radeloos
Ik ben een moeder van 45 jaar, en heb een zoon van 17 jaar. De eerste 10 jaar van zijn leven waren wij twee handen op 1 buik. Vader van zoon en ik zijn uit elkaar gegaan toen mijn zoon 3 jaar was. Vader en ik hebben goed contact met elkaar onderling. Ik ben best lang alleenstaande moeder geweest, met af en toe een korte relatie tussendoor. 3 jaar geleden kreeg ik te maken met een ernstige burn out. Ik kon niets meer. Mijn zoon was week op en week af bij mij of bij zijn vader. Er ontstonden ruzies en ergenissen aan beide kanten omdat ik graag zag dat hij een taak kon doen in het huis om mij te ontlasten. Nu is dat erg lastig voor een puber blijkt in de praktijk. 7 dagen achter elkaar zorgen dat de boodschappen in huis zijn, koken voor een ander en de puber ligt de hele dag in bed en laat het zichzelf aanleunen, ook al heb je 1000 keer gevraagd of hij ajb mee kan helpen, zorgde ervoor dat ik niet lekker ging. Laat ik het zo formuleren. Het escaleerde. We konden daarin ook lastig een middenweg vinden met elkaar. Natuurlijk snap ik dat hij mij veel liever terug zag als een stabiele ouder, maar dit is even hoe het is. Uiteindelijk heeft mijn zoon ervoor gekozen nu tijdelijk bij zijn vader te wonen. Wat mijn hart echter breekt, is dat het hele contact tussen ons verbroken is. Zijn keuze, niet de mijne. Waarom er echter helemaal geen contact meer mag of kan zijn tast ik in het duister. Als ik mijn zoon hier om vraag zegt hij: dat heb ik je al verteld, raar dat je me dat vraagt.Het voelt als een hele vreemde en rare situatie. Mijn zoon is #ineens# uit huis ( zo voelt het) maar zonder nog enig contact. De manier hoe hij met mij omgaat, werkt niet echt versterkend. Vrienden raden mij aan zoveel mogelijk leuke dingen te gaan doen. Tuurlijk. Maar dit zit mij echt ontzettend dwars.
Blijkbaar is er een nieuwe omgangsregeling van toepassing. Een omgangsregeling waarin er geen contact is. Zo! Ik snap dat een bijna 18 jarige meer op zichzelf is, zich ontrekt van zijn ouders, echt. Maar dit is voor mij een andere dimensie. Waar het hem vooral inzit is de manier van reageren als ik contact zoek. Heel kortaf, gewoon nee doorgaans.
Als ik hem bel, neemt hij niet op. Als ik hem een vraag stel; bijv of hij eens komt eten is het alleen nee en verder moet ik hem met rust laten, zegt hij. Ik heb hem nu ruim 8 weken niet gezien ( afgelopen jaren is het al vaker geweest dat hij weg ''vlucht'' en onder de vleugels van zijn vader gaat zitten), soms maandenlang. Hij boycod mij dan volledig: met kerst zie ik hem niet, verjaardagen worden overgeslagen... en als hij mij dan weer nodig heeft, staat hij op de stoep. Ik probeer hem duidelijk te maken dat ik graag een middenweg zie in elkaar af en toe ontmoeten en het dan goed hebben met elkaar. Maar hij heeft een andere keuze gemaakt: geen app contact, niet bellen, gewoon niet. Hoe ga ik hier mee om? Wat mis ik, wat zie ik niet of over het hoofd?
Volgens mij interpreteert bijna iedereen de OP niet goed, er staat dat 7 dagen per week boodschappen doen en koken voor een ander (de zoon) voor TO heel zwaar was maar dat hij hele dagen in zijn bed lag en niets wilde doen om TO te helpen. Dus niet dat TO verwachtte dat zoon zeven dagen per week boodschappen ging doen en ging koken.
Moosey schreef op 11-09-2026 om 20:22:
Volgens mij interpreteert bijna iedereen de OP niet goed, er staat dat 7 dagen per week boodschappen doen en koken voor een ander (de zoon) voor TO heel zwaar was maar dat hij hele dagen in zijn bed lag en niets wilde doen om TO te helpen. Dus niet dat TO verwachtte dat zoon zeven dagen per week boodschappen ging doen en ging koken.
Dit viel mij ook al op. Dat staat er inderdaad niet.
B2B schreef op 10-09-2026 om 08:38:
Het valt me op hoezeer dit stuk over jou zelf gaat en jij jezelf als slachtoffer ziet. Maar jij bent de ouder, de volwassene. Jij bent er om hem te beschermen en te begeleiden; niet andersom. Als het goed is, is jouw zoon het centrum van jouw wereld en niet andersom.
