Spanningen vanwege stiefzoon
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst hier iets plaatste. Ook omdat mij de negatieve reacties van een aantal leden hier mij ervan weerhielden om weer te vragen om advies/een luisterend oor. Toch merk ik dat de behoefte om mijn verhaal te doen groot is.
Stiefzoon is ondertussen 16 en flink aan het puberen. Alles wat je zegt of doet wordt een discussie en hij ziet ook geen grenzen of wilt deze niet zien. Een plantje op tafel is al te veel want dat kost hem weer extra tijd bij tafel dekken. Zeggen dat ik de woonkamer gezellig wil maken, helpt niet. Van hem mag ik het niet gezellig inrichten. Als er iets is wat hij raar vindt, dan moet je je bijna gaan verdedigen. Ieder ding wordt uit zijn verband getrokken. Gelukkig zit hij vooral alleen met eten beneden en tijdens de afwas. Voor de rest zit hij heel de avond te gamen. Ik merk dat als hij er is, een bepaalde spanning voel en dat ik niet 100% mezelf kan zijn. Als hij weer naar zijn moeder is, dan is heel die spanning weg.
En ja ik weet dat een puber is, die hebben zo hun eigenschappen, maar ik ken ook genoeg jongeren van zijn leeftijd die niet vooraan staan om commentaar te leveren, die wel doen wat er gevraagd wordt zonder te mopperen en die naast de computer ook nog een hobby hebben.
Ik wil dit helemaal niet hebben, want ik wil niet zo over hem denken. Vind dit ook niet leuk tegenover mijn vriend. Al ziet hij tegenwoordig ook steeds vaker waar ik tegen aanloop. Maar het gebeurt toch soms zelfs zo erg dat ik er voor zorg dat ik niet thuis ben als hij er is.
Ik vraag hier niet om meningen van Gerda's, maar vooral van andere stief/bonus ouders die kampen met eenzelfde soort verhaal?
Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 13:44:
Ik denk dat biologische ouders nooit zo in xd gaten hebben hoe het kan zijn om om stiefouder te zijn. Het stuk: dan laat je hem toch zelf beslissen is wel een beetje bijzonder. Taken zoals glas wegbrengen zou hij inderdaad zelf kunnen inplannen. Qua tafeldekken heb ik met hem een regel wanneer hij dat moet gaan doen. Een aantal antwoorden hier komen bij mij echt over als gentle parenting. Alsof het kind mag beslissen. En ja dat mag tot bepaalde hoogte, maar alsnog hebben wij als volwassenen de uiteindelijke beslissing. Ik krijg nu echt het idee alsof het de bedoeling is dat ik hem als een prins moet gaan opvoeden. En over dat ik geen empathie heb, die conclusie is wel heel vooroordelend, gelukkig weten de mensen die mij echt kennen wel beter.
Nee! Jij hebt niet als volwassene de uiteindelijke beslissing. Jouw partner en de moeder van de stiefzoon hebben het recht van beslissen zolang kind nog minderjarig is. Jij kan mag en zou niet moeten willen opvoeden.
Zijn vader geeft hem een taakje met een eventueel tijdstip waarop dat taakje klaar moet zijn, verder is het aan de stiefzoon.
Als hij het glas 1 keer in de week moet wegbrengen en hij doet dat onvoldoende of niet dan spreekt zijn vader hem aan, jij niet.
Als hij de vaatwasser moet leegruimen en hij wil dat om 22.30 nog doen moet hij dat wel zachtjes doen, omdat de kinderen van de buren en misschien jij al slapen maar verder is het aan hem.
Je hoeft/mag hem niet als prins opvoeden, omdat hij je zoon niet is. Het enige waar je tegenin mag gaan is wanneer hij jou uitscheld of propjes naar je gaat zitten schieten aan tafel om maar eens iets geks te noemen. Daar heb jij last van en dan mag je een grens trekken.
Zeespiegel schreef op 20-04-2026 om 14:46:
[..]
Beetje nare reactie. In een eerder topic heeft TO ooit aangegeven een vorm van autisme te hebben. Maar als je dat al zo duidelijk is uit het topic zelf, hoeft dat toch ook niet gevraagd te worden?
TO ervaart dit duidelijk als een moeilijke situatie. En vraagt hulp daarbij.
