Home » Forum » Lastig parket met vriendje dochter

lastig parket met vriendje dochter

Kind mee naar een uitvaart, wel of niet?

En wat doe je als je kind gaat lachen of keten? Lees deze tips van een rouwcoach.

 

57 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Weethetevenniet
Pennestreek

Afkicken. Ja zoiets. Ik heb de metafoor al gebruikt. Uitgelegd dat toen ik echt wilde stoppen met roken dat pakje voor noodgevallen dat ergens achter in de kast lag weg moest. Zelfs onder de kraan gehouden en geknakt voor ik ze in de vuilnisbak gooide , omdat ik mezelf er voor aanzag ze evt weer op te diepen s avonds laat in een zwak moment. Ik zal t nog een keer proberen. Idd expliciet vragen wat ze nodig heeft.

En weg/ uit logeren..,dat helpt niet ben ik bang. . what’s app, instagram en discord zijn overal. Altijd. Het is tegenwoordig een stuk moeilijker om uit iemands buurt te blijven. Alsof je een sigarettenautomaat in de hsl hebt hangen, met een pot kleingeld ernaast.

Dat er door Corona momenteel weer van alles op hold staat maakt het natuurlijk ook niet gemakkelijker. Het is niet zo eenvoudig om een nieuwe initiatieven te ontplooien of contacten te leggen in deze barre tijden. Zeker niet voor een eerstejaars student die bijna al haar oude contacten is kwijtgeraakt, en sowieso niet erg sterk is in initiatief nemen

Pennestreek
Misschien toch aan het handje nemen?

Ik zou voor nu even meer zelf initiatief nemen. Dus ga eens met haar zitten en neem het lijstje met haar oude contacten samen door. Er zit vast iemand tussen waarvan ze (jij) zeker weet dat een appje beantwoord wordt. Begin klein. Eén vriendin van vroeger die ze in vertrouwen neemt, uitlegt wat er is gebeurd en die ze vraagt te helpen is al genoeg. Ze maakt de drempel op dit moment voor zichzelf veel te hoog. 'Ze zitten vast niet op mij te wachten'. Maar dat is invullen, je weet dat niet. Ja, het kan heel goed dat haar oude vrienden niet op haar zitten te wachten. Maar het kan zomaar zijn dat ze het juist heel erg leuk vinden om weer wat van haar te horen!
Blokker dat vriendje op alle mogelijke kanalen. Stel voor dat als ze de neiging voelt om contact op te nemen, dat ze jou dat meteen laat weten. En/of bedenk een alternatieve actie. Iets geks. Laat haar zich 10 keer opdrukken of zo. Fysieke afleiding werkt vaak heel erg goed. Alle begin is moeilijk, als ze de eerste maand door is zal ze zien dat het allemaal veel gemakkelijker gaat.

Oh, en wat mij nog te binnen schoot: ik heb in een moeilijke periode heel veel gehad aan een coach. Ik ben met haar vooral heel praktisch aan de slag gegaan met de 'niet-helpende gedachten' die ik had. Die term kende ik al van eerdere therapie, maar met haar heb ik daar heel gedrag gericht aan gewerkt en dat hielp heel goed. Weten hoe iets werkt wil vaak nog niet zeggen dat je er iets aan kunt doen/veranderen. Nieuwe paden maken door te DOEN wel. Een coach wordt alleen meestal niet vergoed, dat is wel jammer. Maar de wachtlijsten zijn korter/er niet en dat is ook wat waard.

Weethetevenniet
Pennestreek

De psycholoog heeft ze trouwens gebeld ( ik kan niks doen, ze is inmiddels meerderjarig) Kunnen weinig zeggen. Kan deze week aan de beurt zijn, of duurt nog een maand. Kreun.

Coach Heeft ze begin dit jaar al gehad. ( zie draadje). Daar heeftcze een maand of 2 mee gepraat, maar toen zelf gekozen t vooral over school te hebben. Dat liep ook niet lekker, maar dat was eerder een gevolg van haar andere problemen. Niet de kern. niet de kern. Heeft ze ook zelf afgesloten omdat ze toen vond dat t beter ging ( ja, met school, omdat ze toen aan mij heeft gevraagd om haar tm examen echt te helpen met organiseren, en haar aan de hand te nemen. Dat werkte, maar was natuurlijk eigenlijk symptoombestrijding. Maar we wilden allemaal zo graag dat er iets wel goed ging in haar leven.....)

