Tiener op z’n kamer

Dat van die grenzen herken ik ook. Het is niet zo eenvoudig.

Waar ik nu mee worstel is dat de kinderen heel veel ruzie maken. Gisteren waren we naar een voorstelling en gingen ze in de zaal ruzie maken over wie de arm op de stoelleuning mocht leggen. Ik stelde voor dat we van stoelen zouden ruilen, maar ze gingen liever door met ruzie maken. Uiteindelijk ben ik zelf uit ellende maar ergens anders gaan zitten. Thuis gingen ze ook nog door. Het lijken wel kleuters, maar ze zijn 15 en 12. Heel veel uitjes gaan de laatste tijd zo. Het wordt niet duidelijk waarom ze zo doen en we hebben er niet echt een antwoord op.

S.ndra schreef op 31-12-2025 om 08:04:

Dat van die grenzen herken ik ook. Het is niet zo eenvoudig.

Waar ik nu mee worstel is dat de kinderen heel veel ruzie maken. Gisteren waren we naar een voorstelling en gingen ze in de zaal ruzie maken over wie de arm op de stoelleuning mocht leggen. Ik stelde voor dat we van stoelen zouden ruilen, maar ze gingen liever door met ruzie maken. Uiteindelijk ben ik zelf uit ellende maar ergens anders gaan zitten. Thuis gingen ze ook nog door. Het lijken wel kleuters, maar ze zijn 15 en 12. Heel veel uitjes gaan de laatste tijd zo. Het wordt niet duidelijk waarom ze zo doen en we hebben er niet echt een antwoord op.

Plus 1 voor de herkenbaarheid! Wij hebben dit ook een tijd gehad (en soms nog wel), als we bijvoorbeeld een filmavond thuis of visite hebben: wie zit er op welke plek en waarom…als het me te bont wordt, dan zeg ik duidelijk: “Ophouden, NU” en dat maakt tot nu toe wel genoeg indruk. En ik verdeel de plaatsen dan. Soms ga ik er dan zelf maar zitten…🤭

Kaassoufflee schreef op 28-12-2025 om 10:58:

@AnnaPollewop
“Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan”
Soms kan het helemaal geen kwaad om eens even gehoord te worden, of het nu door de betrokkenen zelf is of door de muren van je huis of door een hogere mysterieuze macht…je bent in ieder geval wel gehoord.
Het is ook niet altijd op te brengen om geen frustratie te hebben. Ik herken het in ieder geval wel. Soms ben je ook gewoon te moe en heb je al (te) veel op je bordje. En blijkbaar is een duidelijk op te merken frustratie/grens/ergernis toch de juiste manier om de boodschap aan je kind over te brengen. Bij mijn kinderen werkt het soms ook zo, heb ik gemerkt. Niet leuk, en niet zoals je zou willen, maar wel effectief. De andere optie “op een rustig moment bespreken als de emoties neutraal zijn” is niet altijd haalbaar. We zijn maar mensen.

Dank. Het lijkt toch of de lucht inderdaad wat geklaard is. Dat voelt al veel beter.

Een tijdje terug was er een flinke (enigszins gecontroleerde) uitbarsting aan tafel van dit kind en dat was ook goed, dan hoor je toch een beetje wat er speelt. Helaas kunnen wij oplossingen aandragen tot we een ons wegen en wordt daar niets van opgepakt, maar het voelt wel beter als we er met zijn allen tenminste over praten. Ook als dat wel eens een beetje hard gaat. Zwijgen en afstand is veel erger.

Het blijft lastig maar we modderen in liefde met elkaar voort. Misschien is dat al mooi genoeg.

AnnaPollewop schreef op 31-12-2025 om 13:38:

[..]

Ik moest er wel om lachen. Het valt niet mee vond ik destijds om die grote lijven een beetje in toom te houden, als ze zich als kleuters gedragen wil je toch liever dat ze elkaar niet te lijf gaan met alle brokken van dien. Maar het is als je pubert natuurlijk best lekker om af en toe terug te vallen in kindzijn en lekker ouderwets te gaan klieren en ruzieën. Zeker in de veiligheid van je gezin, en zo leren ze weer veel en kunnen even stoom afblazen.

Zo te lezen gaat het ook nergens over. En dat is wel zo fijn. Dan is het ook weer makkelijk over.

Later verlang je er naar terug... is het een optie om er gewoon om te schateren als ze zo doen? Of mee gaan doen?