Het doet er natuurlijk wel toe als ze inderdaad autisme heeft. Je kunt allerlei tips gaan geven gebaseerd op een neurotypisch brein als: wees flexibeler, zoek de verbinding, maar dan vraagt dat wel allereerst zelfzorg. Als je zonder bewustzijn en erkenning van je eigen autisme een relatieprobleem probeert aan te vliegen, is de kans dat je er een helder inzicht in krijgt niet groot. En de kans op overvraging en overprikkeling is ook groot.
Dit is overigens meer een aanvulling op jouw reactie want ik vind het bericht waar jij op reageert ook niet constructief.
Stampertjebloempje schreef op 20-04-2026 om 10:28:
Hier ben ik dan met een reactie.
Dat van het plantje was een voorbeeld. Het gaat erom dat stiefzoon bepaald hoe mijn vriend en ik de woonkamer indelen. Ik ben opgegroeid met gezelligheid en ik had ook als taak o.a tafeldekken en ik deed nooit moeilijk met spullen van tafel halen als puber. Vandaar dat ik het probleem niet zie.
Uiteraard gaan pubers in discussie, maar stiefzoon ziet mij vaak als de dommere en gaat mij zelfs de les lezen waar mijn eigen moeder bij is. Mijn moeder zegt ook weleens tegen mij dat ik het niet echt getroffen heb qua stiefzoon (en nee dat zegt ze niet met hem erbij in de buurt). Mijn vriend ziet wel waar ik tegen aanloop. Of hij het begrijpt dat hangt van de situatie: als hij zelf baalt van zijn stiefzoon, dan is hij het volledig met mij eens. En anders is hij een stuk milder.
Dat van: wat lekkers naar hem brengen etc dat ga ik niet doen. Zolang ik door hem word gezien als schoonmaakster en kokkin, dan ga ik geen extra moeite doen.
Over de opvoeding gesproken:
Eindverantwoordelijkheid ligt bij de biologische ouders. Zoals bedtijd, controle op huiswerk, schermtijd (al heeft stiefzoon dat niet), gesprekken op school etc. Maar zelf mag ik mij ook bemoeien met de opvoeding: zo weet ik wat er speelt qua school etc. En geef ik hem normen en waarden mee. Als vriend niet thuis is, dan neem ik op dat moment de "opvoeding" over.
En voor alle echte Gerda's. Sorry als ik jullie naam even zo negatief gebruik, maar kon even geen andere korte term beginnen.
Ik kan me voorstellen dat veel leden hier denken van: wat een vreselijke stiefmoeder. Maar teksten kunnen heel anders overkomen. En ik zit er echt doorheen.
De ene puber is de andere niet - het zijn net mensen 
Maar dat plantje was een goed en heel herkenbaar voorbeeld. Pubers kunnen iets dat nooit een probleem was, ineens zó absurd vinden dat ze er een hele toestand van maken. Hier gebeurde dat vooral op momenten dat ik iets van ze vroeg. Zoals een plantje verplaatsen of hun eigen jas ophangen. Ook als ze het 'probleem' praktisch gezien binnen 15 seconden van hun kostbare tijd kunnen oplossen, kiezen pubers soms liever voor een tijdrovende discussie. Die discussie gaat dan niet over dat klusje van een paar tellen. Want dat valt niet te winnen. Ze hebben het er liever over hoe onredelijk jij volgens hun bent omdat je zeurt over die jas op de bank. Want ze moesten nodig naar de wc toen ze thuiskwamen en gaan 'zometeen' weer weg. Als je daar moeilijk over doet, begrijp je er echt niks van. Jee mam, hoe dom kan je zijn?!
Je moet daar vooral op ingaan als je een discussie wil voeren over jouw inlevingsvermogen, je IQ, de verschillende opvattingen die je kan hebben over wat 'zometeen' inhoudt of over hoe gezellig plantjes op de eettafel zijn. Maar als je geen olie op het vuur wil gooien, beperk het meningsverschil dan tot het verplaatsen van die jas of dat plantje. Of ga de discussie uit de weg door te stellen dat je het nu even niet het moment vindt of door het probleem ff zelf op te lossen terwijl je puber zijn onredelijke standpunt staat te formuleren.
Pubers zijn vaak een uitdaging. Ik snap dat je er soms flink van baalt. Maar hé, zolang hij zijn zoektocht naar de grenzen beperkt tot jullie veilige thuissituatie, mag je ook best trots op hem zijn!
Zeespiegel schreef op 20-04-2026 om 14:46:
[..]
