Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Mooi gezegd Ysenda
Klinkt helemaal geslaagd Kaas 
Volgens mij zouden jouw zoons ook nog wat gaan ondernemen in de tweede helft van het tussenjaar toch? Hebben ze al plannen?
En hoe voelt het nu dat ze straks bij vader gaan wonen?
Mvtj schreef op 02-07-2026 om 21:50:
Mooi gezegd Ysenda
Klinkt helemaal geslaagd Kaas
Volgens mij zouden jouw zoons ook nog wat gaan ondernemen in de tweede helft van het tussenjaar toch? Hebben ze al plannen?
En hoe voelt het nu dat ze straks bij vader gaan wonen?
In de tweede helft van het tussenjaar gaan ze bij hun vader wonen. En werken, hopelijk bij dezelfde werkgever als hier, maar dan in de vestiging aldaar. Zo willen ze alvast wennen aan de grote stad en hopelijk wat sociale contacten opdoen.
@Ysenda, dank voor je mooie woorden. We gaan het meemaken, ze zijn nu volop in ontwikkeling en ik zie daarin positieve groei. Mijn vertrouwen hebben ze.
Kaassoufflee schreef op 03-07-2026 om 14:23:
[..]
In de tweede helft van het tussenjaar gaan ze bij hun vader wonen. En werken, hopelijk bij dezelfde werkgever als hier, maar dan in de vestiging aldaar. Zo willen ze alvast wennen aan de grote stad en hopelijk wat sociale contacten opdoen.
@Ysenda, dank voor je mooie woorden. We gaan het meemaken, ze zijn nu volop in ontwikkeling en ik zie daarin positieve groei. Mijn vertrouwen hebben ze.
Rust doet vaak groeien. Wat fijn dat je vertrouwen hebt en ze dat meegeeft. Dat is zó belangrijk.
Hier inmiddels een week elastiekjes gedragen. De eerste dagen waren wel echt wennen, soms even flink chagrijnig of een paar tranen, maar ze heeft dapper doorgezet en zonder zichzelf pijn te doen. Dat was één moment wel even lastig, toen zei ze letterlijk 'ik wil mezelf nu slaan, maar dat mag niet'. Gelukkig hielp het wel om haar op schoot te nemen en druk te geven. Het geeft wel weer hoop voor de toekomt. Dat ze uiteindelijk wel over de drempel en door de weerstand heen komt. En dat tijd geven de sleutel is.
Ik word hier soms wat moedeloos van mijn "tieners op zolder". Maar niet te ver vooruit kijken.
Heeft iemand nog tips voor een jobcoach voor een volwassen ASSer? De meneer van de gemeente loopt niet erg hard, wat meer persoonlijke begeleiding en eventuuel ook in het contact met potentiele werkgevers zou wel welkom zijn. Mag ook commercieel, dat lijkt me best een goede investering.
Heeft iemand ervaring met de bedrijven die speciaal ASSers inzetten? Het komt op mij gauw wat meer HBO over, en dat niveau haalt de mijne niet...
Vanmiddag controle gehad bij de oogarts. Dochter haar ogen zijn stabiel gebleven, dus dat is mooi. Ze was ontspannen en werkte goed mee en deed zelfs gezellig tegen de oogarts. Toch fijn dat die beste man deze kant van haar ook weer eens meemaakt.
En in de wachtkamer was een ander kind verdrietig omdat hij geen bril wilde en toen heeft dochter dat jongetje getroost. 'Het is ook niet leuk, maar van alle stomme dingen valt het nog best mee'.
AnnaPollewop schreef op 08-07-2026 om 12:47:
Ik word hier soms wat moedeloos van mijn "tieners op zolder". Maar niet te ver vooruit kijken.
Heeft iemand nog tips voor een jobcoach voor een volwassen ASSer? De meneer van de gemeente loopt niet erg hard, wat meer persoonlijke begeleiding en eventuuel ook in het contact met potentiele werkgevers zou wel welkom zijn. Mag ook commercieel, dat lijkt me best een goede investering.
Heeft iemand ervaring met de bedrijven die speciaal ASSers inzetten? Het komt op mij gauw wat meer HBO over, en dat niveau haalt de mijne niet...
Ik ken alleen jobcoaches die via WMO worden gekoppeld aan de hulpvrager. Ook op niveau van onafgerond VSO.
Kaassoufflee schreef op 08-07-2026 om 17:58:
[..]
Ik ken alleen jobcoaches die via WMO worden gekoppeld aan de hulpvrager. Ook op niveau van onafgerond VSO.
En hoe kom je aan zo iemand?
AnnaPollewop schreef op 13-07-2026 om 06:06:
[..]
En hoe kom je aan zo iemand?
Als je een diagnose kunt overleggen, dan kun je volgens mij gewoon bij de gemeente vragen om een jobcoach (maar die loopt niet zo snel, begrijp ik uit je post…) Soms helpt nog een keer bellen en iemand anders aan de lijn krijgen ook nog wel eens. Maar je zou ook om een ambulant begeleider kunnen vragen als dat eerder geregeld zou zijn, dan zit je in hun systeem en kan een jobcoach misschien ook wat sneller gaan? Of de ab is al genoeg hulp, dat kan ook.
Mijn ervaring bij mijn minderjarigen was dat ik het vooral zelf heb moeten sturen. Samen een online sollicitatie sturen, het voorbereiden op een gesprek, de formulieren/contracten meelezen…maar dat ging dan om de supermarkt vulploeg/kassa.
Wat je misschien ook zou kunnen doen: in onze gemeente is er een sociale werkplaats (heet dat nog zo tegenwoordig?) waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan het werk kunnen in bijvoorbeeld de groenvoorziening, een fabriek, schoonmaakploeg of bezorgdienst. Is er niet zoiets bij jullie in de buurt? En zij kunnen dan vast ook wel zeggen of je daar met of zonder jobcoach terecht kunt en hoe/waar je daar dan aan komt.