Ik ga nog een keertje met haar praten. En idd vragen wat ze nodig heeft, en hoe wij kunnen helpen. Ben alleen zo bang dat ze de hulp weigert....

AnneJ
Dingetje Geurtz?

Er circuleert hier weleens het advies om een bepaald boek te lezen, ben het even kwijt. Is dat niet iets voor haar?

Lou
Adviseren

Kun je inschatten in hoeverre ze iets van je zal aannemen? Als jullie nu zo close zijn (daar lijkt het op, ik hoop dat het zo is) en ze is eigenlijk ook heel blij zo zonder vriendje, dan zou het best eens kunnen dat ze juist graag van jou wil horen wat ze moet doen. Hoewel ik ook héél goed snap dat je daar voorzichtig mee wilt en moet zijn. Maar je zou het kunnen proberen. Dan vraag je eerst iets als: wil je dat ik met je meedenk? Wil je dat ik een voorstel doe?

En als het antwoord positief is, dan dus zo concreet mogelijk worden: dat joch op alle mogelijke kanalen blokkeren en de uitleg geven over afkicken. Dat ze door een moeilijke fase heen moet maar dat ze daarna blijer en vrijer zal zijn dan ze in tijden is geweest.

Ik hoop dat het lukt.

Weethetevenniet
Nou close?.

Het is een wankel evenwicht. Ze vertelt ons wel dingen ( zoals toen ze het uit wilde maken) maar lang niet alles. Ze weet deep down natuurlijk best wat wij van vriendje en relatie vinden. Daarvoor zijn er teveel nare dingen gebeurd. Ze vertelt/ vertelde dus ook regelmatig dingen niet. Dat ze zich kut voelde als vriend haar weer eens vreselijk behandelde. Want tja, op een gegeven moment werden wij ook een soort v overslaande grammofoonplaat. Goh. Vind je het ok als iemand zo met je omgaat? Was je niet boos/ verdrietig/ teleurgesteld? (Hoe) laat je dat merken? Waarom accepteer je dat eigenlijk?

Net een stuk met haar gewandeld. En gepraat. Moeilijk. Want zescilinder eigenlijk niet praten. Wil het allemaal alleen dien. Waarom? Geen idee. Wil niet met (Oude, bestaande) vriendinnen praten. Liever nieuwe mensen ontmoeten? Ze heeft echt behoefte aan een nieuw leven. Maar dat start lastig op als je zo onzeker bent, en we in een halve lockdown leven.

Ze jokt ook tegen me. Over app. contact met vriendje. Zegt dat ze m niet meer spreekt terwijl ik aan haar gezicht kan zien dat dat niet waar is. Heb de metafoor van stoppen met roken weer v stal gehaald. Inclusief de ontwenningsverschijnselen waar je doorheen moet. en het stiekeme pakje achter in de voorraadkast dat echt doorMidden gebroken in de vuilniszak moet.

Ik zie dat het ergens wel landt, dat ze het snapt. En het ook wil. Maar ( t is idd net roken) ze denkt dat als zij ( en hij?) verandert ze wel weer bij elkaar gaan komen. Net als een roker, die denkt dat ie na t afkicken wel ‘ alleen op feestjes’ een peukje kan nemen.

Wat is dat toch in haar dat ze denkt dat ze het allemaal alleen moet doen? Geen hulp wil aanvaarden/ vragen. Heb t haar ook zelf gevraagd, maar krijg geen echt antwoord..

Enfin. Afspraak gemaakt ( ze wil dat echt, zei ze heel zacht, maar wel zelf) dat ze vanmiddag alle social media connecties met hem gaat verwijderen. Blokkeren op de app. Alles.

En vanaf daar afkicken. Helpen waar t kan. En hopen dat het lukt.

Pennestreek
Ernaast gaan zitten dan!

Als ze die connecties gaat verwijderen. Niet als controleur, maar als steun! En beloon haar daarna. Zeg dat je trots op haar bent en deze enorme stap wil vieren met pizza (of wat ze dan ook maar het allerlekkerst vindt).

En zorg dat je je geduld bewaart. Alle verandering is moeilijk. Ook als je diep van binnen weet dat het beter is. Dus kleine stapjes, vier die (zie boven), en stap goedmoedig en opgewekt over terugvallen heen. Zo gaat het altijd in het leven, twee stappen vooruit en 1 2 of soms zelfs 3 terug. Maar uiteindelijk gaat het erom dat je op de lange duur vooruit blijft gaan. Houd vol.

