Dochter ziet schaduwen
Mijn dochter ziet schaduwen en raakt steeds verder in paniek. Ze zegt dat ze haar kwaad willen doen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
De crisisdienst zegt dat ik rustig moet blijven. Maar ik sta hier midden in de nacht met een doodsbang kind en ik kan haar niet helpen. Alles wat ik zeg lijkt verkeerd te vallen.
Heeft iemand dit meegemaakt? Wat kan ik nu doen? Ik ben echt wanhopig!
ik heb een collega waarvan de dochter ook zoiets had, rond een jaar of 12 dacht ik. Ik weet niet meer hoe dat opgelost was, maar de "normale" oplossingen als licht op de gang, of het vertellen dat er niets is om bang voor te zijn hielpen haar niet.
Maar het komt dus wel vaker voor.
Misschien is dit iets heel anders, maar noem het toch.
Ik kreeg in mijn puberteit een periode ineens heel veel last van slaapverlamming. Bij in slaap vallen én bij ontwaken.
Dat voelt zoals je dochter omschrijft. Heel eng! Alsof er een ‘slechte’ schaduw in je kamer is, op je af komt en je kwaad wil doen en je kunt niks. Dat benoemde ik ook zo naar mijn moeder, durfde niet meer te slapen, wilde alleen maar bij mijn moeder in bed. Ik was ontzettend angstig.
Toen de huisarts benoemde dat het slaapverlamming was en ik erover begin te lezen en begreep wat het was, ging de angst ervoor over.
SNu als volwassenen is het veel minder maar toch nog steeds soms in periodes van stress, het blijft akelig, maar het kan dus ook iets niet ernstigs zijn.
Sterkte to
Poezenmeisje schreef op 26-01-2026 om 07:31:
Afhankelijk van de leeftijd.
Bij mijn kleuter werkte een 'waakbeer' naast zijn bed.
Van het liedje van KvK.
Ja! Die hadden we hier ook. Met een officieel truitje aan, geborduurd door oma, en een politiepetje op. Waakbeer verjoeg monsters van onder het bed en schaduwen achter de gordijnen vandaan. Ik veranderde zijn pose regelmatig als ik zelf naar bed ging, zodat het leek alsof hij weer een flink gevecht had geleverd. Dochter sliep als een roosje met waakbeer naast haar bed. Maar dat werkt natuurlijk niet als je kind al een tiener is.
Wat een schrik zeg! Hebben jullie nog een beetje geslapen?
Hevig schommelende hormonen kunnen de oorzaak zijn van zulke symptomen, vergelijkbaar met bv een post-partumpsychose. Als dat het is, hoeft ze niet per se de psychiatrie in, dan het is zaak haar hormonen in balans te brengen bv. door aan de pil te gaan. Vraag eens aan haar arts(en) of dat een goede optie kan zijn.
Als het door instabiele hormonen komt, zit je op een kruispunt tussen psychiatrie en gynaecologie, en echte specialisten zijn helaas lastig te vinden.
Je huisarts of andere behandelend arts zou voor advies evt eens kunnen bellen met dr. Marlies Lie, een psychiater met extra kennis van hormonen. Ze werkt bij Zij vrouw en zorg, in Heerlen.
Als jullie een beetje in de buurt wonen, kun je vragen of zij je dochter wil zien en behandelen. Met een doorverwijzing wordt dat gewoon vergoed. Veel psychiaters houden spoedplekjes vrij voor dit soort dringende gevallen. Ze werkt trouwens ook online.
reactie op FruitMoeder (excuus, ik weet niet zo goed hoe je op elkaar moet reageren en hoe dit allemaal werkt)
Nee inderdaad, altijd zelf doen! niet met rare mensen in zee gaan die van alles beloven. Ik ben er dan ook nog niet over uit of het gewoon een periode was waarin mijn schermslaap heel slecht was (zeg maar de eerste fase slaap en dat je dan in de 2e fase terecht komt en dat levert dan die rare nachtmerries op) maar voor mijn gevoel was het levensecht. het was ook echt alleen s nachts, verder was er overdag niets aan de hand (behalve dan dat ik wallen tot onder mijn knieen had want ik durfte niet meer te slapen).
En ach, het hielp mij en het was gratis. (niet meer te donker slapen tijdje en paar keer boos hardop zeggen dat ze me met rust moesten laten en een keer een wierookstokje/salie in mn slaapkamer).
De omgekeerde psychologie was denk ik dat ik weer wat zekerder mn bed in durfte te stappen sávonds, durfte te slapen en waarschijnlijk ook weer dieper of anders in slaap viel en er geen last meer van had.
Voetbalster! schreef op 26-01-2026 om 10:52:
reactie op FruitMoeder (excuus, ik weet niet zo goed hoe je op elkaar moet reageren en hoe dit allemaal werkt)
Nee inderdaad, altijd zelf doen! niet met rare mensen in zee gaan die van alles beloven. Ik ben er dan ook nog niet over uit of het gewoon een periode was waarin mijn schermslaap heel slecht was (zeg maar de eerste fase slaap en dat je dan in de 2e fase terecht komt en dat levert dan die rare nachtmerries op) maar voor mijn gevoel was het levensecht. het was ook echt alleen s nachts, verder was er overdag niets aan de hand (behalve dan dat ik wallen tot onder mijn knieen had want ik durfte niet meer te slapen).
En ach, het hielp mij en het was gratis. (niet meer te donker slapen tijdje en paar keer boos hardop zeggen dat ze me met rust moesten laten en een keer een wierookstokje/salie in mn slaapkamer).
De omgekeerde psychologie was denk ik dat ik weer wat zekerder mn bed in durfte te stappen sávonds, durfte te slapen en waarschijnlijk ook weer dieper of anders in slaap viel en er geen last meer van had.
