Even een hart onder de riem, voor alle ouders

Ik wil even een hart onder de riem plaatsen voor alle ouders die hard bezig zijn met opvoeden.
Wat me opvalt is dat er bij veel topics vooral tips en trucs gegeven worden. Maar soms heeft een ouder het ook gewoon nodig om te lezen dat het gewoon rot is. En dat je zelf ook grenzen hebt. En dat het overweldigend kan zijn, als die steeds met voeten betreden word.
Men kan wel vinden dat een kind (ongeacht leeftijd) zijn eigen kamer ook als zijn domein kan zien met alle zooi van dien...als jij als ouder er onrustig van word, vind ik toch dat kind daar iets mee moet. Niet alles. Je kunt natuurlijk heus een compromis sluiten, een middenweg vinden.
Hier is het meer algemeen, dat men zijn zooi niet opruimt in huis. Nu kan ik wel denken, dat doe ik dan wel, maar ook ik heb mijn grenzen. En ik word er onrustig van, als het overal een bende is. Ik heb die rust nodig, als hoeft het ook geen museum te zijn. En dan knalt het in huis. 
Net als met schoolcijfers. Zelf hebben we Magister en die andere app, ben even de naam kwijt, nooit geinstalleerd. We wilden dat ze zelf kwamen vertellen over de cijfers en ook dat ze een slecht cijfer zelf konden ophalen. Zonder ons in te lichten. Maar dat wil niet zeggen dat er geen grenzen zijn. Een kind zelf de verantwoordelijkheid laten dragen ben ik voor en deden we dus ook, maar daar kun je best voorwaarden aan verbinden. Jij wilt niet je best doen? Prima, maar slechte cijfers (bij dus niet je best doen he...) betekent dan wel dat je niet dat reisje naar huppeldepup gaat maken.
Onze zoon bijvoorbeeld heeft wat hulp nodig op mentaal gebied. Dat weigert hij pertinent.
Prima, je hoeft geen hulp, maar dan gaat stage naar Azie volgend jaar ook niet door. Kost nl klauwen met geld. Hij mag wel op stage maar dan in Europa. Als er dan wel wat is, kunnen we er "zo" heen. En ja, daar hebben we felle discussies over.
Ik mis dat af en toe hier. Dat er vooral gekeken wordt naar wat het kind nodig heeft. Maar soms heeft een ouder het ook gewoon nodig dat de erkenning er is, dat het soms gewoon erg zwaar is. En dat het echt oke is, als je tegen je eigen grenzen aanloopt.
Mijn kinderen vinden het fijn dat ik ze tijd geef voor bepaalde klusjes. En ook dat ik mijn mening op een bepaalde manier uit. helemaal volgens de trend van nu.
Ik probeer daar zo goed als mogelijk rekening mee te houden maar ook ik heb mijn grenzen.
Dat klusje hoeft echt geen 3 dgn te duren. En soms heb ik gewoon wel een mening die hen niet aanstaat. En dan is het huis te klein.
In mijn ogen ben je echt geen slechte ouder als je je grenzen aangeeft, tot waar je ergens in mee wilt gaan. Ik ben wel van mening dat die grens behoorlijk moet worden opgerekt, haha. Anders gewoon niet aan kinderen beginnen .
En je bent ook geen slechte ouder als je de grens van je kind een keer overgaat. Of twee.
...Hiermee bedoel ik uiteraard niet de excessen, zoals misbruik of mishandeling o.i.d. Voordat men daar wat over vind...Gewoon, huis, tuin en leuken situaties.
En je zult ook wel eens het vertrouwen beschamen.
Dat is niet leuk, maar je bent ook maar een mens he. En mensen maken nou eenmaal fouten.
Daar leer je weer van. En soms zul je ook de zelfde fouten maken. Je hebt immers ook je eigen karakter. Nogmaals, je bent ook maar een mens. En die heeft zijn eigen grenzen en beperkingen. En die mogen ook gerespecteerd worden.
Ik schrijf dit overigens niet voor tips e.d. Dit is gewoon ff een hart onder de riem.
Opvoeden is hartstikke leuk maar bij tijd en wijle ook gewoon zwaar.