Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Mvtj schreef op 29-05-2026 om 22:12:
[..]
MamaE, ik wil hier graag nog verder op reageren, maar dan in een prive bericht, want vind het te kwetsbaar om op een openbaar forum te delen. Is dat oké?
Natuurlijk mag dat.
MamaE schreef op 27-05-2026 om 14:42:
[..]
Dat klopt. Ik ben soms wel bang dat het niet genoeg is om haar alsnog te beschadigen.
Ik denk dat het wel een grote opgave is om je kind groot te willen brengen zonder beschadigingen. We zijn maar mensen. Uiteindelijk moet iedereen het doen met wat hij of zij meekrijgt, ook de mindere dingen, ook de ervaringen dat ouders de fout in gegaan zijn. En ook dat is opvoeden, laten zien hoe je fouten maakt, hoe je daarmee omgaat, hoe je erkent dat je tekort schiet en hoe je ruimte maakt voor de emoties van die ander.
Tussen vormen en beschadigen ligt, denk ik, nog best een flinke afstand. En daarin spelen de afwezigheid van opzet en de inzet om beter te doen dan je deed een grote rol.
Ik heb zelf lang last gehad van schuldgevoelens, maar die leidden er juist toe dat ik het nog slechter deed. En sinds ik ze erkend heb, onder ogen heb gezien dat ik inderdaad gefaald heb en dat ik dat niet recht kan zetten omdat je het verleden niet kan veranderen, is de verhouding veel ontspannener en kan ik weliswaar nog steeds niet de moeder zijn die ik had willen zijn (want je kunt het verleden niet overdoen), maar wel de moeder die ik nu ben, zonder de krampachtigheid dat elke actie, elk woord moet goedmaken wat er ooit is misgegaan. En daardoor gaat het nu veel beter.
mijn huisarts omschreef het destijds heel fijn: als je ze helemaal heel houdt tot hun 18e doe je ook iets niet goed. Ze moeten ook kunnen klagen over hun ouders.
Je doet je best, meer kun je niet doen, ze zijn je altijd een paar stappen voor of hebben de standaard handleiding mee gekregen terwijl ze niet standaard zijn en je zelf de handleiding met vallen en opstaan moet ontdekken.
Tuurlijk loopt ze hier en daar wel wat krasjes en barstjes op. Door ons, door andere mensen en door het leven. Wij zijn ook niet heilig, maar ik voel me inderdaad snel schuldig over dingen. Ook weer niet geheel onterecht, want we hebben al te vaak niet goed gereageerd. En dan kunnen we dat achteraf wel weer analyseren en uitpraten, maar daar heeft ze niks aan als het volgende keer toch weer mis gaat.
Maar misschien moet ik inderdaad meer ontspannen erin staan.
Dit weekend hadden we wel een ontzettend mooi gesprek. We hebben deze week een evaluatie van therapie en medicatie. En we hebben dochter gevraagd hoe ze er zelf in staat, wat zij zou willen. Ze gaf aan dat ze de groepstherapie met gelijkgestemden heel fijn vindt en daar graag mee door wilde gaan. Dat vond ik een hele mooie stap, van 'ik haat al die therapie en ik wil het niet' naar 'dit vind ik fijn en ik heb er veel aan'.
Ook hebben we besproken dat ze er rekening mee moet houden dat de medicatie misschien opgehoogd gaat worden, zeker gezien het de laatste tijd toch een paar keer mis ging met betrekking tot zichzelf pijn doen. Dat vond ze even lastig, maar ze snapte het wel en zag zelf ook wel in dat dat misschien wel beter was. 'Net als dat ik soms wat sterkere glazen nodig heb in mijn bril, daar was ik ook vaak boos over, maar dat was eigenlijk ook best wel onnodig'. Wel heel trots op deze groei bij ons meisje. Dat ze zoveel zelfinzicht heeft en dat we dit soort gesprekken kunnen voeren. Het geeft me ook vertrouwen voor het gesprek zelf, dat ze daar ook rustig blijft en meewerkt zodat we het over de inhoud kunnen hebben in plaats van haar emoties te managen en haar te kalmeren.
Ik herken het hoor MamaE, ik heb heel regelmatig ook last van schuldgevoel, omdat onze zorgverdeling niet standaard is en ik me steeds voel falen dat ik niet genoeg (kan) doen(n).
