Ik weet het niet meer
het gaat super slecht met mijn 15 jarige dochter.
Heeft een zeer laag zelfbeeld, vind zichzelf te dik, waardoor ze veel momenten heeft dat ze weinig/niet eet.
Heeft depressieve gevoelens, ziet “schaduwen” in huis, waardoor ze het eng vind alleen te zijn, te gaan slapen, snachts te gaan plassen. Wat er in resulteert dat ze vaak om 2 uur nog wakker is omdat ze afleiding zoekt beeldscherm.
Paniekaanvalle, stress van school, zelfverminking..
Ze ziet het leven niet meer zitten.
ze staat op de wachtlijst voor hulp, maar dit gaat zo traag. De jeugdgids die we eindelijk hebben ziet de spoed er wel van in en school, nadat ze vorige week op schoolreis in Tsjechie naar het ziekenhuis is geweest omdat het niet goed ging, ziet nu eindelijk de spoed er ook wel van in.
Maar ja, ondertussen hebben we nog steeds geen hulp en zitten wij als ouders met ons handen in het haar.Geen idee hoe we momenteel ons meisje kunnen helpen.
Wie heeft er tips, ervaringen, wil met mij mee praten? Ik heb zo de behoefte om mijn ei kwijt te kunnen.
Ik denk regelmatig aan jullie. Ik hoop dat jullie lieve mensen om jullie heen hebben die simpelweg aanwezig zijn en warme aandacht voor jullie hebben, gewoon voor wat er is.
Och het verdriet spat door m'n scherm heen, veel veel sterkte lieve Ciska, ook hier denken we aan jullie
Lieve Ciska, Wat,,fijn,, om even wat van je te horen. Fijn tussen ,, omdat de omstandigheden natuurlijk niet fijn zijn maar er hier natuurlijk veel aan jullie gedacht wordt.
Wat maken jullie een rollercoaster aan gevoelens door, man en jij.
Jarenlang aangestaan en nu niet meer. Nu vreselijk veel verdriet om een kind wat jullie verloren zijn. Een kind dat je in liefde op de wereld hebt gezet en nu weer af moet geven omdat het leven voor haar niet geleefd kon worden.
Ik blijf maar aan jullie denken, aan alles wat jullie meegemaakt hebben!
Fijn dat jullie veel knuffels, kaarten ed hebben ontvangen en dat deze een goede bestemming hebben gekregen.
Ik wens jullie heel veel kracht om met deze rauwe pijn en verdriet om te gaan.
Liefs ♥️
Stapje voor stapje inderdaad. Of zelfs soms weer achteruit ipv vooruit. Zo gaat het met zoveel verdriet. Wat een gemis voor jullie.
Wat lief dat je schoonmoeder een troostdeken gaat maken. Wellicht vind je ook enigszins troost in de gedachte dat je dochter geen strijd meer hoeft te leveren. Ze heeft haar rust gevonden, de rust waar ze zo aan toe was. De grote stilte wordt er voor jullie niet minder om, maar verzacht het misschien iets.
Lieve Ciska, wat is het toch moeilijk ♥️
Ciska78 schreef op 13-09-2026 om 08:32:
Hoi Allen
Ten eerste, nogmaals bedankt voor de vele lieve kaartjes die wij hebben mogen ontvangen van mensen van het forum. Al die warmte heeft ons zeker goed gedaan. Zelfs sommige die knuffeltjes opgestuurd hebben.
Alle knuffels hebben nu hun bestemming bereikt , een deel naar stichting babyspullen en een deel naar het WKZ (inclusief alle nieuwe knutselspullen die dochter in de laatste weken nog had gekocht en niets mee had gedaan )
Tja, hoe gaat het, het is stil., leeg en onwerkelijk . Van 24/7 aanstaan naar 24/7 niets. En die is raar. Niet meer altijd je telefoon bij je hebben, niet altijd meer stand by staan, gewoon niets meer.
En dat is heel erg wennen. Dochter zit elke dag in mijn hoofd en hart. Dingen opruimen van haar lukt echt nog niet, dus dat laten we nog maar zo.
Schoonmoeder gaat binnenkort aan een troostdeken voor mij beginnen dus moet wel binnenkort door de kledingkast van dochter gaan.
Iedereen zegt dag voor dag, stap voor stap dus dat proberen we maar, maar het gemis is intens groot.
De eerste tijd is het ergst, neem het inderdaad dag voor dag en stap voor stap. En als je er nog niet aan toe bent om door de kledingkast van je dochter te gaan, dan laat je het gewoon nog even. Doe wat voor jullie goed voelt. Misschien vind je die hele troostdeken wel niets he, dat mag allemaal.
Heel veel sterkte,
En als je de troostdeken fijn vindt, maar pas over een half jaar of een jaar of 5 jaar die kast/kleding uit wil zoeken is dat óók goed. 😘
Tijgeroog schreef op 14-09-2026 om 10:06:
En als je de troostdeken fijn vindt, maar pas over een half jaar of een jaar of 5 jaar die kast/kleding uit wil zoeken is dat óók goed. 😘
Inderdaad. Ik kan me zo goed voorstellen dat dat nu veel te veel is.
Je bent regelmatig in mijn gedachten. Heel veel sterkte gewenst.
heel veel sterkte. Neem je tijd. Probeer je eigen tempo aan te houden.
Heel lief wat je schoonmoeder aanbiedt. Geeft haar misschien ook troost om iets te kunnen doen maar geef het aan als je hier nog niet aan toe bent. Ik ken meer mensen die een troostdeken of knuffel of tas hebben laten maken maar ook zij hebben echt wat langer gewacht. Dat is prima.
Ook hier wordt regelmatig aan je gedacht lieve Ciska. De onwerkelijkheid, het verdriet, gemis, de rauwe pijn. Alles moet eigenlijk nog indalen. Een proces waar eigenlijk geen einde aan komt. Met vallen en opstaan, met pieken en dalen. Ach, wat heb ik met jullie te doen...
Woorden schieten eigenlijk te kort voor dit intense verdriet en gemis. Ik heb altijd mee geleefd zonder actief deel te nemen aan je topic.
Heel veel sterkte gewenst!