Dochter zit er momenteel even helemaal doorheen. Vanochtend naar de ortho geweest. Gelukkig werkte ze wel goed mee met draadjes en veertjes vervangen, maar nu wel wat spanning op de tanden. Maar ze mag de buitenboordbeugel toch nog niet afbouwen naar alleen 's nachts. Nu heeft ze dat ding de afgelopen periode ook niet optimaal gedragen, maar toch een flinke tegenvaller. Ze ziet wel haar eigen aandeel en is nu vooral boos op zichzelf.
En haar nieuwe kiezen zijn helaas zo slecht dat ze getrokken moeten worden. En hoewel we daar al rekening mee hadden gehouden, raakte dochter daar toch van in paniek en lukte het haar niet meer om mee te denken over het hoe en wanneer. Dus afgesproken dat we daar als dochter weer wat gekalmeerd is even over bellen met de tandarts om een afspraak te maken. Want dat stukje autonomie heeft ze wel nodig.
Ik heb zo te doen met jullie meisje. Wat een ellende met haar gebit, zelfs zonder ASS is het een zwaar traject.
Een hele dikke knuffel voor haar en jullie.
MamaE, ik word er al moedeloos van als ik het alleen maar lees wat je dochter allemaal te stellen heeft met haar gebit…is er geen efficiëntere manier om haar een functionerend gebit te geven? Dit is een te grote lijdensweg, als je het mij vraagt.
Kaassoufflee schreef op 13-07-2026 om 14:44:
MamaE, ik word er al moedeloos van als ik het alleen maar lees wat je dochter allemaal te stellen heeft met haar gebit…is er geen efficiëntere manier om haar een functionerend gebit te geven? Dit is een te grote lijdensweg, als je het mij vraagt.
Het ding is vooral dat nog niet alle volwassen kiezen doorgekomen zijn. En dat haar kaakgroei gereguleerd dient te worden. Uiteindelijk zal ze in ieder geval gedeeltelijke protheses krijgen na het beugeltraject. Maar inderdaad, het is veel en het vraagt enorm veel van haar.
Ze heeft momenteel nergens zin in, maar zoekt wel nabijheid en we mogen haar troosten. En ze doet zichzelf geen pijn. Dat is ook wat waard.
Het voordeel van geplande ingrepen is wel dat we daarbij rekening kunnen houden met de leuke dingen in het leven.
Ik lees het ook weer met veel compassie, wat krijgt jullie dochter toch veel te verstouwen!
Zou het nog helpen om out of the box te denken? Ik weet van mezelf dat ik behoorlijk rechtlijnig ben en in een "het moet nou eenmaal" kan schieten. Maar dat werkt bij mijn 2 jongens vaak averechts. Ze zijn voor mij een ontzettende spiegel geweest dat niet alles volgens mijn bedachte regels hoeft te gaan.
Klein voorbeeld: jongste zoon had de eerste jaren basisschool heel veel moeite met naar school gaan. Tot gigantisch driftbuien aan toe. Als ik er achteraf naar kijk, had ik los moeten laten om er om 8:20 te zijn. Liever om 8:40 aankomen en een kind wat de overgang goed maakt, dan deze hele toestanden.
Mvtj schreef op 13-07-2026 om 16:12:
Ik lees het ook weer met veel compassie, wat krijgt jullie dochter toch veel te verstouwen!
Zou het nog helpen om out of the box te denken? Ik weet van mezelf dat ik behoorlijk rechtlijnig ben en in een "het moet nou eenmaal" kan schieten. Maar dat werkt bij mijn 2 jongens vaak averechts. Ze zijn voor mij een ontzettende spiegel geweest dat niet alles volgens mijn bedachte regels hoeft te gaan.
Klein voorbeeld: jongste zoon had de eerste jaren basisschool heel veel moeite met naar school gaan. Tot gigantisch driftbuien aan toe. Als ik er achteraf naar kijk, had ik los moeten laten om er om 8:20 te zijn. Liever om 8:40 aankomen en een kind wat de overgang goed maakt, dan deze hele toestanden.
We hebben al een hele tijd terug samen met de tandarts besloten dat we niet ten koste van alles alle tanden willen behouden. Dus geen ingewikkelde behandelingen met het risico dat ze kort daarna alsnog getrokken moeten worden. Dat speelt nu ook en daarom is besloten dat trekken een betere optie is. Liefst zou je alle behandelingen in één keer onder narcose uitvoeren, maar tanden en kiezen komen nu eenmaal niet gelijktijdig door.
We merken nu vooral dat dochter graag bij ons wil zijn als ze emotioneel is. Als wij dan ergens heen gaan, naar de winkel of zo, of een stukje lopen, wil ze wel mee en dan biedt dat ook wel afleiding. In de avond heeft ze nog wel even een boze/emotionele bui gehad en vandaag met momenten ook wat verdriet, maar vanmiddag gaf ze aan dat ze het ook wel snapte en dat het dan maar beter zo snel mogelijk klaar was, dus hebben we samen de tandarts gebeld en omdat er iemand ziek was kan het morgen aan het eind van de middag al. Zaterdag gaat ze op jong nederland kamp. Dus hopelijk is het dan allemaal weer hersteld. Ontzettend trots op ons meisje dat ze zo snel deze stap kan en durft te zetten.
Wat een dapper kind is het. Daar mag je zeker trots op zijn. Ze doet het toch allemaal maar. Met of zonder meltdowns maakt eigenlijk niet zoveel uit. Een doorzetter is ze!
