Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Heerlijk met z`n tweeen , Kampeerder….. ! Ik vind het ook echt een verademing.
Vraag is……waar/hoe vinden ze een eigen stek?
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 18:19:
[..]
Ik weet nog dat wij voor het eerst zonder kinderen gingen. Mijn ouders zeiden dat we de kinderen wel vreselijk zouden gaan missen. We hebben ze geen moment echt gemist. We vonden het heerlijk om op te staan en een uur later op pad te gaan voor uitstapjes, boodschappen of wat dan ook.
Met drie kinderen was er altijd wel één die nog wilde douchen, iets anders aan wilde, naar de wc moest, eerst nog gel in zijn haar moest, nog make-up moest aanbrengen. En dat gaat op een camping nou eenmaal niet zo vloeiend als thuis. Of een kind dat eigenlijk helemaal niet mee wilde, tenzij we ook dit of dat zouden doen.
Enige moment dat we ze misschien een klein beetje misten was bij het opzetten of afbreken van de tent. Dat extra paar handen voor de stokken, iemand die ondertussen alvast alle stoelen uit de aanhanger haalde, het kooktafeltje in elkaar zette, de haspel uitrolde etc. Met twee was dat langer werk dan met vijf.
Heerlijk omschreven Kampeerder! Wij kamperen ook altijd, zelfs als we met zijn tweeën gaan gaan we graag naar een camping.
Zeker nu jongste uitgegroeid is was het heel makkelijk om de wagen uit/in te klappen met 2 lange mannen. Met mij is het toch wat beter zoeken naar balans. Maar echt, snel weg kunnen als je bedenkt dat je boodschappen wil doen voordat het gaat regenen is een zegen. Nou zijn ze al jaren oud genoeg om alleen op de camping te blijven maar als je mee gaat heb je invloed op de maaltijden van de komende 2 dagen😜.
Euphoria schreef op 18-02-2026 om 18:58:
Vraag is……waar/hoe vinden ze een eigen stek?
En hoop je nog familie-banden over te houden als je ze eigenhandig buitenzet voor het einde van hun studie?
Als mijn moeder dat had gedaan sloeg ik vanaf dat moment haar verjaardag en Kerst over en zou ze mij toch echt niet vaak meer zien.
Hun vader heeft hen al zo'n beetje afgedankt en nu is hun moeder hen ook al beu. Ik zou het best af en toe denken en misschien ook heel soms aftellen tot ze ooit het huis uitgaan, maar toch echt never nooit dat ik het zou uitspreken tegen de kinderen.
Ik het me heel goed voorstellen, ben zelf in de overgang en moet er niet aan denken nu nog kinderen in huis te hebben. Zelf heb ik er eigenlijk veel geluk mee gehad maar dat kwam ook doordat ik jong moeder ben geworden van maar 1 kind. Toen dochter 20 was is ze gaan samenwonen en ik was toen net 40. Inmiddels 10 jaar later heeft ze alles prima op orde en heb ik een rustig leven met partner.
Ik hoop dat jouw zoons snel iets voor zichzelf vinden!
Hoewel ik het niet erg zou vinden als ze wat vaker langs zouden komen of bij hen langs zouden gaan (gevalletje drukke agenda's) vind ik het wel lekker dat het huis voor ons tweeën is sinds ze allebei de deur uit zijn. Ik ben weer op zangles, oefenen ging lastig met een kind dat thuis is als je zelf ook thuis bent en dat kind er een hekel eraan heeft als moeder zingt.
Marty1984 schreef op 18-02-2026 om 19:12:
[..]
En hoop je nog familie-banden over te houden als je ze eigenhandig buitenzet voor het einde van hun studie?
Als mijn moeder dat had gedaan sloeg ik vanaf dat moment haar verjaardag en Kerst over en zou ze mij toch echt niet vaak meer zien.
Hun vader heeft hen al zo'n beetje afgedankt en nu is hun moeder hen ook al beu. Ik zou het best af en toe denken en misschien ook heel soms aftellen tot ze ooit het huis uitgaan, maar toch echt never nooit dat ik het zou uitspreken tegen de kinderen.
Wij hebben dat uitgesproken sinds ze dat een beetje begrepen. Eigenlijk net ervoor en dat viel niet helemaal goed.
Zoon was boos, hij mocht iets niet, wij waren stomme papa en mama etc. Toen zei ik dat dat pas mocht als hij later op zichzelf zou gaan wonen. Tranen met tuiten, want hij wilde toch liever voor altijd bij ons blijven wonen. Uitgelegd dat grote mensen niet altijd bij hun ouders blijven wonen etc. Was het eerste besef dat hij niet altijd kind zou blijven.