Kon dat maar he, met een toverstokje zwaaien en dat dan alles anders of opgelost is. Maar zo gaat het gelukkig niet. Want juist van het proces leer je. Leert ze weer op zichzelf vertrouwen. Niet wanhopen, zij niet, maar jij ook niet. Het komt echt goed, maar niet morgen al. Ik vind het heel positief dat ze af en toe wel met je praat. Dat is in deze omstandigheden een groot goed. Koester dat, waardeer dat, in woorden en daden.

En dat niet om hulp kunnen of willen vragen: hoe goed kan jij dat? Eerlijk? Ook hier is opvoeden voorleven...

Syboor
Normaal

Dit is hoe het meestal gaat. De meeste vrouwen hebben 7 pogingen nodig voordat het ze lukt om zich definitief los te maken van een mishandelende man. Voor een relatie zonder samenwonen zou het zo erg niet moeten zijn. Maar dan nog... Wat nu gebeurt is eerder regel dan uitzondering. Het is niet haar schuld.

Probeer het gesprek aan te gaan over wat haar 'obstakels' zijn.
Voelt ze zich onveilig bij contact verbreken of nee zeggen? Komt hij haar steeds "toevallig" tegen? Dreigt hij zichzelf iets aan te doen? Hebben ze dezelfde vriendenkring en speelt dat een rol? Voelt ze zich verplicht om hem nog een kans te geven? Denkt ze dat hij veranderd is?

Als ze obstakels benoemt, kun je hulp aanbieden. Maar bedenk wel dat zij hem het beste kent en hem het beste kan voorspellen. Als je je in je advies te veel laat leiden door je "rechtvaardigheidsgevoel", dan geef je adviezen waar ze niet veel mee kan.

Als ze vooral benoemd dat ze geen hulp kan gebruiken (bijvoorbeeld omdat ze denkt dat hij veranderd is...) dan kan het helpen om haar verwachtingen voor de toekomst te laten uitspreken: hoe zou ze het liefst willen dat het verder gaat; hoe verwacht ze dat het verder gaat; waar ligt de grens dat ze constateert dat het niet goed verder gaat? Laat haar zelf die grens aangeven, dan zal ze 'm eerder herkennen als die bereikt wordt. (NB bij "grens" gaat het niet alleen om onacceptabele gedragingen, maar ook om hoe lang ze bereid is te wachten op verbeteringen/beloftes.)

https://lundybancroft.com/five-central-concepts-in-getting-free-from-abuse/

Marinet
trauma bond

individuen als het vriendje van je dochter veroorzaken vaak een zogeheten trauma bond of double bind in een relatie. Dat is een verslaving aan die toxische persoon door het inconsistente gedrag: dan weer normaal dan weer vervelend of onlogisch of (emotioneel) mishandelend.

Het is dus echt een verslaving: het slachtoffer weet dat het niet goed voor haar is, maar kan er bijna niet van weg blijven. Helaas bestaan er voor dit soort verslavingen nog geen interventies, je moet het zelf uitzoeken.

Ik zou, samen met haar, googlen op trauma b
onding. Daar zal ze veel inzichten van krijgen. hier alvast een voorzet:

https://www.youtube.com/watch?v=WjmtlJviKJc&t=2s

https://psychcentral.com/blog/how-to-recognize-the-signs-of-trauma-bonding/

Tine Winkel
Syboor

Mooi, zoals je in je laatste de vragen omschrijft. Bij mij waren dat idd de vragen die mij de ogen openden. En tot actie hebben geholpen. Idd, na een keer of 5 teruggevallen te zijn.
@TS en dochter, sterkte!

Doenja
Goed stuk

Syboor, wat een geweldig goede link. Ik wou dat ik dat had gelezen toen ik er middenin zat. Vooral dat je als je er middenin zit continue denkt dat het door jezelf komt. En je dat ook telkens verteld wordt.

Weethetevenniet
Wat lief,

Al jullie reacties en links. Ik neem het allemaal mee. Wil dochter niet overvoeren met allemaal moeilijke gesprekkendus ik ga er gedoseerd, maar structureel mee aan de slag. Intussen hopen we op een snelle start bij de psycholoog.

Gloria
Of juist

de focus af van vriend, ook van afkomen van hem.
Ik snap het wel en het zou wel ook mijn impuls zijn.
Toch vraag ik me af of je daarmee juist niet de dynamiek (zij zwak en hij groot) in stand houdt.

