Relatie dochter
Mijn lieve dochter 16 heeft nu 15 maand een relatie met een jongen van 18. Ik merk dat ze erg afhankelijk van hem is geworden de laatste tijd. Ze heeft een burn out op dit moment. Slaapt veel. Drukte is haar teveel school is haar teveel. Ze doet aan automotulatie. Gelukkig is dimence ingeschakeld. Ik merk dat hij vaak afspraken afzegd. Dingen verteld die hij heeft gedaan voordat ze een relatie hadden. Iedereen weet er vanaf behalve mijn dochter. Nu komt hij heeft al jaren een goede vriendin nu blijkt dat hij heeft geslapen naast haar vorige week. Hij wilde de volgende dag langskomen bij mijn dochter maar hij had zich verslapen bij haar dus kwam hij niet. Dus dochter overstuur en begint zich te snijden. Wij waren hier niet bij kwam er een uurtje later achter. Tegen vriendinnen is ze wel open wat hij doet dat ze niet leuk vind en tegden ons zegt ze dat haar relatie perfect is dat hij die dagen extra moest werken toevallig kwam ik er achter dat het anders zat. Ik heb moeite met het feit dat ze liegt tegen ons ze mag ons altijd alles vertellen dat weet ze. Ik vind het lastig om haar te vertellen dat ze beter verdient omdat ze in de burn out. Ik wil dat ze weer gelukkig word. Sorry voor mijn lange verhaal
ja sorry hoor maar je dochter klinkt ook niet als een leuke vriendin. Ik snap hem wel.
Nick90 schreef op 14-01-2026 om 05:02:
ja sorry hoor maar je dochter klinkt ook niet als een leuke vriendin. Ik snap hem wel.
Wat een gekke reactie. Als je je vriendin niet leuk genoeg vindt, dan maak je het uit. Dat mag gewoon.
Kampeerder schreef op 14-01-2026 om 05:39:
[..]
Wat een gekke reactie. Als je je vriendin niet leuk genoeg vindt, dan maak je het uit. Dat mag gewoon.
Of hij is bang dat ze zichzelf dan al helemaal wat ergs aan doet.
Verder inderdaad een wat nare reactie om tegen een ouder van een kind te zeggen.
hoe weet je of ze tegen jullie niet juist de waarheid zegt, en voor haar vriendinnen iets verzint, om aandacht te krijgen bijvoorbeeld?
Als jij vind dat ze beter verdient zou ik het zeker gewoon zeggen. Misschien helpt dat juist.
Door het hebben van je eerste vriendje leer je veel; fijne én nare dingen. Omdat je eerste keer vaak een totaal nieuwe sprong in het duister is, maak je altijd vergissingen en fouten.
Fouten zijn pijnlijk, verandering is pijnlijk, leren is pijnlijk. Maar om jezelf te ontwikkelen is dat onontkoombaar. Je kan veel leren door middel van boeken, maar heel veel ook niet.
Je hele leven door, ook als je moeder je handje niet vasthoudt, zal je blijven leren. Het leven is één groot veranderingsproces, tot het allerlaatste moment.
Dus je kan haar het allermeeste niet besparen. Dat ze nu al afwijzend staat tegenover jouw hulp, is op te maken uit het feit dat ze je niets meer wil vertellen en dat komt omdat ze door het vertellen extra problemen ervaart, die ze er niet bij kan hebben.
Als ze met dichte ogen op een afgrond toeloopt, moet je ingrijpen door haar tenminste te vertellen dat daar een afgrond is, maar bij lichtere problemen zoals pijn door mogelijke ontrouw door haar eerste liefde, kan je haar beter liefdevol loslaten.
Ik ben geen psycholoog of zoiets, maar puur vanuit mij verplaatsen in je dochter op basis wat jij hier schrijft, wil ik het volgende zeggen:
Waarschijnlijk weet ze al wat jij gaat zeggen als ze de waarheid vertelt ( namelijk dat ze beter verdient en dat je haar graag gelukkig ziet) en doet ze daarom alsof alles oké is. Dan ben jij namelijk blij dat zij oké is, en hoeft zij geen ‘preek’ van jou aan te horen over wat jij ervan vindt ( want dat weet ze heus)
Met zo’n duidelijk oordeel over haar relatie/vriend is het ook niet aantrekkelijk en veilig voor haar om haar hart bij je uit te storten.
'Iedereen weet er vanaf behalve mijn dochter. (...) tegden ons zegt ze dat haar relatie perfect is dat hij die dagen extra moest werken toevallig kwam ik er achter dat het anders zat.'
Jij weet dus bepaalde dingen die je dochter niet weet. Hoe komt dat? Je vertelt ze niet, dus je bent zelf daar niet open over. Wellicht iets om te bespreken met haar behandelaar, in hoeverre het verstandig is om deze dingen wel te vertellen.
16 jaar en een burn-out? Kan dat? Ik twijfel niet dat je dochter momenteel een geestelijk probleem heeft, maar valt dat onder een burn-out? Ze heeft dringend diepgaande hulp nodig.
letterkoekje schreef op 14-01-2026 om 09:24:
16 jaar en een burn-out? Kan dat? Ik twijfel niet dat je dochter momenteel een geestelijk probleem heeft, maar valt dat onder een burn-out? Ze heeft dringend diepgaande hulp nodig.
Dimence is hulp
En verder eens met Madee
madee schreef op 14-01-2026 om 08:18:
Ik ben geen psycholoog of zoiets, maar puur vanuit mij verplaatsen in je dochter op basis wat jij hier schrijft, wil ik het volgende zeggen:
Waarschijnlijk weet ze al wat jij gaat zeggen als ze de waarheid vertelt ( namelijk dat ze beter verdient en dat je haar graag gelukkig ziet) en doet ze daarom alsof alles oké is. Dan ben jij namelijk blij dat zij oké is, en hoeft zij geen ‘preek’ van jou aan te horen over wat jij ervan vindt ( want dat weet ze heus)
Met zo’n duidelijk oordeel over haar relatie/vriend is het ook niet aantrekkelijk en veilig voor haar om haar hart bij je uit te storten.
