Even een hart onder de riem, voor alle ouders
Ik wil even een hart onder de riem plaatsen voor alle ouders die hard bezig zijn met opvoeden.
Wat me opvalt is dat er bij veel topics vooral tips en trucs gegeven worden. Maar soms heeft een ouder het ook gewoon nodig om te lezen dat het gewoon rot is. En dat je zelf ook grenzen hebt. En dat het overweldigend kan zijn, als die steeds met voeten betreden word.
Men kan wel vinden dat een kind (ongeacht leeftijd) zijn eigen kamer ook als zijn domein kan zien met alle zooi van dien...als jij als ouder er onrustig van word, vind ik toch dat kind daar iets mee moet. Niet alles. Je kunt natuurlijk heus een compromis sluiten, een middenweg vinden.
Hier is het meer algemeen, dat men zijn zooi niet opruimt in huis. Nu kan ik wel denken, dat doe ik dan wel, maar ook ik heb mijn grenzen. En ik word er onrustig van, als het overal een bende is. Ik heb die rust nodig, als hoeft het ook geen museum te zijn. En dan knalt het in huis.
Net als met schoolcijfers. Zelf hebben we Magister en die andere app, ben even de naam kwijt, nooit geinstalleerd. We wilden dat ze zelf kwamen vertellen over de cijfers en ook dat ze een slecht cijfer zelf konden ophalen. Zonder ons in te lichten. Maar dat wil niet zeggen dat er geen grenzen zijn. Een kind zelf de verantwoordelijkheid laten dragen ben ik voor en deden we dus ook, maar daar kun je best voorwaarden aan verbinden. Jij wilt niet je best doen? Prima, maar slechte cijfers (bij dus niet je best doen he...) betekent dan wel dat je niet dat reisje naar huppeldepup gaat maken.
Onze zoon bijvoorbeeld heeft wat hulp nodig op mentaal gebied. Dat weigert hij pertinent.
Prima, je hoeft geen hulp, maar dan gaat stage naar Azie volgend jaar ook niet door. Kost nl klauwen met geld. Hij mag wel op stage maar dan in Europa. Als er dan wel wat is, kunnen we er "zo" heen. En ja, daar hebben we felle discussies over.
Ik mis dat af en toe hier. Dat er vooral gekeken wordt naar wat het kind nodig heeft. Maar soms heeft een ouder het ook gewoon nodig dat de erkenning er is, dat het soms gewoon erg zwaar is. En dat het echt oke is, als je tegen je eigen grenzen aanloopt.
Mijn kinderen vinden het fijn dat ik ze tijd geef voor bepaalde klusjes. En ook dat ik mijn mening op een bepaalde manier uit. helemaal volgens de trend van nu.
Ik probeer daar zo goed als mogelijk rekening mee te houden maar ook ik heb mijn grenzen.
Dat klusje hoeft echt geen 3 dgn te duren. En soms heb ik gewoon wel een mening die hen niet aanstaat. En dan is het huis te klein.
In mijn ogen ben je echt geen slechte ouder als je je grenzen aangeeft, tot waar je ergens in mee wilt gaan. Ik ben wel van mening dat die grens behoorlijk moet worden opgerekt, haha. Anders gewoon niet aan kinderen beginnen 
.
En je bent ook geen slechte ouder als je de grens van je kind een keer overgaat. Of twee.
...Hiermee bedoel ik uiteraard niet de excessen, zoals misbruik of mishandeling o.i.d. Voordat men daar wat over vind...Gewoon, huis, tuin en leuken situaties.
En je zult ook wel eens het vertrouwen beschamen.
Dat is niet leuk, maar je bent ook maar een mens he. En mensen maken nou eenmaal fouten.
Daar leer je weer van. En soms zul je ook de zelfde fouten maken. Je hebt immers ook je eigen karakter. Nogmaals, je bent ook maar een mens. En die heeft zijn eigen grenzen en beperkingen. En die mogen ook gerespecteerd worden.
Ik schrijf dit overigens niet voor tips e.d. Dit is gewoon ff een hart onder de riem.
Opvoeden is hartstikke leuk maar bij tijd en wijle ook gewoon zwaar.
Je geeft ze wortels en vleugels en voor de rest moeten ze het zelf doen.
Loslaten is moeilijk.
mwah. Dat je als ouder je grenzen hebt heeft toch niks te maken met je verantwoordelijkheid niet nemen als het gaat om problemen van je kinderen? Niet lekker in je vel zitten of het niet redden op school, daar hoort ondersteuning bij en geen straf die trouwens nergens op slaat.