Er zijn al zoveel mensen in mijn leven geweest die me van het roken af wilden helpen/stimuleren. Het hielp geen biet.
Nu maakte het sowieso niets uit wat anderen hierin zeiden, toch vond ik het altijd wel fijn als mensen zeiden: je stopt vast wel op je eigen moment.
Misschien omdat het ook zo kloppend voelt voor mij.
Ik ben gestopt ermee omdat IK, en ik alleen wilde stoppen ermee.
En wat er voor nodig is? Een wil, maar ook een bepaalde kracht. Die moet er eerst zijn. Die komt niet door stoppen met roken, het moet andersom.

En met die kracht kun je haar natuurlijk wel een beetje helpen. Uiteindelijk heeft ze daar ook veel meer aan, ze moet de rest van haar leven met zichzelf verder, of ze nu een vervelende man aan haar zijde heeft of niet.
Dat tekort aan kracht zit in haar en ligt niet aan hem.
Ik snap de zienswijze dat dit wel aan hem ligt wel, maar uiteindelijk maak je haar ermee klein(er) en hem groot(er).

Jo Hanna
One day at the time

Naar analogie van verslaving: ik ben lang geleden gestopt met roken doordat ik niet verder keek dan een dag. Ik hoefde alleen vandaag niet te roken. Iedere dag weer hoefde ik alleen maar vandaag niet te roken. De druk om voor altijd te stoppen was voor mij veel te hoog. Uiteindelijk ben ik wel weer af en toe gaan roken, met een vriendin bij een kopje koffie, op een feestje. Maar eigenlijk tot mijn verbazing bleef het echt bij incidenteel eentje. Ik tilde er gewoon niet meer zo zwaar aan en ik was gestopt er zwart-wit over te denken. Ik had 1 strikte regel: ik kocht zelf GEEN sigaretten. Ik bietste van anderen en kocht af en toe een pakje sigaretten voor degenen van wie ik dat deed. Zo ontstond er geen continuïteit.

Vertaald naar dochter: het belangrijkst lijkt het me dat ze het niet weer ‘aan’ maakt. Iedere dag dat ze geen contact met hem heeft is winst. Contact is niet per se ramp of ‘oh jee, daar gaan we weer’. Daarna kun je gewoon teruggaan naar ‘geen contact, one day at the time’. Misschien kan deze invalshoek wat lucht geven? Hoe dan ook is een verslaving echt wel een belastende toestand. Het is al goed als dochter inziet dat er zo’n dynamiek speelt!

tsjor
Als je er zelf aan toe bent

Gloria kreeg dat soms te horen van mensen over het roken. Ik heb het ook wel eens als advies gegeven voor mensen die op het punt stonden weg te gaan uit een relatie. Anderen kunnen nog zo zeggen dat het slecht voor je is, die relatie, en ook aantonen en goede argumenten hebben. Maar dat helpt niet. Net zo min als je gaat houden van iemand waarvan anderen zeggen dat je van die persoon moet gaan houden.
De boodschap zou dan zijn: als je er zelf aan toe bent om een beslissing te nemen, dan ben ik er voor je. En als je het over je hart kunt verkrijgen kun je daaraan toevoegen: wat die beslissing ook is. Want ook als ze besluit te blijven, dan zal ze je steun heel hard nodig hebben, of in elk geval de wetenschap dat er altijd een plek is waar ze veilig naartoe kan gaan (zonder donderpreken, zie je nou wel, ik zei het toch).

Tsjor

Weethetevenniet
Ik snap jullie.

En we hebben de afgelopen maanden ( jaar?) min of meer gedaan wat tsjor en ook Gloria min of meer zeggen: er voor haar zijn, haar stimuleren om sterker te worden, en aan haar onzekerheden te werken. En te hopen dat ze op een gegeven moment zelf ziet dat het genoeg is.

En dat moment was er dus opeens 2 weken terug. Helemaal vanuit haarzelf. Op een bepaalde manier was ze er dus klaar voor. Klaar mee. Ik vind het wel anders om haar nu een beetje te helpen bij de stap die ze zelf wilde zetten ( en ook gezet heeft!) dan om haar te pushen die stap te nemen terwijl ze dat zelf (nog) niet ziet.

Maar ik snap jullie punt. En ik laat haar ook weten ( deze week nog!) dat we er echt ALTIJD voor haar zijn. Ongeacht haar keuzes. Maar parallel daaraan is het denk ik niet erg om haar te ondersteunen bij haar al opgestarte stop-poging?