Mijn gedachten gingen ook deze kant op. Het is lastig voor ouders om hun kind ongelukkig te zien. Het is wel een goede vaardigheid die je wilt leren als ouder: om de emoties van je kind niet te willen labelen naar goed/slecht of te vertalen naar acties die ze volgens jou moeten nemen. Te accepteren dat je kind ‘ongelukkig’ is. Te accepteren welke keuzes ze maken. En er wel gezamenlijk over te spreken.
Wat ook in mij opkwam: als je dochter een bepaalde kwetsbaarheid heeft, ontstaat soms de neiging om externe factoren te willen afschermen. Je kunt je kind helaas niet overal tegen beschermen. De grens bepalen waar ouderschap eindigt en waar professionele begeleiding nodig is, is ook een vaardigheid die je als ouder wilt hebben. Dan doe je het best goed als je al hulp hebt ingeschakeld 
Voor een jongen van 18 is een vriendin met psychische problemen ook zwaar denk ik. Ik heb zelf op die leeftijd een vriend gehad met psychische problemen en ik durfde het niet uit te maken omdat ik bang was dat hij zichzelf pijn zou doen. Zijn ziekte legde ontstemd veel druk op mij. Ik loog heel wat af omdat ik gewoon geen andere manier wist om met deze problemen om te gaan.
Dit neemt natuurlijk niet erg dat ik je zorgen goed snap. Ingewikkelde situatie.
Ik denk dat die jongen er wel klaar mee is. Dat is ook niet zo gek. Hij is nog maar 18. Dan ben je bezig met de leuke dingen in het leven. Vrienden, uitgaan, sportclub etc. Een vriendin is spannend en onderdeel van een leuk actief leven. Geen blok aan je been dat uitgeblust op de bank ligt. Daar kan je op die leeftijd niets mee. Het is ook moeilijk te begrijpen. Maar voor zo'n normale en gezonde jongen echt veel te veel. En dan komt er vanzelf een andere leuke vriendin. Want reken maar dat er meer speelt (met 18 ga je niet liggen slapen in bed hoor). En hoe serieus is een relatie nu helemaal op die leeftijd? Hij durft waarschijnlijk alleen het niet uit te maken. Jouw dochter is kwetsbaar en straks krijgt hij de schuld van verdere problemen.
Jouw dochter heeft vast vermoedens maar ook weinig ervaring op haar leeftijd. En een vriendje is toch leuk. Het is aandacht en erbij horen. Zeker omdat ze verder nog weinig heeft. Vasthouden is dan vertrouwder dan opgeven. Want dan is ze nog meer alleen.
Heel sneu maar ik zou voorzichtig zijn als ouder. Probeer haar te steunen maar wees ook realistisch. Ga dus niet mee in haar fantasie. Ze kan beter de aandacht op haar herstel richten. Dan op een uitgedoofde verkering die af en toe aandacht geeft.
Beste TO,
Ik denk niet dat je dochter klaar is voor een vriendje. Dit is te veel stress voor haar en het is ook niet eerlijk voor die jongen. Geen enkele 18 jarige zou hulpverlener moeten spelen. Je dochters situatie is gewoon te complex voor een puberverliefdheid. Daarnaast is een relatie ook niet alles. Ik denk dat ze meer uit haar vriendschappen haalt.
FruitMoeder schreef op 19-01-2026 om 11:25:
Beste TO,
Ik denk niet dat je dochter klaar is voor een vriendje. Dit is te veel stress voor haar en het is ook niet eerlijk voor die jongen. Geen enkele 18 jarige zou hulpverlener moeten spelen. Je dochters situatie is gewoon te complex voor een puberverliefdheid. Daarnaast is een relatie ook niet alles. Ik denk dat ze meer uit haar vriendschappen haalt.
En dan? Moet TO het namens haar dochter uitmaken? Of die jongen verbieden met haar dochter om te gaan??
Nee, een 18-jarige zou geen hulpverlener moeten spelen. Maar soms deelt het leven je andere kaarten dan je had gehoopt. Hier zijn we als gezin hulpverlener geweest voor een vriendje. Dat het vriendje op dat vlak niet echt een toevoeging was, was ons wel helder. En kind uiteindelijk ook. Maar dat vriendje had een moeilijke thuissituatie. Dus wij waren soort van gezinsvervangend tehuis. Uiteindelijk is het na 2,5 jaar uit gegaan, op initiatief van kind. Viel niet echt goed bij vriendje, die heeft het er lang moeilijk mee gehad. Maar tegen konden wij hem niet beschermen. Hartepijn hoort ook bij het leven. En op dit moment (het speelde jaren geleden) gaat het goed met hem. We hebben incidenteel nog contact, hartstikke leuk.
Dus mijn advies aan TO zou zijn, laat je dochter het zelf regelen/ervaren. Ja, het is triest als vriendje niet zo lief is als je haar zou gunnen. Maar het is ook weer een ervaring in het leven die je haar niet moet/mag ontnemen. Ontwikkelen doe je met vallen en opstaan. Als ouders ben je er natuurlijk wel altijd om haar te steunen en te troosten als dat nodig is. Dat dan weer wel. Maar je kunt niet voorkomen dat ze pijn lijdt. Dat is ook niet je taak als ouder. Jouw taak is haar te leren hoe ze weer overeind kan komen na het vallen.