Beetje nare reactie. In een eerder topic heeft TO ooit aangegeven een vorm van autisme te hebben. Maar als je dat al zo duidelijk is uit het topic zelf, hoeft dat toch ook niet gevraagd te worden?
TO ervaart dit duidelijk als een moeilijke situatie. En vraagt hulp daarbij.
Dan moet ze bij een autisme coach zijn en hulp in die richting zoeken. Het is dat jij het zegt van die diagnose maar zelf kwam ze er niet mee in dit topic na vragen hier en niet iedereen (ook ik niet) heb alle topics van haar gelezen.
Ze loopt tegen allerlei grenzen van zichzelf aan. Mijn verhaal blijft overeind, ik heb het niet voor niets over onkunde en geen onwil van haar want ik vermoede wel iets maar ga geen stempel plakken op iets wat ik niet weet.
Ze kan in rondjes blijven lopen hier op het forum en spanning blijven voelen en forummers de schuld geven, kind de schuld geven of erkennen dat stiefouderschap te hoog gegrepen is voor haar maar duidelijk is dat reguliere oplossingen voor haar niet werken. Las ook dat ze hier al jaren klaagt over deze jongen en al vele tips en adviezen gehad heeft dus veel is ze er niet mee opgeschoten.
yette schreef op 20-04-2026 om 15:13:
[..]
Pubers zijn vaak een uitdaging. Ik snap dat je er soms flink van baalt. Maar hé, zolang hij zijn zoektocht naar de grenzen beperkt tot jullie veilige thuissituatie, mag je ook best trots op hem zijn!
Dit inderdaad! Trots dat ze het zoeken naar de grens eerst hebben geoefend in de veilige thuissituatie en pas later zijn gaan zoeken naar grenzen in conflicterende belangen met docenten oud werkgevers. Thuis goed geoefend dus dan kunnen ze zulke dingen ook buitenshuis goed oplossen zonder meteen geschorst of ontslagen te worden.
yette schreef op 20-04-2026 om 15:13:
[..]
Pubers zijn vaak een uitdaging. Ik snap dat je er soms flink van baalt. Maar hé, zolang hij zijn zoektocht naar de grenzen beperkt tot jullie veilige thuissituatie, mag je ook best trots op hem zijn!
Dit!
In veel, van je eigen topics, voel je je nogal snel aangevallen, ook in deze openingspost ga je er al veroordelend in met je “Gerda’s”.
Het lijkt alsof je ooit voor zijn vader hebt gekozen, zonder stiefzoon daarbij volledig te accepteren. En ja, een rol als ‘stiefmoeder’ is niet altijd even makkelijk weet ik uit ervaring, maar je maakt het jezelf ook wel heel erg moeilijk. Jij was en bent niet verantwoordelijk voor de opvoeding van deze jongen, laat dat vooral dan ook bij diegene waar het wél hoort! Jouw voorbeelden hebben ook niets met respect en/of normen en waarden te maken, enkel met jouw verwachtingen.
Vooral het feit dat TO al jaren niets doet met de adviezen die hier gegeven zijn en worden vind ik erg triest. Voor alle partijen. Ook voor haarzelf. Want inderdaad maakt ze het voor zichzelf vreselijk moeilijk. Daarom hoop ik echt dat ze nav dit draadje eens gaat zoeken naar haar eigen kracht, ook tov haar vriend. Ik kan me van vorige draadjes herinneren dat die richting haar ook niet altijd even liefhebbend optreedt. Volgens mij een situatie met alleen maar verliezers...
Hoe kan jij nou weten of TO iets doet met de adviezen?!
Doordat ze al jaren min of meer dezelfde draadjes opent. Ik zie dus geen ontwikkeling daarin bij haar.
Jonagold schreef op 20-04-2026 om 21:17:
Doordat ze al jaren min of meer dezelfde draadjes opent. Ik zie dus geen ontwikkeling daarin bij haar.
Je kan ook concluderen dat ze terugkomt omdat ze toch wel wat aan haar vorige topics heeft gehad 
yette schreef op 21-04-2026 om 07:40:
[..]
Je kan ook concluderen dat ze terugkomt omdat ze toch wel wat aan haar vorige topics heeft gehad
Ze komt terug omdat de behoefte om haar verhaal te doen groot is. In haar op geeft ze het ook aan ' dat ze eigenlijk geen zin heeft in Gerda's. Ze wilde eigenlijk alleen reacties van stiefouders die hetzelfde meemaken oftewel hun stiefkind ook niet uit kunnen staan.
yette schreef op 21-04-2026 om 07:40:
[..]