Ik denk dat ik je bericht niet begrijp ofzo
Net een gesprek over gehad met dochter en schoonzoon die in verwachting zijn van hun eerste kindje en druk zijn met nadenken over opvoeding. Ik heb gezegd: jullie worden ouders, geen pedagogen, maar ouders, het kindje komt in jullie leven en ondertussen blijft dat nog steeds ook jullie leven, ook met alle emoties en eigenaardigheden die je hebt. Gelukkig wel. De een kan het hebben als de kamer vol ligt met troep, de ander niet en dan hebben de kinderen pech en moeten ze toch opruimen. Accepteer jezelf als hun moeder, dat moeten zij ook.
Je maakt het wel moeilijk.
En voor straf geen stage in Azië? Maar wel in Europa?
Een stage plek was hier binnen 20 km
Wil hij de wereld gaan ontdekken dan kan dat later altijd nog
Jij bent de ouder , jij bepaalt de regels( je hoeft natuurlijk geen dictator te zijn , inspraak is mooi, duidelijkheid nog beter)
Ik heb overigens nooit de gedachte gehad: als je braaf doet wat ik zeg krijg je wat je wil. Als kind zijn best niet doet op school (wat is 'best'?) dan veronderstel ik dat kind met andere dingen bezig is in gedachte die belangrijker zijn. Iets zoals groeien, lichamelijk veranderen, andere sociale relaties krijgen etc. Als kind geen psychische begeleiding wil dan denk ik dat kind het liever zelf wil aanpakken of het probleem niet zo ervaart. Hulp krijgen voor iets wat volgens jou geen probleem is werkt niet. Dus eerst maar eens kijken of het probleem ook door het kind wordt ervaren zoals de ouders het ervaren.
Als het kind een exhorbitante stage-wens heeft dan zou ik toch gaan praten over de financiën: hoe ga je dat financieel mogelijk maken?
Dus alles bij elkaar: toch veel meer bij het kind laten en zelf helpen bij het maken van beslissingen, maar het zijn wel de beslissingen van het kind.
yasmijn27 schreef op 02-02-2026 om 19:36:
mwah. Dat je als ouder je grenzen hebt heeft toch niks te maken met je verantwoordelijkheid niet nemen als het gaat om problemen van je kinderen? Niet lekker in je vel zitten of het niet redden op school, daar hoort ondersteuning bij en geen straf die trouwens nergens op slaat.
Ik denk dat ik je bericht niet begrijp ofzo
Ik snap dit ook niet helemaal. Hoe bepaal je of je kind niet genoeg zijn best doet op school? Als je kind ontzettend zijn best moet doen is het niveau dan niet te pittig? Straf bij te lage cijfers lijkt me niet helpend.
Van jongs af aan veel prestatiedruk ervaren is ook voor de mentale gezondheid van je kind niet heel gunstig. Elke dag je best moeten doen omdat je anders straf krijgt is ontzettend veel gevraagd van een kind als volwassen persoon houd je dat ook niet eeuwig vol.
In het gesprek met dochter en schoonzoon vertelden ze wat zelf ontdekt hadden als belangrijk voor de opvoeding, op basis van het analyseren van de verschillende opvoedstijlen die ze hebben meegemaakt: het allerbelangrijkste is onvoorwaardelijke liefde. En eigenlijk zegt dat ook alles, naast wat ik altijd zeg: op tijd water geven.
Hoho, wacht even..
Hier geen prestatiedruk. Zelfs bij voortgezet onderwijs gezegt dat het van ons allemaal niet zo "hoog" hoeft. Leuke schooltijd vonden we net zo, belangrijk. Ook schreef ik volgens mij dat we er niet "bovenop" zaten en zitten (apps niet installeren)
Maar we zien dus wel dat hij in school gewoon niet zoveel zin heeft. Dat heeft ook vast te maken met zijn mentale gezondheid.
En zijn mentale gezondheid is dusdanig dat een stage naar Azie gewoon niet veilig is. Geen straf dus. Tenzij hij hulp aanvaard, dan is het (hopelijk) zover op te lossen en dan kan het wel. We hebben er niks aan dat we hem toch laten gaan en hij komt niet weer terug. Ook al is dat dan zijn eigen keuze. Echt, serieus???
Ik wild er alleen maar mee aangeven dat je als ouders dus ook gewoon grenzen hebt tot hoever je ergens in mee wilt en kunt gaan.
En dat dat oke is.
We hebben zelf al regelmatig iemand mee laten kijken dus ik weet in deze dus echt wel dat we op de goede weg zitten....
De post was goed bedoeld, voor ouders die t ook gewoon soms lastig vinden...
Je bent erg optimistisch over het effect van 'hulp'.
Muisje2026 schreef op 03-02-2026 om 10:56:
Hoho, wacht even..
