat beweging ontstaat bij de jongere. Er wordt dan samen met de leerplichtambtenaar gekeken naar een passende (BBL) opleiding (en soms ook hulpverlening). Maar soms blijven jongeren weigeren. En tja, dan zijn de gevolgen behoorlijk fors. En soms is dat ook gewoon nodig om ze heel hard wakker te schudden.
Maar zorg ervoor dat jullie als ouders er alles aan gedaan hebben wat in jullie macht ligt. En ga niet ja-maar-en bij de leerplichtambtenaar. De beste man voert gewoon een wet uit en je moet hem niet tegen je in het harnas jagen. Dat keert zich tegen je, geloof me. En dan ben je nog verder van huis.
En wellicht ten overvloede; maar een baan zoeken is NIET voldoende. Hij moét onderwijs volgen, aangezien hij geen mbo niveau 2 of havo/vwo diploma heeft.
Dus eigenlijk, kort samengevat, heeft je zoon helaas niets te willen en geen keus. Zorg ervoor dat jullie als ouders hem dát heel erg duidelijk maken. Dat is jullie zorgplicht. Hij kan de gevolgen waarschijnlijk zelf niet overzien.
Leg hem uit wat de consequenties zijn van zijn gedrag. Dat zijn gedrag strafbaar is, dat hij een wet overtreedt en dat hij een taakstraf kan krijgen. En dat hij dan te maken krijgt met justitie en de jeugdreclassering en dat hij dan sowieso hulpverlening zal krijgen. Of hij nu wil of niet. En in het ergste geval mag hij voor de rechter verschijnen als er geen verbetering optreedt. Laat hem de informatie op de website van Rijksoverheid lezen. Misschien dringt dat wel tot hem door.
En houd er ook rekening mee, dat als alle pogingen om hem in beweging (en dus op school) te krijgen geen effect hebben, mogelijk de kinderbijslag kan worden stopgezet.
Dus kom in actie. Betrek zo snel mogelijk je ex erbij. Want hij is wettelijk net zo aansprakelijk als dat jij dat bent. Kijk morgen meteen met jullie zoon naar mbo opleidingen. Wellicht is er een BBL opleiding die hem aanspreekt? Omdat hij pas 16 is en hij al een middelbare school diploma heeft, komt hij niet in aanmerking voor de vavo, dus het zal echt een mbo opleiding moeten worden.
En zorg ervoor dat hij het gesprek met de leerplichtambtenaar aangaat. Dat is namelijk geen optie, maar een verplichting. Deze mensen hebben vaker met dit bijltje gehakt en ze zullen er alles aan doen om hem in beweging te krijgen. Maar ze zullen hem ook de nodige hulp bieden. En ik denk dat hij deze hulp ook wel kan gebruiken. En jij ook. Want lieve Sjuul, de wanhoop spat van het scherm als ik je berichten lees. En ik gun jou ook praktische hulp met je zoon. En daardoor wat rust.
Probeer daarom de leerplichtambtenaar niet te zien als een kwaaie pier, maar zie het als een kans. Zie de beste man als iemand met expertise die met jullie mee kan denken en die jullie kan helpen om het leven van jullie zoon weer op de rit te krijgen.
En als jouw zoon nou écht blijft weigeren, dan zij dat maar zo. Als het niet goedschiks kan, dan moet het kwaadschiks. En dan merkt hij vanzelf wat de gevolgen gaan zijn. Maar gelukkig komt het vaak niet zo ver.
Maar Sjuul, zorg ervoor dat jij (en je ex ook) er nu alles aan doen om tot hem door te dringen voor wat betreft de consequenties en hem in beweging te laten komen. Ik snap dat je je kind nu voor het “kwaad” dat leerplicht/leerplichtambtenaar heet wil behoeden, maar je helpt hem daar juist niet mee. Integendeel.
De situatie van jouw zoon is helaas niet uniek. Er zijn veel jongeren die op deze leeftijd ook mentaal vastlopen, maar die wel onderwijs (al dan niet op maat) volgen. Dat is ook de reden dat de leerplichtambtenaar voor jouw gevoel zo “kort door de bocht” reageert als reactie op jouw ge-ja-maar. Juridisch gezien staan jullie niet heel sterk met alleen maar de door jou aangedragen argumenten.
Wees je daar alsjeblieft bewust van en stel je zo coöperatief mogelijk op. Werk samen met de leerplichtambtenaar. In het belang van je zoon. En ook van jezelf (met het oog op verwijtbaarheid en eventuele vervolging).
Ik begrijp dat jouw kind in het verleden ook al vaker verzuimd/gespijbeld heeft. Als dit veelvuldig en/of langdurig was, staat dit mogelijk geregistreerd. Houd daar ook rekening mee. Zijn daar in het verleden gesprekken over geweest?
