Spanningen vanwege stiefzoon
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst hier iets plaatste. Ook omdat mij de negatieve reacties van een aantal leden hier mij ervan weerhielden om weer te vragen om advies/een luisterend oor. Toch merk ik dat de behoefte om mijn verhaal te doen groot is.
Stiefzoon is ondertussen 16 en flink aan het puberen. Alles wat je zegt of doet wordt een discussie en hij ziet ook geen grenzen of wilt deze niet zien. Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. Voor de rest zit hij heel de avond te gamen. Ik merk dat als hij er is, een bepaalde spanning voel en dat ik niet 100% mezelf kan zijn. Als hij weer naar zijn moeder is, dan is heel die spanning weg.
En ja ik weet dat een puber is, die hebben zo hun eigenschappen, maar ik ken ook genoeg jongeren van zijn leeftijd die niet vooraan staan om commentaar te leveren, die wel doen wat er gevraagd wordt zonder te mopperen en die naast de computer ook nog een hobby hebben.
Ik wil dit helemaal niet hebben, want ik wil niet zo over hem denken. Vind dit ook niet leuk tegenover mijn vriend. Al ziet hij tegenwoordig ook steeds vaker waar ik tegen aanloop. Maar het gebeurt toch soms zelfs zo erg dat ik er voor zorg dat ik niet thuis ben als hij er is.
Ik vraag hier niet om meningen van Gerda's, maar vooral van andere stief/bonus ouders die kampen met eenzelfde soort verhaal?
Jammer dan . Hier wel een Gerda
arme stiefzoon . Er zal maar zo over je gedacht worden!!!
wonen jullie samen of heb jij nog een eigen woning?
ik ga het toch maar zeggen al zal ik vast in jouw ogen een Gerda zijn, jouw communicatiestijl komt negatief over. Het feit dat je meteen naar anderen wijst ( reacties hier, stiefzoon, Gerda) zorgt ervoor dat het lastig wordt om tips te geven. Ik zou daar aan gaan werken.
Probeer eens een gemeenschappelijke interesse te vinden, dan hecht je op een positieve manier aan elkaar, al is het alleen maar op dat gebied. Probeer je open te stellen voor de visie van je stiefzoon, en laat de opvoeding (voor zover daar nog sprake van is op deze leeftijd) aan je partner over. En anders kun je nog andere invulling aan je dagen geven als hij bij jullie is. Meer weg met vriendinnen of zo.
Ik ken je niet en je eerdere topic ook niet, maar ik kan me wel voorstellen dat er spanning is tussen jou en een puber als dit je manier van communiceren is. Zelf een probleem hebben en verwachten dat mensen meedenken, maar dan meteen over Gerda's beginnen... dat is weinig hoopvol m.b.t. je zelfreflectie vaardigheden.
Ik zou uberhaupt blij zijn voor je partner dat hij nog wel naar jullie komt.
Genoeg 16-jarigen die niet meer willen wisselen.
Er moet dus ergens toch iets leuks zijn bij jullie.
Daarnaast: Adem in, adem uit en maak een mentale aftelkalender. Over 2 jaar doet ie waarschijnlijk normaler of is ie het huis uit.
wat is een Gerda? Ik wist van Karens maar Gerda’s?
verder prima toch dat je zorgt dat je weg bent. Je bent niet zijn moeder of ouder. Gewoon de vriendin of vrouw van zijn vader. Komende 2 en misschien 3 jaar die jongen lekker beetje ontwijken en de ruimte geven.
en als je hem wel tegenkomt dan ‘erger u niet, verwondert u slechts’. Dat is by far de allerbeste houding bij mensen die in je allergie zouden kunnen kruipen.
Bij mij staat er geen plantje op tafel, dat hoeft niet de oorzaak van gezelligheid te zijn. Als stiefzoon gezelliger is zonder dat plantje, zet je dat toch tijdelijk ergens anders weg. Alle kans dat hij dan weer over wat anders moppert, en ook alle kans dat jij daarom weer boos wordt. Maar als zo'n plantje het ergste is.