Hier geen prestatiedruk. Zelfs bij voortgezet onderwijs gezegt dat het van ons allemaal niet zo "hoog" hoeft. Leuke schooltijd vonden we net zo, belangrijk. Ook schreef ik volgens mij dat we er niet "bovenop" zaten en zitten (apps niet installeren)
Maar we zien dus wel dat hij in school gewoon niet zoveel zin heeft. Dat heeft ook vast te maken met zijn mentale gezondheid.
En zijn mentale gezondheid is dusdanig dat een stage naar Azie gewoon niet veilig is. Geen straf dus. Tenzij hij hulp aanvaard, dan is het (hopelijk) zover op te lossen en dan kan het wel. We hebben er niks aan dat we hem toch laten gaan en hij komt niet weer terug. Ook al is dat dan zijn eigen keuze. Echt, serieus???
Ik wild er alleen maar mee aangeven dat je als ouders dus ook gewoon grenzen hebt tot hoever je ergens in mee wilt en kunt gaan.
En dat dat oke is.
We hebben zelf al regelmatig iemand mee laten kijken dus ik weet in deze dus echt wel dat we op de goede weg zitten....
De post was goed bedoeld, voor ouders die t ook gewoon soms lastig vinden...
Jij wilt niet je best doen? Prima, maar slechte cijfers (bij dus niet je best doen he...) betekent dan wel dat je niet dat reisje naar huppeldepup gaat maken.
Dat haal ik niet uit deze tekst
Tip - lees de boeken van Annemarie Geerts:
Komt Goed en Wat niemand weet
Ik lees jouw post niet zozeer als hart onder de riem maar meer als jouw vorm van opvoedstijl wat jij schijnbaar gewend bent. Wat jij beschrijft is meer een autoritaire opvoedstijl. Waar jij tegenaan loopt is dat anderen hier ook schrijven vanuit andere opvoedstijlen. Ken je de 4 opvoedstijlen?
Ik heb een baan waarbij ik vaak aanvragen/wensen/ideeën van mensen moet afwijzen. Ik kon dat in het begin met wel 10 argumenten onderbouwen. Ik heb geleerd dat hoe meer ik schrijf, hoe meer mensen hebben om tegenin te gaan.
Ik vind de opzet van je bericht lief.
Ik wil even een hart onder de riem plaatsen voor alle ouders die hard bezig zijn met opvoeden.
Wat me opvalt is dat er bij veel topics vooral tips en trucs gegeven worden. Maar soms heeft een ouder het ook gewoon nodig om te lezen dat het gewoon rot is. En dat je zelf ook grenzen hebt. En dat het overweldigend kan zijn, als die steeds met voeten betreden word.
Dit is ook zo. Het is soms moeilijk en zwaar. En soms wil je gewoon een knuffel of erkenning. Zelfs, of misschien juist, als je het allemaal niet volgens de pedagogische richtlijnen of geldende normen doet. Je verdwijnt zelf niet als vrouw, met al je zwaktes en eigenaardigheden, als je een kind krijgt. Op papier is 'de beste oplossing' vaak wel te bedenken. In de praktijk wil je soms gewoon je 'kleine wondertje' even uit het raam gooien.
je bent ook maar een mens he. En mensen maken nou eenmaal fouten.
Daar leer je weer van. En soms zul je ook de zelfde fouten maken. Je hebt immers ook je eigen karakter. Nogmaals, je bent ook maar een mens. En die heeft zijn eigen grenzen en beperkingen. En die mogen ook gerespecteerd worden.
Ik schrijf dit overigens niet voor tips e.d. Dit is gewoon ff een hart onder de riem.
Ik vind moeder zijn op het moment soms even moeilijk. En ik kon dit bericht best even gebruiken.
Je middenstuk had je beter weg kunnen laten. 😉 Zie mijn 1e stuk
Het valt inderdaad niet altijd mee, maar opvoeden doe ik niet meer bij mijn jongvolwassen (daar gaat deze rubriek over) kinderen. Dat zou nu wel wat laat zijn. Elkaar aanspreken, hulp aanbieden, soms aanmoedigen doen we hier in huis wel. En ook bespreken wat we minder leuk vinden. Grenzen stellen is lastig als je niet meer "de baas" bent.
Over ergenissen kun je natuurlijk wel in gesprek. Meestal is er wel een goede reden, is er een compromis mogelijk of was men het zich niet bewust. En met een beetje vergiffenis en veel liefde kom je een eind. Elkaar verdragen moet je tenslotte toch in een huis, in een buurt of op het werk. Dan kun je het maar beter een beetje gezellig hebben.
Geen autoritaire opvoedstijl hier dus.
Slechte ervaringen mee opgedaan in het verleden dus daar zijn we al lange tijd vanaf gestapt.