Het is echt vijf voor twaalf nu. Probeer het tij te keren.
Sorry als ik heel streng klink, maar ik wil je behoeden voor veel ellende. Voor jouw zoon, maar ook zeker voor jezelf.
Dikke knuffel 
Je wilde geen adviezen, alleen maar herkenning en begrip. Maar toch roept je verhaal op om mee te denken.
Zou dat wat zijn: kind gaat bij vader wonen, inschrijven voor BBL in de richting van horeca of facilitair. Vader is nog geen BBL-leerbedrijf, maar wellicht kan hij dat alsnog worden of is het gesprek met de leerplichtambtenaar daarover te voeren. 4 dagen bij vader (werk), 3 dagen bij jou (o.a. 1 dag school, wat wellicht lastig zal worden) en zo de lasten verdelen.
Dat vader geen prater is hoeft niet het grootste probleem te zijn. Ik denk dan altijd aan een strip over vriendschap uit Opzij: twee vrouwen op de bank, naar elkaar toe, praten honderduit. Twee mannen met de rug naar elkaar, vissend. Of de twee vrienden die jarenlang samen getraind hebben voor fietsen, maar eigenlijk geen woord met elkaar gewisseld hebben. Soms zit het meer in het doen dan in het praten.
To jij laat veel te veel over je heenlopen in dit verhaal. Stelt geen grenzen omdat je bang bent hem te verliezen. In de tussentijd heb jij straks een thuiszitter zonder toekomst die geen realistisch beeld heeft van de wereld en de toekomst. Tijd om als ouder in actie te komen!
Ook als kinderen een diagnose hebben, zullen ze uiteindelijk naar school moeten of gaan werken. Het is niet realistisch om op je 16e te besluiten dat je hele dagen op je kamer voor je uit gaat zitten vegeteren en dat andere mensen je moeten onderhouden en dan ook nog luxe eisen kan stellen aan het leven.
Het kan best zijn dat het leven te zwaar en ingewikkeld is waardoor school en/of werk momenteel niet (volledig) haalbaar is. Daar kan begrip voor zijn, maar dan moet je wel meewerken aan behandeling en hulpverlening. Je kunt op je werk ook niet ziek blijven en elke afspraak met de bedrijfsarts weigeren. Zo werken die dingen niet in het leven.
Vroeger was de leerplicht maar tot 16 en waren er genoeg jongeren die klaar waren met school en gingen werken. Op zich is BBL wel een optie, maar dan moet je wel ingeschreven staan bij een opleiding, een leerbedrijf zoeken en daar ook daadwerkelijk heengaan. Je krijgt er immers ook salaris voor. Ik weet niet of dat nog haalbaar is voor de start van het schooljaar.
Verder is de post van dweedledee heel waardevol. Wetten en regels zijn er niet voor niks. Er zijn een heleboel mogelijkheden, maar enige medewerking is daarvoor wel vereist.
Ik vind ook dat zijn middelbare school al heel veel heeft gefaciliteerd met een apart lokaal en aparte ingang. Dat is echt niet standaard voor kinderen met een diagnose hoor. Dan heb je zo een halve vleugel aan lokalen en net zo veel surveillanten nodig. Dat vraagt veel van een school.
Ik denk dat het probleem nu vooral zit in het niet ingeschreven staan bij welke opleiding dan ook. Dat heet absoluut verzuim en betekent ook dat hij niet zomaar kan besluiten toch naar school te willen. Als je staat ingeschreven bij een school, dan heb je de mogelijkheid erheen te gaan, je bent in beeld, er is hulp mogelijk. Als je niet ingeschreven staat, heb je dat allemaal niet.
Er zijn ook mbo’s die een oriëntatiejaar hebben. Misschien is dat iets als hij nog niet weet wat hij wil gaan doen?
linn19 schreef op 09-08-2026 om 09:58:
[..]
We hebben in Nl gewoon leerplicht.
Leerlingen van 5 tot 16 jaar zijn leerplichtig.
Jongeren tussen de 16 en 18 jaar die nog geen startkwalificatie hebben behaald zijn kwalificatieplichtig. Een startkwalificatie is (minimaal) een diploma havo, vwo of mbo (niveau 2 of hoger). De kwalificatieplicht geldt niet voor jongeren die praktijkonderwijs gevolgd hebben. Of onderwijs hebben gevolgd in de uitstroomprofielen arbeidsmarktgericht of dagbesteding op het voortgezet speciaal onderwijs.
Zoals al meermaals opgemerkt: kind is leerplichtig. Er zijn dan denk ik, als je het afpelt, drie opties.