Ik heb nu wat paniek. School mailde een week geleden de overgangseisen. Direct de cijfers van oudste zoon erbij gepakt en met deze cijfers gaat hij niet over, hij mist 0,3 punt. Het duurde tot vandaag dat we dit bevestigd kregen van school. Nu ben ik ook wel boos. We hebben nog maar 4 weken te gaan. Waarom heeft school niet eerder met ons gecommuniceerd?!? Nu wordt het echt keihard werken. En als zoon pech heeft en op één toets een onvoldoende haalt, dan is het game over. Na twee jaar heeft hij eindelijk nieuwe vrienden gemaakt op het voorgezet onderwijs. Ik zou het zo verdrietig vinden als hij volgend jaar weer helemaal opnieuw moet beginnen in een nieuwe klas.
Mvtj schreef op 01-06-2026 om 17:11:
Ik herken het hoor MamaE, ik heb heel regelmatig ook last van schuldgevoel, omdat onze zorgverdeling niet standaard is en ik me steeds voel falen dat ik niet genoeg (kan) doen(n).
Ik heb nu wat paniek. School mailde een week geleden de overgangseisen. Direct de cijfers van oudste zoon erbij gepakt en met deze cijfers gaat hij niet over, hij mist 0,3 punt. Het duurde tot vandaag dat we dit bevestigd kregen van school. Nu ben ik ook wel boos. We hebben nog maar 4 weken te gaan. Waarom heeft school niet eerder met ons gecommuniceerd?!? Nu wordt het echt keihard werken. En als zoon pech heeft en op één toets een onvoldoende haalt, dan is het game over. Na twee jaar heeft hij eindelijk nieuwe vrienden gemaakt op het voorgezet onderwijs. Ik zou het zo verdrietig vinden als hij volgend jaar weer helemaal opnieuw moet beginnen in een nieuwe klas.
Staan de overgangseisen dan niet in de schoolgids? Of in het PTA.
Ysenda schreef op 01-06-2026 om 17:26:
[..]
Staan de overgangseisen dan niet in de schoolgids? Of in het PTA.
Normaal gesproken wel, dat is volgens mij verplicht. Zodat je aan het begin van het schooljaar al weet wat de verwachtingen en eisen zijn. M.b.t. overgang, zittenblijven, opstromen, afstromen. Vaak is er ook nog een optie 'bespreekgeval'. Dan moet de docentenvergadering erover stemmen.
Bij mijn man op school wordt er in dat geval gekeken naar houding en inzet, maar ook naar de ontwikkeling van de cijfers door de het jaar heen. Dus als iemand een slechte start had, maar er daarna wel hard aan heeft getrokken heb je meer kans dan wanneer een leerling halverwege dacht er al te zijn en op zijn lauweren ging rusten.
Ook persoonlijke omstandigheden kunnen meewegen, bijvoorbeeld een scheiding of een overlijden. Daarnaast wordt er in het derde jaar ook gekeken naar de vakken die een leerling kiest. Als je blijft zitten op enkel vakken die je laat vallen, is de kans dat je overgestemd wordt groter. Maar er zijn natuurlijk wel grenzen. Je moet dan net één vijf te veel hebben of zo, niet drie vieren voor vakken die je toch laat vallen.
Ik hoop dat je zoon het gaat redden, maar ik kan me voorstellen dat deze situatie wel heel veel spanning kan geven wat de prestaties misschien niet ten goede komt.
Wat fijn dat hij eindelijk vrienden heeft, dat is hem enorm gegund!
@Mvtj:
Mijn jongste heeft ook zoiets gehad en toen mocht hij onder voorwaarden toch over naar de volgende klas. Misschien is dat nog een optie? Zoon heeft zich aan de voorwaarden gehouden en deed het vanaf toen erg goed, hij was zo blij dat hij tòch over mocht.
Fijne evaluatie gehad met de kinderpsychiater en therapeut van dochter.
De medicatie wordt iets opgehoogd. Dat is op zich normaal omdat dochter ook groeit en de puberteit/hormonen ook een rol zal gaan spelen. Dochter snapt dat en staat daar ook achter.
De groepstherapie blijven we doen, dochter vindt het fijn en ze leert er veel.
CGT wordt op een lager pitje gezet, eens per zes weken. Meer voor de monitoring.
Dat lijkt voor nu voldoende te zijn. Alle therapieafspraken vragen ook wel wat van haar en zorgen voor telkens het besef van 'anders zijn'.
Dochter was tijdens de afspraak heel rustig en meewerkend. Daar heb ik haar na afloop ook wel mee gecomplimenteerd en gezegd dat ik trots op haar was. Toen gaf ze me een knuffel en was er toch wat emotie. We hebben nog even samen gewandeld en een ijsje gegeten.
