Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Heb 5 kinderen, over 4 maak ik me geen grote zorgen; studeren, zijn zelfstandig, en hebben leuke vrienden en vriendinnen. Nummer 5 studeert ook, vind zichzelf niet eenzaam, maar zijn soziale Kontakten bestaat voornamelijk uit zijn broers en zussen , en daar vrienden van.
En daar maak ik me soms best zorgen om. Terwijl hij wel met de Buren staat te kletsen, en een soziale Studie doet.
Het zorgen maken blijft inderdaad altijd. En ik weet ook van mijn kinderen dat ze lang niet alles vertellen om te voorkomen dat ik me te druk en teveel zorgen maak. Zeker in de situatie waar ik nu in zit, maar voor die tijd ook al.
Netherfield schreef op 21-02-2026 om 09:38:
Mijn moeder, inmiddels 86, maakt zich ook zorgen over van alles. Belt dan na drie dagen over iets kleins wat je hebt verteld, hoe het daar nu mee is. Heeft zich er dan al drie dagen zorgen over gemaakt. De oplossing van mijn zus en mij is, we vertellen lang niet alles. Zij ongeveer de helft, ik vertel eenderde van wat er is. Waarschijnlijk doen onze kinderen dat later ook bij ons.
Herkenbaar, en dat heb ik het zelf al weer vergeten, of niet meer mee bezig omdat het niet belangrijk was. Ik vertel steeds minder, alleen leuke dingen.
Auwereel schreef op 21-02-2026 om 09:15:
Wat ik soms een beetje spannend vind, is dat mijn zoon alleen woont, zeker als ik hoor dat-ie zich niet lekker voelt. Wie houdt 'm dan in de gaten?
Hij is al eens ernstig ziek geweest.
En ik heb ooit een jonge collega gehad met hersenvliesontsteking die net op tijd bedacht, laat ik mijn ouders eens bellen en zodoende nog net op tijd in het ziekenhuis terechtkwam. Dat heeft destijds grote indruk op me gemaakt.
Ik weet dat het geen zin heeft om daaraan te denken, maar soms spookt hwt door mijn hoofd.
En mijn dochter en verloofde die emigratieplannen hebben, daar lig ik ook wel eens over te woelen.
Ze kunnen het huis uit, maar niet uit mijn hart!l
En mijn kinderen val ik daar niet mee lastig, dat is mijn llieve last.
Je zou kunnen afspreken dat je dagelijks even contact hebt. Al is het app ofzo. Ondanks dat mijn moeder en ik geen goede relatie hebben we nagenoeg dagelijks contact. Het heeft haar toen ze met een delier rondliep geholpen,.of het haar leven heeft gered weet ik niet maar ze kreeg wel binnen het uur medische zorg.
Wij hebben geen afspraken over contactmomenten, maar de uitersten zijn: dagen dat de app explodeert en soms weken dat ik iets app en er niet wordt gereageerd. Het zit daar tussenin. Meestal elke 1-2 weken wel een app in de gezinsapp. Ze zijn het huis wel uit, maar niet de app!
Telefoneren doen zillenials niet aan, dan is er echt iets belangrijks loos.
Overigens vertellen we ook niet alles direct aan de kinderen. Voor volgende week staat er voor mijn man weer een afspraak bij de internist vanwege gezondheidsproblemen. Zolang we zelf nog niet weten of er iets serieus loos is, zeggen we dat niet aan de kinderen, want straks maken ze zich zorgen om niks.
Auwereel schreef op 21-02-2026 om 13:09:
Wij hebben geen afspraken over contactmomenten, maar de uitersten zijn: dagen dat de app explodeert en soms weken dat ik iets app en er niet wordt gereageerd. Het zit daar tussenin. Meestal elke 1-2 weken wel een app in de gezinsapp. Ze zijn het huis wel uit, maar niet de app!
Telefoneren doen zillenials niet aan, dan is er echt iets belangrijks loos.
Dit! Als er eentje belt slaat mijn hart gelijk een slag over. Altijd onverwachte acties en inspanningen verwacht. Laatste telefoongesprekken:
Kun je met mij naar de HAP voor hechtingen? Kun je met me naar het ziekenhuis voor foto's en misschien gips? Kun je me halen vanaf een treinstation (midden in de nacht) want........