Een al gestopte roker stimuleer je thuis toch ook om vol te houden? Door rookwaren uit zijn buurt te houden, te roepen dat ie zo lekker ruikt en er al frisser uitziet, en op zwakke momenten op m inpraat even 10 minuten kauwgom te kauwen en het lastige after dinner moment gemakkelijker maakt door standaard een ommetje door de buurt Te maken na het avondeten....

Marinet
zelf er aan toe zijn

áls er sprake is van een traumabonding ben je er nooit zelf aan toe voor je gevoel. Je hart en emoties snakken zo naar die persoon dat je denkt dat het liefde is.

Aan de andere kant ben ik het met Tsjor eens: mensen willen niet van anderen horen wat ze moeten doen op liefdesgebied en al zeker niet van je moeder.

Toch zal er, als er sprake is van die double bind bij de persoon ook een gevoel van wanhoop zijn: ik voel dat dit niet goed voor me is, ik ga er aan kapot maar ik kan het ook niet laten.

Mij heeft het erg geholpen op zo'n moment te lezen over hoe dit soort dingen kunnen werken. En ook dat je in sommige situaties voor je verstand moet kiezen en doorzetten op wilskracht om er vanaf te komen.

Maar dat het aanbieden van dit soort info een precaire kwestie is die goede afstemming behoeft en dat de beslissing uiteindelijk bij haar gelaten moet worden, ben ik het helemaal mee eens

Lou
Het is al uit

Inderdaad, het is al uit gelukkig. Nu zit je in de volgende fase. Maar volgens mij is het ook je vraag of het wel uit blijft op deze manier of dat je dochter misschien onverhoopt binnenkort weer in zijn armen belandt? In elk geval: stimuleren om vol te houden ja!

Bovendien ben je haar moeder. Dat is toch ook een andere positie dan vrienden onder elkaar. Je mag, naar mijn idee, als moeder echt wel wat dringender adviseren.

Gloria
Nee

Ik niet, ik had 0 behoefte aan steun vanuit omgeving om te stoppen met roken. Als mensen dat hadden geprobeerd zou ik dat zeer irritant hebben gevonden en van de weersomstuit misschien wel weer zijn gaan roken.

Het enige, maar dan ook het enige dat eventueel gekund zou hebben is dat iemand op mijn vraag een interventie zou hebben gedaan. Maar alleen op mijn nadrukkelijke vraag!!

De rest werkt voor MIJ volkomen contraproductief.
Nu ben ik je dochter niet en ken ik je dochter niet, maar ik wil je alleen maar laten weten hoe het voor sommige mensen dus ook kan werken.

Gloria
Lou

Dat dringendere advies, dat heeft ts al gegeven. Zou ik ook hebben gedaan, zeker als moeder. Maar vraag is hoe nu verder.

Gloria
Ik zou

als moeder vooral willen uitstralen dat, buiten dat ik natuurijk hoop dat ze die waardeloze vent dumpt, het nu ook weer niet zo ontzettend belangrijk is.
Ze is veel meer dan een jonge vrouw met een waardeloze vent. Ik zou het gegeven van die KEUZE van haar om nog geen definitief afscheid te nemen van hem graag juist kleiner willen maken dan groter.

Want nogmaals, probleem ligt niet bij hem, maar bij haar. Als je hem loost komt er een volgend probleem. Door haar nu in een slachtofferrol te manoeuvreren maak je haar willoosheid alleen maar groter.

Weethetevenniet
Maar Gloria

Het is wel belangrijk. Deze waardeloze vent heeft haar de afgelopen 2 jaar langzaam gereduceerd tot een schim van haar oorspronkelijke zelf. Ze wordt ( werd) geestelijk mishandeld. En misschien ook wel fysiek. Ze was voor ze een relatie met hem begon een verlegen en wat onzeker meisje, maar is sinds ze onder zijn invloed terecht is gekomen alleen maar onzekerder en afhankelijker geworden. Geïsoleerd van het normale leven. Ze vindt dingen normaal die volstrekt onacceptabel zijn. Ze gaat er aan onderdoor. En ik denk dat het met hem een stuk moeilijker is om zichzelf te herpakken dan zonder hem. Dus ja, het is wel belangrijk dat ze ( nu ze stap 1 zelf gezet heeft) als t maar even kan een tijdje buiten zijn invloedssfeer blijft...

Als het drugs waren zou een afkickkliniek een goed idee zijn.

