Tiener op z’n kamer
Ken je dat? De ene dag laat ik los, accepteer ik en geniet ik van die paar momenten per dag dat er leuk contact is met m’n puber (net 16).
De volgende dag maak ik me toch druk om het feit dat hij zoveel op z’n kamer is, vrijwel niks deelt over wat er in hem omgaat en zich afzondert.
‘Joh, laat los. Die van mij zit ook de hele dag boven, dat hoort erbij’. Dat hoor ik altijd om me heen. Vaak hoor ik dan ook dat die puber daarnaast toch van alles doet en onderneemt.
Mijn zoon heeft echter geen bijbaantje, geen sport of andere buiten de deur hobby en geen vriendengroep. Hij gaat naar school (wat goed gaat) en is thuis. Wat hem betreft een prima leven, hij lijkt ook lekker in z’n vel te zitten, is nog jong in gedrag en sociaal wat onhandig. Hij houdt het graag veilig en voorspelbaar en heeft geen behoefte aan iets anders. Zegt hij (ik denk dat dit te maken heeft met ‘angst voor het nieuwe’). Op z’n kamer doet hij schoolwerk, bouwt knikkerbanen en maakt daar edits van, kijkt filmpjes, heeft online contacten (die hij niet kent irl) en doet af en toe een game.
Ja, hij heeft een diagnose ass.
Af en toe neem ik hem mee om iets leuks te doen (bios, pretpark, oid) en dat vindt hij ook leuk, maar dat gebeurt zeker niet wekelijks.
Als ik het zo opschrijf, denk ik weer bij mezelf ‘accepteer dat dit het is en wees blij dat zoon zich oké lijkt te voelen, het fijn heeft op z’n kamer en naar school gaat’.
Toch zoek ik ook geruststelling ofzo. Dat het herkenbaar is. Of dat ik als ouder nog iets kan doen om hem te stimuleren iets buiten de deur te doen (wat ik al probeer en m’n zoon vindt dat heel irritant).
Ik kom er op omdat dit een weekend is zonder plan. Hij vindt het fijn en doet het liefst niks, behalve hangen. Ik krijg er jeuk van en trek m’n eigen plan.
Enige herkenning?
Lizzyliz schreef op 06-09-2026 om 16:32:
Maar hier is toch helemaal geen sprake van goed of slecht omgaan met de situatie. Dit is zo heftig dat iedereen zo zou reageren zoals zij deed. Haar gedrag is juist heel logisch. Begrijpt ze dat wel? Zo naar dat ze zichzelf pijn wil doen.
En ik snap ook de paniek en het verdriet bij het ontwaken, als ze alleen is. Ze heeft jullie keihard nodig om samen met haar dit allemaal aan te kunnen. Jullie zijn een team. Ze hoeft het niet alleen te doen. Wat goed dat ze bij jullie mocht slapen. Blijf bij haar, stel haar gerust, zeg dat jullie haar altijd helpen en laat haar weten dat jullie haar heel moedig vinden. Geef vertrouwen en zorg goed voor haar, want ze is nog zo jong. Ik vind het zo zielig voor haar.
Klopt. Dat is haar eigen oordeel over zichzelf. Dat is heel hard en ze blijkt er moeilijk leerbaar op om liever voor haarzelf te worden.
Ze had al een paar nachten belabberd geslapen. Ze kan dan zomaar een keer een hele lange nacht maken van 12-16 uur. Ik snap dat het voor haar fijn is als ik naast haar lig als ze wakker wordt, maar het vraagt ook wel veel om zo lang in bed te liggen voor mijn kind. Als ze ons nodig heeft, dan zijn we er. Het is niet zo dat we niet thuis waren.
Ze heeft vanmiddag toen ze weer rustig werd alsnog medicatie genomen en pijnstilling. En ze heeft wat gegeten en gedronken. Daarna hebben we samen nog een stuk gewandeld en is ze in slaap gevallen. Hopelijk kan ze morgen wel weer naar school.
Pffff, kan me voorstellen dat die hele episode bij de tandarts traumatisch is geweest. Heeft dochter naast de psychiater nu ook therapie? Want dit klinkt wel als iets dat goed verwerkt moet worden. Daarnaast blijf ik het zorgelijk vinden dat ze zo'n negatief zelfbeeld heeft. Ik gun haar hier ook hulp bij.
Mvtj schreef op 07-09-2026 om 21:12:
Pffff, kan me voorstellen dat die hele episode bij de tandarts traumatisch is geweest. Heeft dochter naast de psychiater nu ook therapie? Want dit klinkt wel als iets dat goed verwerkt moet worden. Daarnaast blijf ik het zorgelijk vinden dat ze zo'n negatief zelfbeeld heeft. Ik gun haar hier ook hulp bij.
Gisteren had dochter individueel CGT, eerste afspraak na de zomerstop. Normaal zijn wij er niet bij, vanwege de situatie nu even wel. Uiteraard dit gebeuren besproken, ook omdat dochter aangaf dat ze niet snapte dat ze tegelijkertijd bij ons wilde zijn, knuffelen en vastgehouden worden en als we dat dan doen, wordt ze boos en wil ze weg.
En toen gaf de therapeut aan dat het waarschijnlijk niet handig was dat wij haar vast hadden gehouden bij de tandarts terwijl zij heel veel pijn moest ondergaan. Dat het fenomeen vasthouden daarmee voor haar heel dubbel is geworden.
