Is dit allemaal binnen de perken
hallo,
Ik ben nieuw hier maar heb een vraag.
Wij hebben een puberdochter van bijna 14.
Vroeg lichamelijk gaan veranderen en mentaal is ze rond haar 11,5 lichtelijk gaan veranderen.
Vanaf 13 jaar ging ze naar de middelbare school en werd ze in die week voor het eerst ongesteld . Sinds die week is ze ook heel erg pittig geworden.
Tegen ons afzetten en de eerste 2 maanden was ze vooral heel boos. Veel op haar kamer en kwam alleen voor eten en drinken beneden. En ook dan kwam er geen normaal woord uit. Hierna zijn wij iets meer op de verbindende manier gaan handelen en is ze wat milder geworden.
Alsnog blijft ze ontzettend veel grenzen opzoeken in huis. Eigen mening geven en veel discussies voeren.
Ze doet erg weinig aan school maar daar gaan we niet meer aan trekken want ook hierin veel strijd. We benoemen alleen nog dat ze haar schoolwerk niet moet vergeten en als ze hulp nodig heeft kan ze bij ons komen.
Soms heeft ze goede momenten en komt ze even beneden zitten. Zoekt ze op haar manier verbinding door het over ons huisdier te hebben.
Alleen wilt ze tegenwoordig ons avondeten niet meer eten. Ze vind veel vies.
Ze eet vooral wat ze lekker vind. En als het haar dus niet zint eet ze niet en pakt ze later brood of wat anders. Dit sta ik toe omdat ik niet wil dat ze een eet stoornis gaat ontwikkelen want ontbijten doet ze ook beperkt.
Ze eet en snoept genoeg dus een eetstoornis is nu (nog) niet aan de orde.
Maar ik vraag me af of andere ouders van pubers dit herkennen. En komt het weer meer “lusten” weer terug. Strijd er over voeren werkt averechts en eet ze helemaal niet meer mee.
Hoop ook zo dat we snel door die puberteit heen zijn want het vreet energie als een malle!
Alvast bedankt voor het lezen!
Zijn haar cijfers goed? Mijn dochter deed helemaal niks voor school, maar op haar rapport was haar laagste cijfer een 7. Ze heeft bewezen dat ze het prima zo redde. Dus heb ik mijn mond maar gehouden daarover.
Kan jij wel lekker koken? Dat mijn dochter mondiger werd merkte ik niet zo. Dat was ze al sinds ze 4 was. Wel werd ze kritischer over mijn kookkunsten. Toen had ik een keer gezegd dat zij maar mocht koken. Dat had ze gedaan en ze vond het nog leuk ook. En om heel eerlijk te zijn smaakte het beter dan wat ik altijd in elkaar flanste. Ik ben er toen ook achter gekomen dat ik geen keukenprinses ben. En dat ik misschien mijn eigen kokskwaliteiten moest verbeteren. Ik had toen mijn dochter 14 was samen een kookcursus gedaan. Dat was hartstikke leuk en het bracht ons ook dichter bij elkaar. Misschien is dat een idee?
Oei, dat is wel pittig, naar de middelbare school en dan gelijk ook menstrueren. Dat zijn dan 2 mega veranderingen bij elkaar.
Misschien vliegt de middelbare haar ook wel ‘gewoon’ aan. Misschien moet ze erg wennen, valt het haar zwaar, tegen, noem maar op.
haar cijfers zijn niet goed helaas… in begin wel maar het begint te kelderen. Ook niet vreemd als ik weet dat ze er met de pet naar gooit.
Heb al benoemd dat ze die laatste periode wel flink haar best mag doen maar dan krijg ik terug, in de brugklas blijft er niemand zitten. Met andere woorden lekker boeiend!
Heb aan het begin van het schooljaar met haar mentor afgesproken dat ik moeder wil zijn en niet de schoolpolitie. We hebben thuis genoeg strijd over andere zaken dus school hebben we wat meer losgelaten. En wat ik al schreef… ze kan hulp krijgen als ze dat nodig heeft en erom vraagt.
Eten zijn de dingen die we altijd hebben gegeten en opeens lust ze het niet meer.
Ik ben al iets anders naar het avond eten gaan kijken. Dus iets vaker wat op tafel wat ze hopelijk wel eet.
Hoop gewoon dat dit wel terug komt want het is voor mij ook een stress factor dat ze elke keer haar neus op haalt.
En wij doen echt ons best om bepaalde dingen te negeren of op een andere manier aan te vliegen.
Dit lijkt ietsje te helpen maar ik vind de puberteit zo ontzettend lastig!
En dan hoop ik niet dat dit nog jaren zo door gaat op deze manier!
Samen een weekmenu bedenken een optie? Mijn jonge puber wilde toentertijd inderdaad experimenteren met andere gerechten dan de standaard die we toen al jaren aten
Het grote monden enz is helaas iets wat erbij hoort bij de puberteit. Ik zei altijd: als je niet normaal kunt doen , ga je maar lekker op je kamer boven lopen bokken. School was eigen verantwoordelijkheid , ze ging elk jaar met hakken over de sloot over.
Eten werd hier later een groter probleem ivm een eetstoornis ( er speelden heftige dingen waar wij niet van wisten ) dus toen hebben we wel hulp ingeschakeld. Maar op zich lees ik hier niet veel bijzonders qua puber zijn.
Een grote mond hebben vind ik juist een goed teken. Dan leert je kind assertief te zien in een veilige omgeving. Zeker als je een dochter hebt is dat ontzettend belangrijk. Ik was ontzettend meegaand en durfde nooit tegen mijn ouders in te gaan. Ik heb daarom ook niet geleerd om voor mijn mening uit te komen. Zelfs nu vind ik dat lastig. Ik blijf altijd maar erg stilletjes en laat anderen veel bepalen. Dus ik ben blij dat mijn dochter een stuk pittiger is.