Je kan ook concluderen dat ze terugkomt omdat ze toch wel wat aan haar vorige topics heeft gehad
Vind je dat echt een mogelijke conclusie?
Ze komt terug in verschillende jaren en onder verschillende namen, omdat ze steeds tegen hetzelfde aan blijft lopen omdat ze niets verandert. Ze gaat niet latten (want zij is de volwassene en laat zich niet wegjagen door een kind), ze blijft proberen die jongen op te voeden (want zij is de volwassene), ze blijft bij die vriend (terwijl hij minder positief overkomt dan de zoon)....
maar als TO daadwerkelijk autisme heeft is het ook lastiger om die verandering te doen.
Want loslaten schept onduidelijkheid.
Je wil het vervangen zodat er weer duidelijkheid is. En dat is lastig met een puber want pubers zijn net als peuters in ontwikkeling en die gaat snel.
TO zou hulp moeten krijgen van haar partner om met die veranderingen om te leren gaan. Aannemende dat haar partner neurotypical is.
Weet stiefzoon bijvoorbeeld dat stiefma autisme heeft en wat dat inhoud? Pubers valt echt mee te praten en ze willen je best helpen als ze weten waarom je iets vraagt. Zal het nog steeds niet perfect gaan, het blijft een puber tenslotte, maar wel beter.
Maar verwachten dat zonder gesprek die puber gaat doen wat jij wil is een utopie. En om tot dat gesprek te komen moet je er naast gaan staan bijvoorkeur met iets wat ze waarderen: eten of iets anders.
Ysenda schreef op 21-04-2026 om 08:45:
maar als TO daadwerkelijk autisme heeft is het ook lastiger om die verandering te doen.
Want loslaten schept onduidelijkheid.
Je wil het vervangen zodat er weer duidelijkheid is. En dat is lastig met een puber want pubers zijn net als peuters in ontwikkeling en die gaat snel.
TO zou hulp moeten krijgen van haar partner om met die veranderingen om te leren gaan. Aannemende dat haar partner neurotypical is.
Weet stiefzoon bijvoorbeeld dat stiefma autisme heeft en wat dat inhoud? Pubers valt echt mee te praten en ze willen je best helpen als ze weten waarom je iets vraagt. Zal het nog steeds niet perfect gaan, het blijft een puber tenslotte, maar wel beter.
Maar verwachten dat zonder gesprek die puber gaat doen wat jij wil is een utopie. En om tot dat gesprek te komen moet je er naast gaan staan bijvoorkeur met iets wat ze waarderen: eten of iets anders.
Punt is dat ze helemaal niet met deze jongen wil praten, niet in verbinding wil staan. Ze wil dat hij is zoals andere jongeren die zij kent, ze wil dat hij doet zoals zij zelf vroeger deed toen ze jong was en dat eten brengen gaat ze al helemaal niet doen schreef ze zolang hij haar als schoonmaakster en kokkin ziet.
Dus deze jongen moet aan al haar verwachtingen doen. Dat dat totaal misplaatst,onrealistisch en niet haalbaar is dringt niet tot haar door.
linn19 schreef op 21-04-2026 om 08:58:
[..]
Punt is dat ze helemaal niet met deze jongen wil praten, niet in verbinding wil staan. Ze wil dat hij is zoals andere jongeren die zij kent, ze wil dat hij doet zoals zij zelf vroeger deed toen ze jong was en dat eten brengen gaat ze al helemaal niet doen schreef ze zolang hij haar als schoonmaakster en kokkin ziet.
Dus deze jongen moet aan al haar verwachtingen doen. Dat dat totaal misplaatst,onrealistisch en niet haalbaar is dringt niet tot haar door.
En dat die houding kan komen door autisme dringt niet bij reageerders hier door.
Zoals ik zei: als ze autisme heeft zoals in een ander draadje aangegeven, heeft ze hulp nodig van haar partner.
Harder gaan duwen door ons op wat zij moet doen heeft geen zin, dat werkt niet bij veel mensen met autisme. Daar heb je vaak wat hulp bij nodig. En voor dat je daar wat mee kan moet eerst de spanning voor zo'n verandering omlaag en daar is haar partner weer bij nodig.
Voor het gewenste resultaat zal ze uiteindelijk moeten veranderen maar de route er naar toe is anders dan voor neurotypicals.