Voor je het weet is die periode voorbij, en misschien gaat hij zelf dan plantjes leukvinden
Van hem mag je het niet gezellig inrichten met een plantje, want dat kost extra tijd bij tafel dekken?
Het grootste deel van de tijd is hij boven om te gamen.
In mijn ogen heeft hij daar weinig over te zeggen. Hij mag zijn eigen kamer zonder plantjes inrichten maar de woonkamer niet voor iedereen leuk zijn.
Toen de leeftijd van mijn kinderen de 16 naderde ging ik ze echt niet meer iedere dag roepen om tafel te dekken. Tijdens het koken mikte ik zelf de borden op de keukentafel dat ging veel sneller dan dwingen dat die puber het kwam doen.
Als ik nu de studenten nare beneden roep om iets te doen weten ze dat weet noodzaak ik een komen ze ook meteen.
Zien inderdaad iets waar jullie samen aardigheid aan hebben. Dat je verbinding met hem kan voelen. Dit gedoe maakt het niet gezelliger.
Het is een puber, lekker laten mopperen en je vooral niet in een discussie laten drukken.
Ik hou niet zo van pubergehang dus ik kies er bij mijn vriend regelmatig voor om naar mijn eigen huis te gaan. Het is mijn ergernis dat ze niks opruimen of te laat komen en dat vriend daar niks van zegt. Jammer maar ipv mij daaraan te ergeren vermaak ik mij thuis ook wel.
Snap heel goed dat je je niet zo wil voelen maar je zal toch voor jezelf iets moeten veranderen. Dus je stopt met je ergeren, of je zoekt zelf een plekje. En laat het opvoeden aan je vriend over.
Tja, ga nooit de discussie aan met een 16-jarige puber. Echt totaal zinloos.
En die strijd over dat plantje zou ik al helemaal niet aangaan. Dat kan ook wel even op de kast staan, als dat zijn leven zoveel makkelijker maakt.
Wat verwacht je precies van je stiefzoon? Dat wat je van hem verwacht, leef je dat zelf ook voor? Ben je geinteresserd in hem? Vraag je bijvoorbeeld wat voor games hij speelt en met wie?
Ik heb zelf een bijna zeventienjarige rondlopen en wat hier het best werkt is belangstelling tonen in zijn leefwereld, hem een compliment geven of bedanken als hij het aanrecht heeft 'opgeruimd' ook al is dat niet volgens mjjn standaard.
Een positieve instelling, hij gaat me nu helpen bij krachttraining thuis, want anders doe ik het niet. Dat soort dingen.
Pubers doen het niet expres: dingen vergeten, veel hangen, chagrijnig zijn, het hoort erbij, hun hersenen zijn volop in ontwikkeling.
Hier ook een ‘Gerda’. Die ook jouw vorige topics heeft gelezen en erin heeft gereageerd. Is er ook maar één tip uit die draadjes die je hebt opgevolgd?
Ik zei het toen al: jij bent de volwassene, gedraag je daar ook naar. Voor nu zou mijn advies ook zijn: ontloop hem zoveel mogelijk, verwacht niets en stop met hem opvoeden. Dat is sowieso niet jouw taak als stief, maar vooral: het is een puber. Positief benaderen is het enige dat werkt.
poeh dan laat je dat plantje toch weg?
Betrek alles niet zoveel op jezelf. " nu kan ik het niet gezellig maken"
Waarom moet hij de tafel dekken eigenlijk?
Hij dekt de tafel, eet mee aan tafel en helpt met de afwas? Wauw.
Op gemopper reageer ik altijd met humor. Commentaar lach ik uit. Als puber overal wat op te mauwen heeft kap ik het af. Ik ben geen pispaal.
Ik denk dat de crux zit in het feit dat het je eigen kind niet is. Dat maakt het imo zwaarder om mee te dealen.
Toch zou ik proberen hem te koesteren. Over een paar jaar is hij volwassen en het zou toch wel zo leuk zijn als er dan nog goed en gezellig contact is. Ipv dat je tzt een topic komt openen met 'volwassen zoon van man wil geen kerst met ons vieren' of 'we mogen kleinkind niet zien'.