Optie 1: je doet niks en hebt schijt aan de leerplicht. Dat levert gedoe met de leerplichtambtenaar op, en uiteindelijk waarschijnlijk een strafrechtelijk traject. Als zoonlief denkt dat de leerplicht gezeur is, weet hij nog niet hem boven het hoofd hangt als ze gaan handhaven: gang naar de rechter, (voorwaardelijke) veroordeling, verplichte begeleiding vanuit een jeugdreclasseringsinstelling die je in het een of andere traject probeert te duwen, gezanik aan alle kanten.
Optie 2: je kijkt wat het minimale is dat je moet doen om de leerplichtambtenaar van je nek te houden zodat je de tijd kan uitzitten tot je 18 bent en ze je op dit punt niks meer kunnen maken. Dat betekent: aanmelden voor een opleiding en doen alsof je de lessen volgt. Dan moet je dus op zoek naar de opleiding die het minst onaantrekkelijk is en daar in de bankjes zitten en geen overlast veroorzaken.
Optie 3: probeer de leerplichtambtenaar ervan te overtuigen dat je een (eventueel gedeeltelijke) ontheffing van de leerplicht moet krijgen. Maar daarvoor is een diagnosetraject waarschijnlijk noodzakelijk.
Optie 1 en optie 3 leiden tot gezeur aan het hoofd. Optie 2 is de optie met waarschijnlijk het minste gezeur aan het hoofd maar met wel de meeste feitelijke verplichtingen tot op tijd uit bed komen en in de schoolbanken zitten. Een BBL-opleiding (niet bbq, helaas, zoals in een eerdere post) heeft minder schoolbanken, maar mogelijk wel meer vroeger opstaan. Als hij optie 2 niet kan volhouden en hij wordt van school verwijderd dan volgt waarschijnlijk alsnog route 1 of 3.
Let wel: de leerplicht is de plicht om ingeschreven te staan op een school en die geregeld te bezoeken. Daadwerkelijk leren en voldoendes halen kan niet worden afgedwongen. Dus misschien kan je met je zoon bespreken: dit gaat wat mij betreft niet over verwachtingen over de toekomst. Dit gaat over de tijd uitzitten tot je 18e met zo min mogelijk gedoe. Het komt natuurlijk niet sympathiek over en iedereen zou graag zien dat zoonlief intrinsiek gemotiveerd zijn opleiding start, maar misschien haalt het de druk van de ketel als je het doel aanpast van 'zoon volgt een opleiding voor zijn toekomst' naar 'zoon doet het minimaal noodzakelijke om uit handen van Leerplicht te blijven'.
Is hij eenmaal 18, dan kan het doel verschuiven naar 'zorg dat je op de een of andere manier in je levensonderhoud voorziet'. Maakt niet uit hoe (mits legaal natuurlijk): vakken vullen, naar een commune in Verweggistan, hij mag het helemaal zelf bedenken. Want inderdaad, de gebraden kippen zullen hem niet in de mond vliegen dus hij zal wat moeten. Maar ook daar: een glansrijke carrière hoeft niet het doel te zijn. En als jullie hem nog gewoon een paar jaar van eten en huisvesting willen blijven voorzien zonder dat hij werkt, houdt ook geen mens je tegen.
Misschien heb ik erover heen gelezen maar welk diploma heeft je zoon behaald?
Je schreef dat hij wel de grootste plannen heeft of wil welke zijn dit dan?
Ik ken jongeren die ECHT niet naar school willen veelal met psychische problemen,die gaan (tijdelijk) naar dagbesteding om oa meer zelfvertrouwen te ontwikkelen.
Kijk eens met je zoon naar de diverse dagbestedingen en misschien dat daar iets bijzit wat zijn interesse heeft en waar hij zich verder ontwikkelen kan.
Dagbestedingen - Dagbesteding-Nederland.nl
En dan vooral deze
Psychische aandoening | Dagbesteding-Nederland.nl
Stormie schreef op 10-08-2026 om 17:30:
Misschien heb ik erover heen gelezen maar welk diploma heeft je zoon behaald?
Je schreef dat hij wel de grootste plannen heeft of wil welke zijn dit dan?
Ik ken jongeren die ECHT niet naar school willen veelal met psychische problemen,die gaan (tijdelijk) naar dagbesteding om oa meer zelfvertrouwen te ontwikkelen.
Kijk eens met je zoon naar de diverse dagbestedingen en misschien dat daar iets bijzit wat zijn interesse heeft en waar hij zich verder ontwikkelen kan.
Dagbestedingen - Dagbesteding-Nederland.nl
Ik neem aan VMBO, aangezien er wel een diploma is, maar nog geen startkwalificatie.