Trix
Sterker voelen

Misschien... Als hulp van een psycholoog nog lang duurt, kan je dochter eens op zoek naar psychosomatische fysiotherapie.
Voordelen: je kunt daar vaak snel terecht, het wordt vaak vergoed (deels) en het belangrijkste, het gaat er niet om praten. Door deze vorm van therapie leer je veel beter waar te nemen wat goed voelt en wat niet en wanneer je stress ervaart en wanneer je echt ontspant. Dat kan confronterend zijn, maar het kan ook juist helpen om beter begrip te krijgen van jezelf en jezelf sterker te voelen. Het kan een behandeling bij een psycholoog ook makkelijker maken.
Ik geef het maar als tip mee, want het lijkt me een vreselijk moeilijke situatie elke goede hulp kan welkom zijn.

Gloria
Afkickkliniek

Weetje, natuurlijk wil je dat ze van hem af komt.
Maar dat is nu eenmaal niet gelukt.
Ooit gaat haar dat vast wel lukken, maar je weet heel goed dat dat niet opeens een fijn leven voor haar gaat betekenen.
Meer gevoel van autonomie kan haar dat wel enigzins gaan geven.
Als je haar meer steunt in haar idee van zelf kiezen kun je haar daarin bekrachtigen.
(om bij roken te blijven: het helpt mij echt enorm als ik geloof toch ECHT ZELF de keuze te hebben om al dan niet te roken.

Maar een afkickkliniek kan ook helpen, tuurlijk. Die kun je voor je dochter ook organiseren. Ga met haar op wereldreis, laat haar ergens anders ver weg een jaartje werken, er valt genoeg te verzinnen.

tsjor
Buiten invloedssfeer

Naar 'ergens ver weg' gaan is nu wat lastiger, aangezien sociale media vrijwel overal toegankelijk zijn. En een afkickkliniek is er volgens mij niet voor deze vorm van relatie-afhankelijkheid. Een psycholoog is pas effectief als ze echt zelf wil.
Wat wellicht kan helpen:
- de problematiek met één vast woord aanduiden en dat bij jezelf houden: ik noem het 'trauma bounding' (is er geen beter Nederlands woord voor). Het gaat er dan niet om te bewijzen dat je gelijk hebt, alleen dat je haar (eventuele) verhalen steeds in dat kader kunt plaatsen, ook voor haar.
- als het lukt: echt de open vraag stellen: wat zoek je nu, bijvoorbeeld op de mobiele telefoon. Waar ben je naar op zoek? Het gaat dan niet zozeer om het antwoord als wel om de vraag, die dan steeds in haar hoofd kan blijven rondzingen: wat zoek ik hier eigenlijk;
- en toch de geruststelling: als het moment daar is stap je eruit. Eventueel eraan toevoegen: ik hoop dat het op tijd is. Dat kan je ook de gelegenheid geven om na te denken en te bespreken wanneer het voor jou te laat zou zijn: waar ben je echt bang voor? Bijvoorbeeld: verlies van zelfvertrouwen, geen studie/werk/toekomst, geen geld, hij laat haar niet gaan, stalken, etc.
Jouw (terechte) overtuiging alleen, dat hij slecht is voor haar, dat zal niet de basis zijn waarop zij haar beslissingen neemt.

Tsjor

Jo Hanna
Andere invalshoek: ‘zelfmedicatie’

Er wordt nu veel een beroep gedaan op haar inzicht in zichzelf en de dynamiek tussen die jongeman en haarzelf. Je zou ook op zoek kunnen gaan naar ‘welke spanningen probeert zij te dempen door in contact met hem te blijven?’ Net zoals mensen drugs gebruiken terwijl ze eigenlijk medicatie of behandeling nodig hebben, kan hier ook zoiets aan de hand zijn. De ‘slechte oplossing’ ligt aan de oppervlakte maar de behoefte aan verlichting van de onderliggende spanning wordt niet (voldoende) geadresseerd. Bij jullie gebeurt dat overigens wel, met die therapie bijvoorbeeld. Maar je kunt je afvragen of er andere interventies zijn die haar negatieve gevoelens en spanningen kunnen verminderen. Dat kan vanalles zijn: sporten, wandelen, een hobby, muziek maken maar ook ‘echte’ medicatie tegen de spanning. Ik kan me voorstellen dat dat laatste een hele drempel is maar wat er nu met haar gebeurt is ook schadelijk: het gebeuren zelf en de machteloosheid die ze ervaart. Als afname van de spanning ertoe kan leiden dat zij meer grip op zichzelf ervaart, is dat enorme winst. Is dat met die therapeut te bespreken?

Pagina's

Wat leert je kind in groep 1?

En dit is wat je kind al moet kunnen voor hij naar groep 1 gaat: lees het hier.