Je schrijft 'als hij mij nodig heeft staat hij voor de deur' en dat je daarin 'een middenweg zoekt'. Dat zegt al veel! Jouw kind heeft jou nog nodig, je kunt deze druk niet op je kind leggen.
Door wanneer hij jou nodig heeft, hem onder druk te zetten dat hij er voor jóú moet zijn duw je hem steeds verder weg.
Bovendien zijn pubers juist in een fase waarin zij zich losmaken van hun ouder(s).
Probeer je te focussen op wat jouw zoon op dit moment nodig heeft ipv hem te beschuldigen. Daar drijf je hem enkel verder mee weg.
Ik vind het redelijk asociaal om alleen op te dagen als je zelf iets wilt van iemand. Nou gaat het wel om iemand van 18, dus met een beetje geluk komt dat besef nog.
ik vermoed dat je tijdens jouw eigen burnout gemist hebt, dat je zoon ook problemen had.
Dingen alleen na wat gezeur willen doen, is normaal bij sommige pubers. De hele dag in bed liggen niet. Ze willen of hun eigen ding doen, of met vrienden op pad. Wat langer uitslapen hoort er wel bij. Hele dag op bed liggen niet. Dat doet mij vermoeden dat het met je zoon ook niet goed ging, en dat jij dat door jouw burnout gemist hebt. Wat hij je nu mogelijk kwalijk neemt. (Ongeacht of dat terrecht is.)
Koken voor 2 dagen. Een keertje een frietje halen. Wat heb je zelf gedaan om het makkelijker te maken voor jezelf? Een puber kun je over het algemeen best 1 keer per week een diepvriespizza geven ipv zelf in de keuken te staan. Ik lees niets heftigs in een puber die na een week school het weekend lekker in zijn bed wil rotten en als kind niet naar school ging dan was er toch veel meer aan de hand met hem? Je kind wilde niet helpen maar sloot zich dus compleet af na de discussies. Geen gek gedrag voor een puber... die machteloos staat. Een burnout daar zit geen standaard hersteldatum op dat is voor de persoon zelf naar maar zeker ook voor een kind moeilijk te bevatten. Je bent 14 en je moeder is heel de dag thuis omdat haar hoofd niet meer meewerkt en als je thuiskomt van school wacht er een takenlijst die je moet afmaken omdat anders er fikse discussies over gaan komen. Normaal pubergedrag en je aanwezigheid in het algemeen wordt gezien als een extra aanslag op de gezondheid van je moeder . dit kan een kind zeer zeker beinvloeden.
Anoniemvoornu schreef op 16-09-2026 om 17:24:
Koken voor 2 dagen. Een keertje een frietje halen. Wat heb je zelf gedaan om het makkelijker te maken voor jezelf? Een puber kun je over het algemeen best 1 keer per week een diepvriespizza geven ipv zelf in de keuken te staan. Ik lees niets heftigs in een puber ..........
Dat zijn nou juist de kenmerken van een burnout: dat je niet (meer) weet hoe je de dingen voor jezelf en dus ook je puber makkelijker kunt maken.
Het is wel heel makkelijk om hier op te sommen wat ze allemaal verkeerd deed. Ze zegt zelf ook: voor nu is het wat het is.
TO, hou een dun lijntje met je zoon, al is het maar af en toe een berichtje van jou op een verjaardag ofzo. Stop met verwijten en vragen waarom, daar zul je geen antwoord op krijgen. Het is wat het is, voor jullie allebei.
Anoniemer schreef op 17-09-2026 om 05:35:
[..]
Dat zijn nou juist de kenmerken van een burnout: dat je niet (meer) weet hoe je de dingen voor jezelf en dus ook je puber makkelijker kunt maken.
Het is wel heel makkelijk om hier op te sommen wat ze allemaal verkeerd deed. Ze zegt zelf ook: voor nu is het wat het is.
TO, hou een dun lijntje met je zoon, al is het maar af en toe een berichtje van jou op een verjaardag ofzo. Stop met verwijten en vragen waarom, daar zul je geen antwoord op krijgen. Het is wat het is, voor jullie allebei.
Dat kan maar ze had/heeft wel het vermogen om te verzinnen hoe haar kind haar in haar ogen beter had kunnen ondersteunen en kon hier ook gerichte taken voor kind verzinnen die hij uit kon voeren in haar ogen en had de energie om discussies erover te voeren... en nu verwijt ze haar kind dat hij zich als een puber gedroeg.. zij kan niks eraan doen dat ze ziek was maar haar kind had zelf die periode ook ondersteuning nodig en als ouder heb jij die taak niet andersom. Het is niet eerlijk om boos te zijn op je kind omdat het kind was
Laat die jongen gewoon met rust. Het maakt niet uit dat jij contact wil, hij wil dat niet met jou. Je kan hem toch niet dwingen om leuk tegen jou te doen.