Verder hebben we daar dus altijd open over gesproken. Inschrijven bij de woningbouw zodra dat kon. En zodra ze hun eigen geld verdienden met een fulltimejob nog wat vaker.
Misschien ben ik wel een ontaarde moeder hoor, maar ik doe echt niet zoveel voor mijn kinderen als ik hier lees. Mijn kinderen zijn jonger, middelbare school leeftijd. Koken en plannen van het eten doe ik wel, maar als er één gaat sporten dan kan diegene later nog wat opruimen. Wassen doe ik ook, als de wasmand vol is, gaat de machine aan. Zit jouw was daar niet bij? Helaas, dan zul je moeten wachten tot ik de wasmachine weer aanzet. En dat weten ze ook. Wil je zelf iets koken of bakken? Prima, maar je ruimt de keuken ook weer netjes op.
Ik snap best dat je geen zin meer hebt om voor je kinderen te zorgen en dat je ze op een gegeven moment het huis uitkijkt. Maar ik denk ook wel dat je het soms gewoon een beetje makkelijker voor jezelf moet maken. Uitgezonderd kinderen die echt zorg nodig hebben natuurlijk.
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 19:31:
[..]
Wij hebben dat uitgesproken sinds ze dat een beetje begrepen. Eigenlijk net ervoor en dat viel niet helemaal goed.
Zoon was boos, hij mocht iets niet, wij waren stomme papa en mama etc. Toen zei ik dat dat pas mocht als hij later op zichzelf zou gaan wonen. Tranen met tuiten, want hij wilde toch liever voor altijd bij ons blijven wonen. Uitgelegd dat grote mensen niet altijd bij hun ouders blijven wonen etc. Was het eerste besef dat hij niet altijd kind zou blijven.
Verder hebben we daar dus altijd open over gesproken. Inschrijven bij de woningbouw zodra dat kon. En zodra ze hun eigen geld verdienden met een fulltimejob nog wat vaker.
Bij ons is dat redelijk vanzelf en geleidelijk gegaan omdat ze allebei buiten de stad gingen studeren en op studentenkamers gingen wonen. Nog elk weekend thuis in het begin, met zakken vol vuil wasgoed. Aan het eind van het weekend weer met schoon wasgoed en een tas vol etenswaren (geplunderd uit mijn voorraadkast) terug naar het studentenhuis.
Bellebelle schreef op 18-02-2026 om 19:37:
Misschien ben ik wel een ontaarde moeder hoor, maar ik doe echt niet zoveel voor mijn kinderen als ik hier lees. Mijn kinderen zijn jonger, middelbare school leeftijd. Koken en plannen van het eten doe ik wel, maar als er één gaat sporten dan kan diegene later nog wat opruimen. Wassen doe ik ook, als de wasmand vol is, gaat de machine aan. Zit jouw was daar niet bij? Helaas, dan zul je moeten wachten tot ik de wasmachine weer aanzet. En dat weten ze ook. Wil je zelf iets koken of bakken? Prima, maar je ruimt de keuken ook weer netjes op.
Ik snap best dat je geen zin meer hebt om voor je kinderen te zorgen en dat je ze op een gegeven moment het huis uitkijkt. Maar ik denk ook wel dat je het soms gewoon een beetje makkelijker voor jezelf moet maken. Uitgezonderd kinderen die echt zorg nodig hebben natuurlijk.
Met nog maar drie mensen die de wasmand vullen heb ik daar ook nog vaste dagen aan gehangen. Op zondag was ik alle sportkleding, ook wedstrijdtenue's. Heb je op maandag een inhaalwedstrijd en zaterdag weer, ligt het initiatief voor extra wassen bij het kind dat het tenue nodig heeft. Helaas heeft het hier wel eens geknetterd daarover. Werd drie weken van te voren aangekondigd dat er extra wedstrijd was. En dan was ik de boeman die vergeten was te wassen.
Ook dit soort dingen zit gewoon niet de hele tijd in mijn hoofd. Hun agenda is niet gekoppeld aan de mijne, ik wil het allemaal niet in detail weten. Als ze iets van mijn nodig hebben kan dat allemaal, wel even vragen. Indien heel belangrijk zet ik het in mijn agenda.
Kampeerder schreef op 18-02-2026 om 19:53:
[..]
Met nog maar drie mensen die de wasmand vullen heb ik daar ook nog vaste dagen aan gehangen. Op zondag was ik alle sportkleding, ook wedstrijdtenue's. Heb je op maandag een inhaalwedstrijd en zaterdag weer, ligt het initiatief voor extra wassen bij het kind dat het tenue nodig heeft. Helaas heeft het hier wel eens geknetterd daarover. Werd drie weken van te voren aangekondigd dat er extra wedstrijd was. En dan was ik de boeman die vergeten was te wassen.
