Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Kampeerder schreef op 20-02-2026 om 18:48:
[..]
In mijn geval is het meer dan dat. Het mislukt zo zeer, dat het echt niet te eten is.
Kip uit de oven, niet gaar, hij is verbaasd want stond echt om half vier al in de oven. Op 100 graden want dat doe jij toch ook altijd? Ja, het laatste uur, daarvoor staat het hoger. Nou dan eten we alleen friet en groenten. Eten we de kip morgen
Dat gebeurt je toch maar 1 keer lijkt me .. daarna weet je dat de kip op een hogere temperatuur moet... en een dagje vlees is geen ramp...
Man kookt zeker drie keer in de week en het heeft 30 jaar geduurd om hem te leren dat prei niet sneller gaar wordt als je het op hoog vuur bakt.
Zwart is niet gelijk aan gaar.
Vis met wat tuinkruiden, water en boter in de magnetron.
Die vis is in no-time gaar gemagnetrond, maar het water kookt dan nog niet en hij wilde dat het water een paar minuten kookt.
Viswijzer erbij gepakt, het hoeft echt niet zo lang. Tot zijn verbazing is drieëneenhalve minuut beter dan 8 minuten.
Vrouwen hebben vaak leren koken uit de Libelle, ik wel toen ik 19 jaar was. Alles is te leren.
yasmijn27 schreef op 20-02-2026 om 17:30:
[..]
Ik vermoed dat die mannen dan altijd toch wat goed bedoeld commentaar krijgen en het daarom maar niet doen.
Heb ik andersom als er wat in elkaar gezet moet worden van ikea ofzo. Tis niet dat ik dat niet kan, maar de heren in mijn huis moeten toch altijd nog even een schroefje extra aandraaien ofzo en dus laat ik het ook maar aan hen over
Ach ja, boys and their toys.😄
"The reason why IKEA doesn't have a space program."
https://youtube.com/shorts/lW4HMwEod0E?si=FZEA_rYoH4v1eXSi
Poezenmeisje schreef op 20-02-2026 om 19:10:
[..]
Ach ja, boys and their toys.😄
"The reason why IKEA doesn't have a space program."
https://youtube.com/shorts/lW4HMwEod0E?si=FZEA_rYoH4v1eXSi
Wij zijn achter in de tuin een fancy konijnenverblijf aan het bouwen. Nou ja, ik lever aan wat in elkaar moet worden gezet ( volière enzo) en de mannen bouwen. Met een hoop commentaar op de bouwtekening en op de kwaliteit. Druk in de weer met boormachines voor extra gaten en schroeven wat volgens mij helemaal niet zo nodig is. Hele studies over welke dakbedekking enz.
Idd, mannen en hun speelgoed. Zoons stem zakt ook altijd een paar toonhoogten als ze zo samen bezig zijn
Kortom: er moeten wasmachines en kookplaten van Makita en Black&Decker komen, met stoere kleuren etc, misschien helpt dat
Temet schreef op 20-02-2026 om 19:47:
Kortom: er moeten wasmachines en kookplaten van Makita en Black&Decker komen, met stoere kleuren etc, misschien helpt dat
Twee zonen hier, uitstraling van de apparatuur maakt geen verschil. De ene zoon kookt inmiddels beter dan zijn moeder. De andere heeft het gebrek aan talent de desinteresse van zijn vader.
Koken is inderdaad wel echt een talent. Iedereen kan een recept volgen, maar dat wil nog niet zeggen dat het resultaat ook lekker is. Zeker, er zal in sommige gevallen ook onwil meespelen, maar zeg nou zelf, als je iets niet leuk vindt word je er zelden echt goed in. Ik zie daarom meer in het verdelen van de taken naar interessegebied. Ik kan best klussen en verven, maar ik vind het gewoon niet leuk. Ik kan daarentegen weer wel behangen. Bij man is dat andersom. Ik vind boodschappen doen niet erg, koken vind ik minder leuk. Bij man is dat andersom. Daarom zijn wij ook zo'n goed team. Mijn advies is daarom ook: zoek een partner die jou aanvult. Het is leuk hoor, dezelfde interesses en sterke kanten, maar je houdt dan altijd strijd over de klusjes die niemand wil doen...
Man hier tovert de lekkerste gerechten uit het niets. Toch koken wij altijd samen want dat vinden we gezellig en dat gaat ook heel goed. Ik doe de technische klusjes en elektra: dat kan ik goed en hij geeft dan gereedschap aan. Ik doe de was, hij de tuin, planten en kat. Wij hebben geen 'witte was', ook geen roze sok die kan afgeven, dat scheelt allemaal een hoop. Overhemden heeft ie nauwelijks en doet ie zelf, incl strijken (dat kan ik niet).
Ontopic: die roze sokken en op tijd eten zijn samen met de kinderen uit huis verdwenen. Ik vond het fijn. Nu is mijn dochter 25 en ik vind het erg leuk als ze komt. Ik haal haar van de trein, maak iets lekkers (samen met man, haha) enz. Toch kan ik me grote zorgen maken om haar: soms de studie, soms de gezondheid of financiën, maar vooral de huisvesting. Dat vind ik echt vreselijk. Hier geldt: grote kinderen, grote zorgen.