FruitMoeder schreef op 17-09-2026 om 12:53:
Laat die jongen gewoon met rust. Het maakt niet uit dat jij contact wil, hij wil dat niet met jou. Je kan hem toch niet dwingen om leuk tegen jou te doen.
Het zou toch eens zo mooi zijn als je niet altijd vanuit eigen ervaring alles onvriendelijk, ongenuanceerd en zwartwit de ether inslingert zeg...
Niet alle gezinnen met een barstje krijgen een breuk. Niet elke verstoorde verhouding blijft altijd verbroken. Niet elke ouder met een onwillig kind, of kind met onwillige ouder hoeven het schavot op.
Max88 schreef op 17-09-2026 om 19:08:
[..]
Het zou toch eens zo mooi zijn als je niet altijd vanuit eigen ervaring alles onvriendelijk, ongenuanceerd en zwartwit de ether inslingert zeg...
Niet alle gezinnen met een barstje krijgen een breuk. Niet elke verstoorde verhouding blijft altijd verbroken. Niet elke ouder met een onwillig kind, of kind met onwillige ouder hoeven het schavot op.
Nou zoals het zo verteld klinkt het niet al te hoopvol. Ik denk dat het geven van valse hoop het alleen maar pijnlijker maakt voor TO als die verwachtingen niet uitkomen. Heel veel zeggen wel alles komt goed, maar soms komt het ook niet goed.
Vera, heb je wat aan de reacties, ook al zijn ze denk ik regelmatig niet leuk om te horen of zelfs hard?
Geeft het je nieuwe inzichten?
Ik voel met je mee hoor, het is een nare situatie en soms heb je als ouder niet de ruimte om er voor je kind te zijn zoals je zou willen. En soms zie je zelf niet wat je eerder niet goed gedaan hebt. Dat soort dingen gebeuren, is allemaal menselijk. Goed dat je hier een bericht geplaatst hebt. Hopelijk helpt het je.
Ik denk dat je het niet kunt forceren. Maar het zou wel kunnen dat het in elk geval de drempel lager maakt als je nu tot het inzicht komt dat je wellicht te weinig oog hebt gehad voor het feit dat hij een puber is en mogelijk zelfs zelf ook problemen had (al dan niet door de situatie met jou). En vooral, als je dat dan eerlijk aan hem kunt laten weten.
Mocht je hem nog wel kunnen appen (heb niet gecheckt of dat contact nog bestaat), dan zou je dat dus via de app aan hem kunnen laten weten. Sorry zeggen dat jij (mogelijk ook door je eigen situatie waardoor je natuurlijk erg op jezelf en je eigen herstel gericht was) geen oog hebt gehad voor zijn situatie, dat hij een puber was en dat jij teveel van hem verwachtte.
En dan aangeven dat je je nu beter voelt (toch?) en dat je er altijd voor hem wilt zijn. En dat de deur altijd open staat.
Niet erop aandringen dat je hem wilt zien en spreken. Nee, alleen om een positieve manier contact met hem houden. Af en toe een positief berichtje "Ik hoop dat het goed met je gaat" of misschien een oude foto die op je mobiel langs komt toen alles nog goed was naar hem appen.
Maar niet vragen of hij langs komt. Alleen af en toe (niet elke keer) zeggen dat hij altijd welkom is.
Frisdrank1972 schreef op 18-09-2026 om 10:08:
[..]
Nou zoals het zo verteld klinkt het niet al te hoopvol. Ik denk dat het geven van valse hoop het alleen maar pijnlijker maakt voor TO als die verwachtingen niet uitkomen. Heel veel zeggen wel alles komt goed, maar soms komt het ook niet goed.
Hier ben ik het mee eens, zeker als je vast blijft houden aan het idee dat kind/puber meer zijn best had moeten doen/ je toch geen heel bijzonder moeilijke dingen vroeg etc.. terwijl je zelf ervaren hebt hoe die normale dingen en het altijd moeten toch echt tot een burnout kunnen leiden... dat het soms gewoon niet gaat en diezelfde dingen wel probleemloos verwachten van je kind. Mijn reacties zijn mischien bot maar als je als ouder zijnde wel begrip wilt voor jouw tekortkomingen moet je ook begrip tonen voor die van je eigen kind in ontwikkeling.
