Ik weet het niet meer
het gaat super slecht met mijn 15 jarige dochter.
Heeft een zeer laag zelfbeeld, vind zichzelf te dik, waardoor ze veel momenten heeft dat ze weinig/niet eet.
Heeft depressieve gevoelens, ziet “schaduwen” in huis, waardoor ze het eng vind alleen te zijn, te gaan slapen, snachts te gaan plassen. Wat er in resulteert dat ze vaak om 2 uur nog wakker is omdat ze afleiding zoekt beeldscherm.
Paniekaanvalle, stress van school, zelfverminking..
Ze ziet het leven niet meer zitten.
ze staat op de wachtlijst voor hulp, maar dit gaat zo traag. De jeugdgids die we eindelijk hebben ziet de spoed er wel van in en school, nadat ze vorige week op schoolreis in Tsjechie naar het ziekenhuis is geweest omdat het niet goed ging, ziet nu eindelijk de spoed er ook wel van in.
Maar ja, ondertussen hebben we nog steeds geen hulp en zitten wij als ouders met ons handen in het haar.Geen idee hoe we momenteel ons meisje kunnen helpen.
Wie heeft er tips, ervaringen, wil met mij mee praten? Ik heb zo de behoefte om mijn ei kwijt te kunnen.
♥️ 
Denk nog steeds aan je Ciska en leef mee. Verder weet ik niet goed wat ik moet zeggen of überhaupt voor je kan betekenen dus ik ben voornamelijk een stille meelezer.
ondertussen zijn we alweer een jaar verder. Een jaar geleden besloten we met zijn allen dat het het beste zou zijn voor dochter om weer thuis te komen wonen (en eerlijk, er was eigenlijk geen andere keuze).
Met behulp van het CCE / begeleiding thuis en ons netwerk zouden we dit werkend gaan maken.
Wat blijkt de werkelijkheid dan toch anders. Na een mislukte van de brug spring actie bij opa en oma 1 en een flinke snijwond+hap bij opa en oma 2 bleek bouwen op het netwerk toch wel heel ingewikkeld.
Beide opa's en oma's bleken het toch wel heel spannend te vinden om alleen te zijn met dochter, en andersom vinden wij dat ook, en dochter ook.
Dus in de praktijk gebeurt dat helemaal niet. Een bezoek aan opa en oma 1 is al ingewikkeld genoeg door een flapuit oma.
Thuisbegeleiding zou deels de oplossing voor ons zijn. Vorig juli begonnen we met 1 begeleider op de donderdagen met de hoop hier snel uitbreiding in te vinden.
Nou, die zoektocht heeft heeeel lang geduurd. Sinds februari hebben we 1 persoon erbij.
En hopelijk dat we binnenkort persoon 3 mogen verwelkomen. En dan hopen we eindelijk een team te hebben om in ieder geval de dinsdag/donderdag en vrijdag in te vullen en hopelijk ook wat weekenden.
Want, er blijft niets meer over aan eigen tijd samen met man. Gebleken is dat savonds ergens heen gaan met dochter er alleen maar voor zorgt dat je en continu in de spanning zit en dochter binnen no time overprikkeld is.
Dus onze sociale kring is het afgelopen jaar ook echt wel geslonken.
De zoektocht naar een psychiater is ook nog een hele klus geweest waar het CCE zich in vast gebeten heeft. Na iemand gevonden te hebben blijkt dat de verwachtingen over en weer anders zijn en ligt ook dit stuk momenteel weer stil helaas. Wat dus eigenlijk inhoudt nu dat er niemand is die een oogje houdt op de medicatie inname van dochter.
Hoe ik mij voel: met momenten vraag ik mij echt af of we de juiste keuze hebben gemaakt een jaar geleden. Maar besef mij ook heel goed dat er eigenlijk geen keuze was.