We tillen ook zeker niet zwaar aan dit soort situaties, ik grijp alleen in als ik zie dat het echt te ver doorgaat. En ja, dat erom lachen of doen alsof je niets doorhebt, dat doen we ook vaak. Meestal lossen ze het zelf op, precies in de 2 seconden voordat ik wil gaan ingrijpen. Alleen verbaal, want ja die grote lijven…ze zijn zelf trouwens richting mij en mijn man niet agressief, soms een beetje te veel kracht in een knuffel maar ik ben dan vooral blij met de knuffel die ik krijg 🤗

Als wij vroeger in het openbaar ruzie gingen maken, dan gingen mijn ouders zonder pardon met ons naar huis en hadden we ongelofelijke klotedag met zijn allen. En dan dachten ze de volgende keer ook wel drie keer na voordat we weer iets leuks gingen doen. Met zesentwintig waarschuwingen en strafdreigingen vooraf. Ze zouden dan ook rustig zakgeld inhouden totdat de kosten van het mislukte uitje terugbetaald waren. 

Ons uit elkaar halen hebben ze één keer gedaan toen we in de kerk continu de slappe lach hadden samen. Waren ze ook boos over, want kon echt niet, ongepast, bla bla, maar ik herinner me de grappen van mijn zus van die dag nog precies, dus dat was het wel waard. 

Persoonlijk trek ik gedoe om niks heel slecht. Bijvoorbeeld wie waar mag zitten. Dan denk ik al snel 'dan niet'. Van die kinderruzies om wie welke kleur beker wil, dat snapte ik als kind al niet, want ranja smaakt uit elke kleur beker hetzelfde. Dus mijn zus kreeg daarin altijd haar zin omdat ik geen fucks gaf. Ik ken ook mensen die drie setjes bekers kopen zodat elk kind altijd de gewenste kleur kan hebben. Nu heb ik maar één kind, maar bij mij moet je niet aankomen met zulk gedoe over onzinnige dingen, als je moeilijk doet drink je maar niks. Tot zover mijn gebrek aan inlevingsvermogen. 

Oh, en gelukkig is ons meisje nog niet aan het puberen, lekker knuffelig en klein voor haar leeftijd, dus ze heeft nog allerminst een groot, lomp lijf. Daar geniet ik dan nog maar even van. 

MamaE schreef op 31-12-2025 om 21:17:

Als wij vroeger in het openbaar ruzie gingen maken, dan gingen mijn ouders zonder pardon met ons naar huis en hadden we ongelofelijke klotedag met zijn allen. En dan dachten ze de volgende keer ook wel drie keer na voordat we weer iets leuks gingen doen. Met zesentwintig waarschuwingen en strafdreigingen vooraf. Ze zouden dan ook rustig zakgeld inhouden totdat de kosten van het mislukte uitje terugbetaald waren.

Ons uit elkaar halen hebben ze één keer gedaan toen we in de kerk continu de slappe lach hadden samen. Waren ze ook boos over, want kon echt niet, ongepast, bla bla, maar ik herinner me de grappen van mijn zus van die dag nog precies, dus dat was het wel waard.

Persoonlijk trek ik gedoe om niks heel slecht. Bijvoorbeeld wie waar mag zitten. Dan denk ik al snel 'dan niet'. Van die kinderruzies om wie welke kleur beker wil, dat snapte ik als kind al niet, want ranja smaakt uit elke kleur beker hetzelfde. Dus mijn zus kreeg daarin altijd haar zin omdat ik geen fucks gaf. Ik ken ook mensen die drie setjes bekers kopen zodat elk kind altijd de gewenste kleur kan hebben. Nu heb ik maar één kind, maar bij mij moet je niet aankomen met zulk gedoe over onzinnige dingen, als je moeilijk doet drink je maar niks. Tot zover mijn gebrek aan inlevingsvermogen.

Het zit hem er denk ik ook in of kinderen daar gevoelig voor zijn. Bij ruzie maken op een locatie kun je als ouders besluiten naar huis te gaan. Maar niet elk kind/ puber gaat dan vervolgens braaf mee. Bij een volgend uitje tig waarschuwingingen vooraf geven zal bij sommigen kinderen/ pubers indruk maken terwijl een ander dan niet meer mee wil als er zo tegen ze gedaan wordt. Zakgeld inhouden is absurd in mijn optiek dan blijf je weken/ maanden bezig met 1 incident, of de onderlinge verhoudingen daar beter op worden betwijfel ik en of het zo'n indruk maakt dat ze zich volgende keer wel gedragen.... ik vraag het me af. 

AnnaPollewop schreef op 30-12-2025 om 09:28:

[..]

