Zoon 14...iemand adviezen?

klinkt/klonk beetje als mijn zoon al is die in veel punten bijgedraaid gelukkig leukere vrienden gekregen. Maar inderdaad boos worden heeft geen nut ruzie maken ook niet je drijft hem alleen verder weg! (Helaas) ik ben van de tijd moeder praat kind luistert maar tegenwoordig gaat het iets anders vrees ik! Je mag /moet uiteraard wel je grenzen aangeven maar compromis sluiten bijv, je mag dit… maar locatie mag niet uit! Je mag vapen maar niet thuis! Je mag uit maar … enzo enzo verder weet ik het ook niet blijven praten denk ik! De mijne is bijna 18 en ik heb ik nog steeds af en toe. 

"Ik denk ook dat hij problemen heeft met de executieve functies."

Hebben pubers dat niet standaard? 

is het optioneel hem nu al te laten afstromen. Weten dat je gaat afstromen motiveert niet tot inspanning voor school.
Waarom hebben jullie nog steeds het adres van het meisje niet? Ze is bij jullie thuis geweest, dan kan je haar toch het adres en contactgegevens van haar en haar ouders vragen?
Als ze dat niet wilt geven, wilt ze het waarschijnlijk verborgen houden voor haar ouders. 

'En ik wilde uiteraard niet boos reageren omdat ik de boel niet wilde laten escaleren.' Maar dan ben je hier niet eerlijk geweest, alleen zacht zalvend. Daar kopen pubers niks voor.  Je hoeft niet boos te worden, je kunt wel helder en eerlijk zijn en zeggen: ja, daar heb ik een probleem mee; en dan eenmaal thuis een ernstig gesprek met hem gaan voeren over seksueel gedrag en de risico's ervan. 
Eisen dat hij laat weten waar hij is zou ik dan weer niet doen, wel vragen maar niet eisen, omdat het nogal controlerend is vanuit het ouderlijk huis naar de wereld toe. En juist in die wereld ligt zijn ruimte nu om te experimenteren, dus daar schuift de grens van ouders op: het wordt steeds minder jouw terrein en steeds meer zijn terrein. 
Heel algemeen: vertrouwen geven is belangrijk: ga maar de wereld in, maak je eigen keuzes maar, je stoot je hoofd wel een paar keer, maar ik vertrouw erop dat je dat aankunt en ik zal je steunen met advies en meer als je echt vastloopt. 
Wat school betreft: geef hem opties: wat als je toch VWO wil, wat als je naar havo gaat, wat als je met een overgangsbewijs van 3-4 havo naar het MBO gaat, wat zou je willen worden. Hij zal zelf de keuze moeten maken en de gevolgen daarvan moeten accepteren, maar het is dan ook zijn leven. Toon vooral nieuwsgierigheid en laat je niet leiden door je eigen teleurstelling. 

'Het is meer dat ik bang ben dat hij helemaal gaat uitvallen omdat ik daar ook wel wat voorbeelden van heb gezien.' Zet je angst om in vertrouwen. De jongen wil niet met angst de wereld gaan betreden, hij wil zijn eigen stappen zetten en maar zien waar hij uit komt. 
Sommige voorkomende problemen kun je altijd een keer neutraal, in het algemeen, bespreken: ik hoorde dat X helemaal niet meer naar school gaat, dat lijkt mij ook zwaar, wat doe je dan een hele dag en hoelang houd je dan vol? 

HR07 schreef op 13-04-2026 om 07:43:

[..]

Jawel maar hij had ook wel al motivatie en startproblemen op de basisschool. Wel goede cito scores dus daar is verder nooit echt naar gekeken.

Dit is dé redenering op weg naar zorg: het perfecte kind vertoont toch wat haperingen, daar moet een oorzaak voor zijn, liefst met dure woorden (probleem met executieve functies) waar dan hulp voor moet worden ingeschakeld. 

Op 5 april was Aboutaleb bij WNL op zondag als voorzitter van de brancheorganisatie jeugdzorg Nederland. In een paar minuten gaf hij razendsnel een heldere analyse van de problemen en oplossingen. 

Probleem: veel te veel kinderen in de jeugdzorg en veel te duur, een last die vooral drukt op de gemeentes, zoals hij heel goed weet vanuit zijn vorige functie. 