EmmaT schreef op 21-02-2026 om 08:47:
Man hier tovert de lekkerste gerechten uit het niets. Toch koken wij altijd samen want dat vinden we gezellig en dat gaat ook heel goed. Ik doe de technische klusjes en elektra: dat kan ik goed en hij geeft dan gereedschap aan. Ik doe de was, hij de tuin, planten en kat. Wij hebben geen 'witte was', ook geen roze sok die kan afgeven, dat scheelt allemaal een hoop. Overhemden heeft ie nauwelijks en doet ie zelf, incl strijken (dat kan ik niet).
Ontopic: die roze sokken en op tijd eten zijn samen met de kinderen uit huis verdwenen. Ik vond het fijn. Nu is mijn dochter 25 en ik vind het erg leuk als ze komt. Ik haal haar van de trein, maak iets lekkers (samen met man, haha) enz. Toch kan ik me grote zorgen maken om haar: soms de studie, soms de gezondheid of financiën, maar vooral de huisvesting. Dat vind ik echt vreselijk. Hier geldt: grote kinderen, grote zorgen.
Fijn dat we weer ontopic zijn. Dacht ondertussen dat het over mannen of echtgenoten ging die je op zichzelf wilde laten wonen ipv kinderen.
lientje69 schreef op 21-02-2026 om 08:51:
[..]
Fijn dat we weer ontopic zijn. Dacht ondertussen dat het over mannen of echtgenoten ging die je op zichzelf wilde laten wonen ipv kinderen.
Haha ja, voor sommigen hier zou dat inderdaad een oplossing zijn 
Wat ik soms een beetje spannend vind, is dat mijn zoon alleen woont, zeker als ik hoor dat-ie zich niet lekker voelt. Wie houdt 'm dan in de gaten?
Hij is al eens ernstig ziek geweest.
En ik heb ooit een jonge collega gehad met hersenvliesontsteking die net op tijd bedacht, laat ik mijn ouders eens bellen en zodoende nog net op tijd in het ziekenhuis terechtkwam. Dat heeft destijds grote indruk op me gemaakt.
Ik weet dat het geen zin heeft om daaraan te denken, maar soms spookt hwt door mijn hoofd.
En mijn dochter en verloofde die emigratieplannen hebben, daar lig ik ook wel eens over te woelen.
Ze kunnen het huis uit, maar niet uit mijn hart!l
En mijn kinderen val ik daar niet mee lastig, dat is mijn llieve last.
Auwereel schreef op 21-02-2026 om 09:15:
Wat ik soms een beetje spannend vind, is dat mijn zoon alleen woont, zeker als ik hoor dat-ie zich niet lekker voelt. Wie houdt 'm dan in de gaten?
Hij is al eens ernstig ziek geweest.
En ik heb ooit een jonge collega gehad met hersenvliesontsteking die net op tijd bedacht, laat ik mijn ouders eens bellen en zodoende nog net op tijd in het ziekenhuis terechtkwam. Dat heeft destijds grote indruk op me gemaakt.
Ik weet dat het geen zin heeft om daaraan te denken, maar soms spookt hwt door mijn hoofd.
En mijn dochter en verloofde die emigratieplannen hebben, daar lig ik ook wel eens over te woelen.
Ze kunnen het huis uit, maar niet uit mijn hart!l
En mijn kinderen val ik daar niet mee lastig, dat is mijn llieve last.
Dat heb ik bij één van de kinderen ook. Woont alleen, ingang van de woning ligt wat verscholen, geen zicht erop vanuit de omgeving. Ik ben vooral bang voor een overmeestering door derden op de drempel van de woning of zo.
Op zich is het geen onveilige buurt.
Auwereel schreef op 21-02-2026 om 09:15:
Wat ik soms een beetje spannend vind, is dat mijn zoon alleen woont, zeker als ik hoor dat-ie zich niet lekker voelt. Wie houdt 'm dan in de gaten?
Hij is al eens ernstig ziek geweest.
En ik heb ooit een jonge collega gehad met hersenvliesontsteking die net op tijd bedacht, laat ik mijn ouders eens bellen en zodoende nog net op tijd in het ziekenhuis terechtkwam. Dat heeft destijds grote indruk op me gemaakt.
Ik weet dat het geen zin heeft om daaraan te denken, maar soms spookt hwt door mijn hoofd.
En mijn dochter en verloofde die emigratieplannen hebben, daar lig ik ook wel eens over te woelen.
Ze kunnen het huis uit, maar niet uit mijn hart!l
En mijn kinderen val ik daar niet mee lastig, dat is mijn llieve last.
Dit! 100%! En wat ik in mijn omgeving zie blijft dat ook tot in lengte van jaren.
Mijn moeder van dik in de 80 maakt zich nog steeds zorgen over ons. Vroeger had ze er 3 om zoenen over te maken. Toen we allemaal aan de man waren 6 en nu zijn er ook nog kleinkinderen waarvan al een paar met partner. Er is dus altijd wat in bezorgd over te zijn.
Ze kunnen het huis uit, maar niet uit mijn hart!l
En mijn kinderen val ik daar niet mee lastig, dat is mijn llieve last.
Mijn moeder, inmiddels 86, maakt zich ook zorgen over van alles. Belt dan na drie dagen over iets kleins wat je hebt verteld, hoe het daar nu mee is. Heeft zich er dan al drie dagen zorgen over gemaakt. De oplossing van mijn zus en mij is, we vertellen lang niet alles. Zij ongeveer de helft, ik vertel eenderde van wat er is. Waarschijnlijk doen onze kinderen dat later ook bij ons.