Structuur is weer wat anders dan grenzen stellen. Structuur bieden we zeker.

Wat ik in de achterliggende 26 jaar geleerd heb over grenzen stellen, zeker met kinderen die wat letterlijk zijn, is:

- welke grens vind je belangrijk genoeg om er een punt van te maken? Leidt dat inderdaad tot wat je wil bereiken?

- ga je jezelf er ook aan houden?

- hoe ga je die afdwingen?

- als je een straf verzonnen hebt, is die dan effectief en ben je bereid die uit te voeren?

- kan het kind zich aan de regel houden?

Als ik een regel opleg en met een straf dreig, dan kan het kind de keuze maken: ¨ik accepteer die straf wel¨. Nou, daar sta ik dan. Doel niet bereikt en ik moet een stomme straf gaan opleggen.

Als het kind zijn impuls niet kan bedwingen, helpt zelfs de zwaarste dreiging niet, dan wordt het een kwestie van puppy trainen. Zorgen dat het op de goede manier gaat en dat dat inslijt.

Als ik een regel opleg, en hij wordt niet gevolgd, ben ik gefrustreerd. Heb ik daar zin in? Wil ik de hele dag politieagent spelen, mensen terug uit bed sleuren/van school halen/van werk terug laten komen om hun vaat in de vaatwasser en niet op het aanrecht te zetten?

Nee, daar heb ik allemaal geen zin in. Ik steek liever energie in dingen die ik belangrijk vind.

Dus als ik er toevallig naast sta dan zeg ik er wat van. Maar ik ga niet de hele dag die vaatwasser bewaken. (Er wordt overigens geen drama van gemaakt, dan heb ik het niet goed uitgelegd hier).

Stellen wij geen grenzen? Oh, zeker wel.

Je pakt de auto niet zonder vragen, je drinkt geen druppel alcohol als je moet rijden, je vult de limonadekan als je hem leeg hebt gemaakt, je doet stil als je laat thuis komt, etc. Was hoort in de wasmand en anders was ik het niet (OK, eentje doet zijn was zelf).

Maar die vaat, dat lukt niet altijd zo goed. En ik zie natuurlijk ook alleen de vaat die niet in de vaatwasser belandt.

Zijn ze leuk voor hun partner? Geen idee, ik voed niet op voor partners. Dat zoeken die partners later maar uit, ik weet niet wie dat zijn, wat ze willen en waarom ik mijn kind voor hun gereed zou moeten maken. Ik ga er vanuit dat dat een gelijkwaardige relatie wordt waarin ze dat samen bespreken. Daar voed ik ze wel voor op.

Het lastigste vind ik om ze heel te houden. De rest is hooguit een beetje ergerlijk.

Leidt het inderdaad tot wat je wilt bereiken; dat is de clou inderdaad. Niet elke grens en consequentie leidt daartoe en dan ben je verder van huis. 

Gingergirl schreef op 02-01-2026 om 08:46:

[..]

Het zit hem er denk ik ook in of kinderen daar gevoelig voor zijn. Bij ruzie maken op een locatie kun je als ouders besluiten naar huis te gaan. Maar niet elk kind/ puber gaat dan vervolgens braaf mee. Bij een volgend uitje tig waarschuwingingen vooraf geven zal bij sommigen kinderen/ pubers indruk maken terwijl een ander dan niet meer mee wil als er zo tegen ze gedaan wordt. Zakgeld inhouden is absurd in mijn optiek dan blijf je weken/ maanden bezig met 1 incident, of de onderlinge verhoudingen daar beter op worden betwijfel ik en of het zo'n indruk maakt dat ze zich volgende keer wel gedragen.... ik vraag het me af.

Wij waren best wel brave kinderen over het algemeen. Mijn ouders waren niet heel streng, maar een grens was wel echt een grens. 

We zijn als pubers ooit één keer ergens naar huis gemoeten. In een winkel, daar hadden ze zo'n tafel met schijven waarmee je een spel speelde en toen kregen we ruzie. Denk dat we ergens tussen 12 en 14 waren. Het kostte geen geld, maar we gingen wel naar huis. Ouders boos, ze schaamden zich voor ons. Maar als dit in de bioscoop was gebeurd, hadden we waarschijnlijk de kaartjes moeten terugbetalen. 

Ik zeg ook niet dat ik alles uit de opvoeding met ze deel en hetzelfde zou doen. 