Momenteel ben ik vooral leeg. Dochter struggelt met de zorgboerderij, nou ja met alles eigenlijk. De doodswens staat nog steeds op 1, maar de wachtlijst is nog minimaal een jaar. Alles draait om haar, weinig meer om mijzelf.
Niet te doen dit Ciska. Maar als er geen andere opties zijn moet je wel.. Nog een en ik duim dat de begeleiding wat verlichting gaat brengen.
Stel je voor, Ciska, dat er een moment zou komen waarop jij en je man er niet meer zouden zijn of de zorg niet meer kunnen dragen. Dan zou er een andere oplossing gezocht moeten worden. Waar denk je dat je dochter dan terecht zou komen? En wat is de reden waarom dat nu niet wenselijk is of niet kan?
Ik vind het overigens heel erg dat er geen psychiater te vinden is die je dochter in behandeling wil nemen.
tsjor schreef op 19-05-2026 om 08:56:
Stel je voor, Ciska, dat er een moment zou komen waarop jij en je man er niet meer zouden zijn of de zorg niet meer kunnen dragen. Dan zou er een andere oplossing gezocht moeten worden. Waar denk je dat je dochter dan terecht zou komen? En wat is de reden waarom dat nu niet wenselijk is of niet kan?
Ik vind het overigens heel erg dat er geen psychiater te vinden is die je dochter in behandeling wil nemen.
Over het eerste, ik vermoed dat dochter er eerder niet meer is dan wij
Maar stel dat: ik weet het niet, er is nu in ieder geval geen organisatie die er zich de handen aan wil branden op een woongroep. En dat zal ook niet de beste plek voor haar zijn, aangezien dochter continu 1 op 1 begeleiding nodig heeft
Wat een enorm drama. Ik begrijp heel goed dat dit niet is vol te houden. En dat het netwerk dit niet aankan. Die zijn waarschijnlijk ook op leeftijd en hebben geen ervaring met een psychiatrisch ziektebeeld.
De hier gestelde vraag vind ik terecht. Want wat als jullie dit niet zouden doen. Of niet meer aankunnen? Jij bent beperkt begreep ik eerder. En ook jullie kunnen op een punt komen dat het gewoon niet meer kan. Ook zijn er natuurlijk talloze mensen die geen ouders of dit soort mogelijkheden hebben. En ook die verblijven toch ergens. Je leven lijkt volledig in het teken van haar te staan. Heel begrijpelijk maar als jullie omvallen heeft niemand meer iets. Daarom zou ik vasthouden aan bijvoorbeeld zo'n zorgboerderij. Ook als ze niet wil of het heel moeilijk is. Je mag ook best wel eens aan jezelf denken.
ik weet niet wat ik moet schrijven ciska. Maar ik wil je wel een dikke knuffel geven.
Broodjebrie schreef op 19-05-2026 om 15:35:
ik weet niet wat ik moet schrijven ciska. Maar ik wil je wel een dikke knuffel geven.
Voor mij geldt hetzelfde .
tsjor schreef op 19-05-2026 om 08:56:Ik vind het overigens heel erg dat er geen psychiater te vinden is die je dochter in behandeling wil nemen.
Ik ook . En helaas ook herkenbaar. Onafhankelijke psychiater was hier bang voor crisis. En dan is er geen achterwacht zoals bij een grote ggz instelling.
Voor jou Ciska
Ik denk dat je een jaar geleden gekozen hebt voor de beste van twee kwaden. Ik wens je heel veel kracht toe. En goede hulp.
Izza schreef op 19-05-2026 om 14:50:
Wat een enorm drama. Ik begrijp heel goed dat dit niet is vol te houden. En dat het netwerk dit niet aankan. Die zijn waarschijnlijk ook op leeftijd en hebben geen ervaring met een psychiatrisch ziektebeeld.