Het valt dan in dezelfde catogorie als ''monsters onder je bed''. Mijn dochter slaapt tegenover en straat met een felle lantaarnpaal ze heeft daarom nooit last van schimmen of schaduwen omdat het nooit donker is. Wat ik van de moeders op het schoolplein heb gehoord is dat ze soms een beetje zout strooien bij het bed en daar wordt het kind rustig van omdat het weet dat ''de monsters'' niet komen. Maar ik denk dat de schermslaap de meest logische reden is.
Toch zijn er mensen die geesten zien of aanvoelen, de verhalen zijn talloos. Ik wil niet zeggen dat dat bij TO's dochter zo is, dat kan net zo goed iets anders zijn. Maar er is meer tussen hemel en aarde.
Als je de crisis dienst belt is er wel wat meer aan de hand denk ik dan monsters onder het bed .
Sterkte TO
rionyriony schreef op 26-01-2026 om 07:44:
Angst is ontzettend naar als je jong bent. Als volwassene weet jij echter dat je later als je geen kind meer bent nooit meer bang hoeft te zijn. Behalve om dat bange kind natuurlijk. Maar verder heb je een angstvrij leven.
Of valt dat in de praktijk misschien tegen? Dan heb je een overeenkomst met je kind. Je kan dus als gelijke met haar praten. Mogelijk halen jullie daar wat troost uit. Jullie treden dan wat buiten jullie angsten en voelen jullie wat minder alleen. Eenzaamheid is toch al iets wat je vaak voelt als puber. Het puberleven is heel moeilijk, riskant en eigenlijk een vorm van koorddansen. Iedereen ziet je schutteren in de piste maar niemand steekt een vinger uit. Omdat ze je nog niet veel waard vinden.
Dus ik zou zeggen: ga zo nu en dan bij gelegenheid figuurlijk wat op gelijke hoogte zitten als je kind en praat over jouw tijden en ik zou haar ook in contact brengen met een psycholoog waar ze mee kan praten.
Zijn er echt volwassenen met een angstvrij leven?Daar ben ik dan heel jaloers op...
Ja, ik schrik me zelf ook soms half dood want de decoratie-bankhond op de bank tegenover begon ineens te bewegen en hij wou zelfs overeind komen. Echt.
Dus heel makkelijk om iets te zien wat er niet is. Bij mij kwam het door het licht wat plotseling even op het montuur van mijn bril viel terwijl ik mijn hoofd iets keerde. Ik heb het een paar keer herhaald en kon het toen ook reproduceren. Maar schrok me evengoed telkens lam, tot de laatste keer. Want je denkt: dat kan niet. De lichtinval is nu veranderd dus het zal voorlopig niet meer gebeuren. Niet meer vandaag.
Waarmee ik het probleem van je kind niet onder een categorie onder wil brengen, behalve dat angst dergelijke problemen veel erger kan maken.
Ik zie nu dat het een onderbreking is van het licht op de plek waar het pootje vast zit aan het glas tijdens beweging met je hoofd. Ik vind het best fraai hoe je hersenen accommoderen aan bril en waar je naar kijkt.
Roos57 schreef op 26-01-2026 om 11:32:
Als je de crisis dienst belt is er wel wat meer aan de hand denk ik dan monsters onder het bed .
Sterkte TO
Bellen op zich betekent niet dat er meer aan de hand is. Je kunt altijd bellen. Of het terecht is is een tweede.
Hoe oud is het kind? Is ze bekend binnen GGZ? Heeft ze dit eerder gehad? Heeft ze iets gebruikt/geslikt? Is er sprake van een stressvolle periode? Wat hebben jullie zelf geprobeerd voordat je hap/crisisdienst bent gaan bellen? Wat was het effect? Hoe gaat het deze ochtend?
Roos57 schreef op 26-01-2026 om 11:32:
Als je de crisis dienst belt is er wel wat meer aan de hand denk ik dan monsters onder het bed .
Sterkte TO
Ik zei dat omdat sommige over geesten en spoken begonnen te praten. Dat vind ik onder dezelfde noemer vallen.
Meesje schreef op 26-01-2026 om 12:23:
[..]
Bellen op zich betekent niet dat er meer aan de hand is. Je kunt altijd bellen. Of het terecht is is een tweede.
Hoe oud is het kind? Is ze bekend binnen GGZ? Heeft ze dit eerder gehad? Heeft ze iets gebruikt/geslikt? Is er sprake van een stressvolle periode? Wat hebben jullie zelf geprobeerd voordat je hap/crisisdienst bent gaan bellen? Wat was het effect? Hoe gaat het deze ochtend?
Toen ik naar de crisisdienst ggz belde ( buiten kantoor uren is dat ) was er wel wat aan de hand . Anders bel je geen crisisdienst denk ik .
crisis dienst is hier geen hap
Hap is hier geen crisis dienst.
FruitMoeder schreef op 26-01-2026 om 11:05:
[..]
Het valt dan in dezelfde catogorie als ''monsters onder je bed''. Mijn dochter slaapt tegenover en straat met een felle lantaarnpaal ze heeft daarom nooit last van schimmen of schaduwen omdat het nooit donker is. Wat ik van de moeders op het schoolplein heb gehoord is dat ze soms een beetje zout strooien bij het bed en daar wordt het kind rustig van omdat het weet dat ''de monsters'' niet komen. Maar ik denk dat de schermslaap de meest logische reden is.
nou, het viel bij mij zeker niet onder de categorie "monsters onder het bed". Daar ben je op je 37e iets te oud voor als het je s'nachts wekenlang overkomt
.