Ook dit soort dingen zit gewoon niet de hele tijd in mijn hoofd. Hun agenda is niet gekoppeld aan de mijne, ik wil het allemaal niet in detail weten. Als ze iets van mijn nodig hebben kan dat allemaal, wel even vragen. Indien heel belangrijk zet ik het in mijn agenda.
Dat is ook een slimme inderdaad. Een collega laat iedereen in huis zelf de was doen, maar dat vind ik dan weer inefficiënt. Maar ook ik probeer de verantwoordelijkheid te leggen waar deze thuishoort. Ik ben geen butler.
Bellebelle schreef op 18-02-2026 om 19:37:
Misschien ben ik wel een ontaarde moeder hoor, maar ik doe echt niet zoveel voor mijn kinderen als ik hier lees. Mijn kinderen zijn jonger, middelbare school leeftijd. Koken en plannen van het eten doe ik wel, maar als er één gaat sporten dan kan diegene later nog wat opruimen. Wassen doe ik ook, als de wasmand vol is, gaat de machine aan. Zit jouw was daar niet bij? Helaas, dan zul je moeten wachten tot ik de wasmachine weer aanzet. En dat weten ze ook. Wil je zelf iets koken of bakken? Prima, maar je ruimt de keuken ook weer netjes op.
Ik snap best dat je geen zin meer hebt om voor je kinderen te zorgen en dat je ze op een gegeven moment het huis uitkijkt. Maar ik denk ook wel dat je het soms gewoon een beetje makkelijker voor jezelf moet maken. Uitgezonderd kinderen die echt zorg nodig hebben natuurlijk.
Ik vind het heel goed dat jij dat zo aanpakt en dat t werkt ,dan ben je juist geen ontaarde moeder want ze leren er veel van, bij mijn kinderen lukt het niet, inderdaad door adhd en autisme, ook wel een coach meegekeken, maar bij de oudste ging het pas beter toen ze op zichzelf woonde, alleen te maken had met haar eigen troep en koelkastinhoud, ze kunnen t niet met mijn spullen en die van de andere huisgenoten erbij, dan weten ze niet waar ze moeten beginnen.
Bellebelle schreef op 18-02-2026 om 19:59:
[..]
Dat is ook een slimme inderdaad. Een collega laat iedereen in huis zelf de was doen, maar dat vind ik dan weer inefficiënt. Maar ook ik probeer de verantwoordelijkheid te leggen waar deze thuishoort. Ik ben geen butler.
Beddengoed, vanaf dat ze een tweepersoonsbed hadden regelden ze zelf. Dat was een trommel vol.
dan geef alle kinderen maar aan mij!!! Ik heb 1 dochter en hoop eerlijk gezegd dat ze nog lang niet weggaat en ik verlang naar wel 3 kinderen in huis. Ik wil drukte en ik wil graag voor ze zorgen! Het lijkt me ook leuk om 3 kinderen in deze leeftijd te hebben en dat ze dan aanhang meenemen. Hier komen wel vriendinnen, maar het is ook vaak heel stil!
Bellebelle schreef op 18-02-2026 om 19:37:
Misschien ben ik wel een ontaarde moeder hoor, maar ik doe echt niet zoveel voor mijn kinderen als ik hier lees. Mijn kinderen zijn jonger, middelbare school leeftijd. Koken en plannen van het eten doe ik wel, maar als er één gaat sporten dan kan diegene later nog wat opruimen. Wassen doe ik ook, als de wasmand vol is, gaat de machine aan. Zit jouw was daar niet bij? Helaas, dan zul je moeten wachten tot ik de wasmachine weer aanzet. En dat weten ze ook. Wil je zelf iets koken of bakken? Prima, maar je ruimt de keuken ook weer netjes op.
Ik snap best dat je geen zin meer hebt om voor je kinderen te zorgen en dat je ze op een gegeven moment het huis uitkijkt. Maar ik denk ook wel dat je het soms gewoon een beetje makkelijker voor jezelf moet maken. Uitgezonderd kinderen die echt zorg nodig hebben natuurlijk.
Wij hebben vanaf het begin opgevoed met het idee dat ze op een bepaalde leeftijd zelfstandig zouden gaan wonen.
Jongste is ernstig ziek geweest toen hij bijna 13 was waardoor zorgen voor weer even terug moest naar niveau peuter kleuter. Hij moest heel veel dingen opnieuw leren. Dat doe je dan omdat je hem niet aan zijn lot overlaat. Bij werd dus wat later zelfstandig dan klasgenoten het was niet anders maar nu begint het toch echt tijd te worden om te gaan zoeken naar zelfstandige woonruimte.