Schijnt wel beter te zijn om kinderen wel zelf de ruzie uit te laten vechten (mits binnen redelijk grenzen). Dat er dan mensen naar je kijken, ja dat is dan zo. Dat doen mensen ook als je tegen je kinderen tekeer gaat, tenslotte. En ik zou toch liever niet mijn dagje laten verpesten door het geruzie, en dat gebeurt wel als je terug gaat. Daar is dan iedereen de dupe van, en groepsstraffen liggen mij niet zo.
Wij hadden overigens vooral trammelant met de kinderen als ze moe, overprikkeld of hongerig waren. Dus altijd zorgen voor voldoende slaap en eten, en niet te lang ergens blijven waar ze niet tegen kunnen scheelde een hoop. Ruzie was er eigenlijk niet echt, tenminste, ik kan me dat niet zo herinneren (OK, tussen mij en mijn man wel, maar daar gaat het hier gelukkig niet over en dan kregen wij ook op ons kop van de kinderen). 

AnnaPollewop schreef op 04-01-2026 om 20:03:

Schijnt wel beter te zijn om kinderen wel zelf de ruzie uit te laten vechten (mits binnen redelijk grenzen). Dat er dan mensen naar je kijken, ja dat is dan zo. Dat doen mensen ook als je tegen je kinderen tekeer gaat, tenslotte. En ik zou toch liever niet mijn dagje laten verpesten door het geruzie, en dat gebeurt wel als je terug gaat. Daar is dan iedereen de dupe van, en groepsstraffen liggen mij niet zo.
Wij hadden overigens vooral trammelant met de kinderen als ze moe, overprikkeld of hongerig waren. Dus altijd zorgen voor voldoende slaap en eten, en niet te lang ergens blijven waar ze niet tegen kunnen scheelde een hoop. Ruzie was er eigenlijk niet echt, tenminste, ik kan me dat niet zo herinneren (OK, tussen mij en mijn man wel, maar daar gaat het hier gelukkig niet over en dan kregen wij ook op ons kop van de kinderen).

Hier worden de lontjes ook korter vlak voor een vakantie, of als ze juist weer te veel/te lang uit hun structuur zijn. Iets wat ik anders doe dan mijn ouders, is dat ik altijd probeer of ze tot een compromis kunnen komen. Het is hier redelijk vaak strijd om dezelfde kleur beker bij wijze van. Na tig jaar weten ze dit zelf op te lossen met "steen, papier, schaar" Ik vind het een mooie oplossing 

Ik heb zowel Kerst als Oud en Nieuw overleefd. Beide keren na de feestdagen met een behoorlijke crash, maar daar krijgen de kids weinig van mee, want die zijn dan weer bij vader. Hoe gingen de feestdagen bij jullie?
Ik ben aan de ene kant blij om weer in het ritme te komen. Alleen weer zo vroeg moeten opstaan 😖

Steen, papier, schaar doen mijn zonen ook! Was ik even vergeten, maar zo wordt het inderdaad ook vaak opgelost.

Kinderen zijn vanmiddag teruggekomen van een week bij vader. Ook al vind ik zo’n week rust heerlijk (ongecompliceerd gewoon met z’n tweetjes, ruimte voor spontaniteit), als ze weer thuis zijn vind ik dat ook weer heel erg fijn. Morgen is nog studiedag voor de docenten, dus ze zijn nog vrij. 

Als ze het redelijk snel en zonder escalaties zelf kunnen oplossen vind ik het best hoor. Ruzie leren maken doe je toch het beste met je broer of zus in mijn beleving. Op de een of andere manier voelde dat voor mij als kind veiliger omdat die band minder snel verbreekbaar was. Een vriend kan zeggen 'wij zijn geen vrienden meer', maar een broer/zus kan veel moeilijker zeggen 'wij zijn geen broers/zussen meer'. En je woont samen in een huis, dat vereist ook een bepaalde verdraagzaamheid. 

Ik heb gisteren de hele dag in bed gelegen. Oneindig moe, geen eetlust, hoofdpijn. 
Dat gebeurt soms bij overbelasting. Dochter voelde zich schuldig. Vrijdag moest ze naar de tandarts voor een dubbele wortelkanaalbehandeling en daar was ze ook zaterdag nog wel wat van uit haar doen. Nog wat napijn, boosheid en verdriet om de situatie met haar gebit. Ik vind dat wel sneu dat ze zich zo vaak en zo snel schuldig voelt. Het is ook niet nodig, ze kiest hier zelf ook niet voor. Maar ze is gisteren wel naar de nieuwjaarsactiviteit van turnen geweest en daar heeft ze van genoten. En nu weer lekker naar school.