De hier gestelde vraag vind ik terecht. Want wat als jullie dit niet zouden doen. Of niet meer aankunnen? Jij bent beperkt begreep ik eerder. En ook jullie kunnen op een punt komen dat het gewoon niet meer kan. Ook zijn er natuurlijk talloze mensen die geen ouders of dit soort mogelijkheden hebben. En ook die verblijven toch ergens. Je leven lijkt volledig in het teken van haar te staan. Heel begrijpelijk maar als jullie omvallen heeft niemand meer iets. Daarom zou ik vasthouden aan bijvoorbeeld zo'n zorgboerderij. Ook als ze niet wil of het heel moeilijk is. Je mag ook best wel eens aan jezelf denken.
Het lijkt op het eerste gezicht in Nederland goed geregeld is qua zorg. Maar helaas zijn er ontzettend veel ouders die in vergelijkbare situaties zitten. Als de zorg voor een kind te complex is dan wordt er van ouders verwacht dat zij het gat overbruggen. En als ouder doe je dat, want je laat je kind niet in het gat vallen.
Wat er gebeurd als je het als ouder niet meer aankunt? Eerst val je uit op werk. De zorg thuis kan niet gepauzeerd worden dus die gaat door. Je raakt je sociale leven kwijt want daar is geen ruimte meer voor. Maar de zorg gaat door. Als je pech hebt verlies je te veel inkomen en lopen de geldzorgen op. Maar de zorg gaat door. Als het echt mis gaat, je als ouder geen normaal gesprek meer kunt voeren met hulpverleners krijg je een aantekening in het dossier: "thuissituatie zorgelijk". Als je geluk hebt wordt er dan serieus gezocht naar een geschikte plek. Met een wachtlijst van meerdere jaren. In de tussen tijd is het pappen en nathouden, maatschappelijk werk, gezinshulp die vooral zeggen nog even volhouden etc. Het is uitzichtloos. En je kunt niet verder, maar je gaat wel verder, want je laat je kind niet vallen.
Dit gebeurd met ouders zoals Ciska met een kind met psychische problemen, maar hetzelfde gebeurd met ouders van kinderen met meervoudige handicaps. Als de zorg te complex is, dan is er nauwelijks aanbod. Zijn de wachtlijsten oneindig en sta je er als ouders alleen voor. Letterlijk want je hebt geen werk en geen sociaal leven meer. Je zit in een isolement.
Ciska ik wens je alle kracht toe. Je doet wat je kunt. En weet dat je niet de enige bent
Lieve Ciska, wat is het toch zwaar, ontzettend zwaar.
Ik denk zo vaak aan jullie als gezin.
Ik wil je maar weer een dikke knuffel geven...♥️
Jilz ik begrijp wat je zegt hoor. Maar dit soort opmerkingen "je laat je kind niet vallen dus ga je door" zorgen uiteindelijk ook voor eindeloos doorgaan. Tot ouders wel omvallen of afknappen. En nu heeft dit meisje geweldige ouders. Maar talloze jongeren of volwassenen met vergelijkbare problemen hebben dit niet. Daar kunnen ouders die zorg niet aan, hebben eigen problematiek, vallen gezinnen uit elkaar. Of er ontstaat uiteindelijk een situatie die dermate ernstig is dat het niet langer gaat. Dat heeft niets te maken met je kind laten vallen. En ook in die situaties komt er uiteindelijk een oplossing. Vast niet geweldig en wat je wilt voor je kind. Maar nu lijkt het alsof iedereen maar moet en kan doorgaan en dat dat dan de oplossing is. En zolang iemand bij ouders terecht kan zal geen instantie echt urgentie zien.
Wat betreft ergens heengaan dat zou ik niet meer doen. Uit de verhalen de afgelopen tijd is wel gebleken dat vakanties, uitjes of op bezoek geen optie meer zijn. Hoe vreselijk ook. Jullie hebben er echt alles aan gedaan (een hond, hulp van grootouders en professionals, bekende plekken etc). Misschien kunnen jij of je partner af en toe alleen ergens heen. En blijft de ander thuis.