Ja, klinkt vrij logisch...maar het is wel gebeurd. En nu dan?...Waarschijnlijk kost dit even tijd voor dochter om het vertrouwen terug te krijgen.
En daarnaast heeft de therapeut met haar gespiegeld. Over wat ze denkt over zichzelf en wat ze over anderen in dezelfde situatie zou denken. En ze denkt duidelijk veel harder over zichzelf. Een ander mag wel boos en verdrietig zijn, want 'die is dit soort behandelingen niet zo gewend'. Ach meisje toch...wees eens wat liever voor jezelf.
We merken wel dat het fijn is voor dochter dat de therapeut hier woorden aan heeft gegeven, dat ze haar gevoelens nu beter snapt. Dat heeft wel effect op haar tolerantie voor onze aanwezigheid.
MamaE schreef op 08-09-2026 om 14:32:
[..]
Gisteren had dochter individueel CGT, eerste afspraak na de zomerstop. Normaal zijn wij er niet bij, vanwege de situatie nu even wel. Uiteraard dit gebeuren besproken, ook omdat dochter aangaf dat ze niet snapte dat ze tegelijkertijd bij ons wilde zijn, knuffelen en vastgehouden worden en als we dat dan doen, wordt ze boos en wil ze weg.
En toen gaf de therapeut aan dat het waarschijnlijk niet handig was dat wij haar vast hadden gehouden bij de tandarts terwijl zij heel veel pijn moest ondergaan. Dat het fenomeen vasthouden daarmee voor haar heel dubbel is geworden.
Ja, klinkt vrij logisch...maar het is wel gebeurd. En nu dan?...Waarschijnlijk kost dit even tijd voor dochter om het vertrouwen terug te krijgen.En daarnaast heeft de therapeut met haar gespiegeld. Over wat ze denkt over zichzelf en wat ze over anderen in dezelfde situatie zou denken. En ze denkt duidelijk veel harder over zichzelf. Een ander mag wel boos en verdrietig zijn, want 'die is dit soort behandelingen niet zo gewend'. Ach meisje toch...wees eens wat liever voor jezelf.
We merken wel dat het fijn is voor dochter dat de therapeut hier woorden aan heeft gegeven, dat ze haar gevoelens nu beter snapt. Dat heeft wel effect op haar tolerantie voor onze aanwezigheid.
Misschien zou één sessie EMDR kunnen helpen om de lading van het bezoek bij de tandarts af te halen?
Eerlijk gezegd ben ik geen fan van CGT. Het gaat er vanuit dat je jezelf uit een moeilijke situatie kunt denken. Maar heel vaak is de prefrontale cortex (waar rationeel denken zit) offline als de emoties hoog oplopen. Ik ben van mening dat je voor het begrijpen van heftige emoties beter lichaamsgerichte therapie kan doen.
Mvtj schreef op 12-09-2026 om 11:11:
[..]
Misschien zou één sessie EMDR kunnen helpen om de lading van het bezoek bij de tandarts af te halen?
Eerlijk gezegd ben ik geen fan van CGT. Het gaat er vanuit dat je jezelf uit een moeilijke situatie kunt denken. Maar heel vaak is de prefrontale cortex (waar rationeel denken zit) offline als de emoties hoog oplopen. Ik ben van mening dat je voor het begrijpen van heftige emoties beter lichaamsgerichte therapie kan doen.
Dat zou kunnen, dochter heeft al twee keer eerder EMDR gehad. Eerste keer waren drie sessies voor meerdere heftige gebeurtenissen. Tegelijkertijd wil ik er ook voor waken om haar geen trauma's aan te praten en dingen niet groter te maken dan ze zijn.
Dochter heeft bij de tandarts lachgassedatie gehad. Dat zorgt doorgaans voor meer rust en minder herinneringen. Niet voor minder pijn helaas. Desondanks was ze onrustig waardoor we haar vast hebben gehouden. En deed het trekken van ontstoken kiezen heel veel pijn, ondanks alle verdoving, begrip en geduld van de tandarts. Ze weet er zelf niet meer zoveel van achteraf, daarom snapte ze haar eigen gedrag naar ons toe ook niet.
Inmiddels gaat het weer goed met dochter. Ze heeft echt nog wel een paar dagen wat last gehad van de getrokken kiezen en dat gaf uiteraard ook weer wat gedoe over het dragen van haar beugel en elastiekjes.
Dochter heeft aanvankelijk eerst speltherapie gehad, op advies daar laten testen, na diagnose eerst PMT en daarna CGT en daarna groepstherapie. CGT is nog af en toe om de vinger aan de pols te houden. Soms vraag ik me wel af of alles wel geholpen heeft. Want ze weet het allemaal best, maar haar denkpatronen zijn hardnekkig en in crisissituaties lukt het nog altijd vaak niet om toe te passen wat ze geleerd heeft. Omdat zoals jij het zo mooi omschrijft, 'de prefrontale cortex offline is'.
We hebben deze week weer een controle bij de ortho op de planning staan. Even kijken hoe dat verloopt. Want als het nodig is, wil ik haar niks ontzeggen qua hulp. Zeker omdat de komende jaren nog erg intensief gaan worden qua behandelingen aan haar gebit.