Oplossing: 

1. stop de marktwerking en de privatisering (helemaal eens, het is een ramp, terug naar het rijk of naar de provincie);

2. scholen moeten hun eigen problemen oplossen (heerlijk);

3. zet in op preventie. (Dit laatste vind ik lastig, want preventie wordt in gang gezet door de gedachte: later kan dit een groot probleem worden. Juist die gedachte maakt dat er steeds meer kinderen in de jeugdzorg belanden voor ogenschijnlijk vrij lichte problemen, terwijl het aantal pubers of jongvolwassenen met psychische problemen niet afneemt, wat wel zou moeten als preventie goed zou werken. Dus ik zou hier liever zeggen: zet jeugdzorg in voor ernstige problemen waarvoor effectieve behandelingen mogelijk zijn.)

https://wnl.tv/2026/04/06/aboutaleb-wil-einde-aan-wildgroei-in-jeugdzorg-organisaties-halen-krenten-uit-de-pap

Hij is veertien. Ik kijk er totaal niet van op hoe hij zich gedraagt en ik heb zelf al mijn kinderen door die leeftijd zien gaan (en al hun vrienden en kennissen). Met flinke extremen hier en daar.
Het komt vooral neer op uitzitten en schade beperken. En heel goed uitkiezen welke grenzen je wil bewaken. Is hij verbaal of fysiek agressief, dan is dat een grens die je zeker wil verdedigen. Ook als hij dat naar zichzelf is, trouwens.
Gaat het niet zo goed op school, dan laat je dat bij school - zij straffen het spijbelen etc wel af en dan voelt hij daar de consequenties wel.
Zo belangrijk is het niet om vlekkeloos en zonder afstromen door school te gaan. Dat dat schoolsysteem zo is opgezet is comfortabel voor het systeem maar voor veel jongeren werkt het niet zo. En anders gaat het ook wel. Ook een MBOer kan een goed leven hebben hoor. En een academicus kan ook sappelen. En kinderen willen nu eenmaal niet de weg volgen die je voor hem hebt uitgestippeld, ze willen zelf hun leven bepalen. Ook wel logisch, als iemand jou een kado geeft kijk je ook raar op als ze daarna de rest van de tijd gaan bepalen wat je ermee mag doen. 
Jij schenkt hem het leven, en hij mag ermee verder. Zo gaan die dingen. 

Hij wil een grote jongen zijn en zelf bepalen, en dat mag, maar dan moet hij ook aanvaarden wat de consequenties zijn van zijn keuzes.
Dus niet oordelen of galg en rad prediken over zijn toekomst maar consequenties hangen aan wat je belangrijk vindt om te beperken.
En proberen wel van hem te houden, al kan dat soms lastig zijn. Het is niet makkelijk om een puber te zijn en de wereld te ontdekken en ineens een facor 200 meer testosteron door je lichaam te hebben. Daar zou iedereen een beetje raar van gaan doen.
Is het leuk? Nee, het is helemaal niet leuk. Bijna iedere ouder kan er wel over mee praten hoe niet leuk het kan zijn. Maar niemand heeft je hopelijk beloofd dat het altijd leuk zou zijn om ouder te zijn.

"De oude wereld sterft, en de nieuwe wereld worstelt om geboren te worden: het is nu de tijd van de monsters." Deze bekende uitspraak van filosoof Antonio Gramsci (1929) is ook voor de puberteit erg relevant.

Hi TO,

Ik heb jouw topic ook gezien op VIVA en ik weet niet of jij het hier noemt, maar wat ik denk is dat je met die ouders van dat meisje om de tafel moet gaan zitten. Haar ouders zullen vast niet blij zijn met jouw zoon die stiekem bij haar blijft slapen. Ik zou mij als ouder wel erg schamen als mijn kind stiekem in iemands anders huis blijft. Zeker als er een kans op zwangerschap bestaat, want ik weet niet hoe goed die meid is voorgelicht.

Dat roken en drugsgebruik zou ik verbieden in huis. Als hij het buiten doet, moet hij maar zelf de consequenties ervaren. Dat hij geen conditie meer heeft, dat die dikker wordt, dat die stinkt, dat zijn mood gaat veranderen en dat het gewoon te veel geld kost. 

Daarnaast moet je maar bij jezelf denken dat je hem nu niet kan helpen. Je had toch nog een ander kind? Richt daar dan je pijlen op. Die lijkt mij wel een betere toekomst voor zich te hebben.