Gelukkig kunnen en durven ze dat allemaal aan ons te vragen. Ben altijd ook wel blij dat we dat gewoon voor ze kunnen doen.
Netherfield schreef op 20-02-2026 om 13:18:
[..]
Wij zijn gewoon heel speciaal! Net als ons gen voor wat bij wat mag en het meest bewonderenswaardige gen: hoe de was op te hangen, op de voet gevolgd door: hoe het op te vouwen. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier thuis kan man dat niet. Dat schijn ik alleen te kunnen.
Hij werkt ook op een sociale werkplaats? Of kan hij op z'n werk wel dingen (leren)?
Edit: sorry, mosterd
Kampeerder schreef op 21-02-2026 om 13:18:
[..]
Dit! Als er eentje belt slaat mijn hart gelijk een slag over. Altijd onverwachte acties en inspanningen verwacht. Laatste telefoongesprekken:
Kun je met mij naar de HAP voor hechtingen? Kun je met me naar het ziekenhuis voor foto's en misschien gips? Kun je me halen vanaf een treinstation (midden in de nacht) want........
Gelukkig kunnen en durven ze dat allemaal aan ons te vragen. Ben altijd ook wel blij dat we dat gewoon voor ze kunnen doen.
Alles wat onderweg besproken moet worden haar via app inderdaad.
Als ze dan bellen op de huislijn ga dan meteen maar schoenen aantrekken, want dan is er stront aan de knikker. Dan moet er NU iets geregeld worden. Staat kind met een gestrande trein in de buurt van Schiphol en de laatste bus die nog onze kant opging was al weg of een andere windrichting maar altijd wel op een afstand die je niet kan lopen.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 21-02-2026 om 14:19:
[..]
Alles wat onderweg besproken moet worden haar via app inderdaad.
Als ze dan bellen op de huislijn ga dan meteen maar schoenen aantrekken, want dan is er stront aan de knikker. Dan moet er NU iets geregeld worden. Staat kind met een gestrande trein in de buurt van Schiphol en de laatste bus die nog onze kant opging was al weg of een andere windrichting maar altijd wel op een afstand die je niet kan lopen.
Was hier ook altijd zo. Meestal is er iets. Maar heel soms ook: omdat ze mijn stem weer gewoon eens willen horen. Best schattig dan 
Kampeerder schreef op 21-02-2026 om 13:18:
[..]
Dit! Als er eentje belt slaat mijn hart gelijk een slag over. Altijd onverwachte acties en inspanningen verwacht. Laatste telefoongesprekken:
Kun je met mij naar de HAP voor hechtingen? Kun je met me naar het ziekenhuis voor foto's en misschien gips? Kun je me halen vanaf een treinstation (midden in de nacht) want........
Gelukkig kunnen en durven ze dat allemaal aan ons te vragen. Ben altijd ook wel blij dat we dat gewoon voor ze kunnen doen.
Ik moet zeggen dat onze zillenials al stukken beter worden in bellen. Dat betekent dat een telefoontje kan gaan over "waarom brandt dit lampje in de auto" of "ik ben net aangereden" maar dat ze ook wel opnemen als ik na wat heen en weer getext maar even bel om de belastingaangifte toe te lichten.
Ze bellen zelfs met hun vrienden en relaties. Had ik vroeger ook niet gedacht.
Bellen voor een praatje voor de vaak gebeurt eigenlijk niet, maar ik vind dat zelf ook niet prettig omdat ik het slecht kan verstaan en het moderne telefoonverkeer dual simplex is, dus je kan lang niet zo makkelijk praten als vroeger aan de telefoon.
TwoThirds schreef op 21-02-2026 om 13:26:
[..]
Hij werkt ook op een sociale werkplaats? Of kan hij op z'n werk wel dingen (leren)?
Edit: sorry, mosterd
Dat wij heel speciaal zijn was natuurlijk sarcastisch. Ik verdenk man van desinteresse enerzijds en gewoon geen zin om het te doen anderszijds. Bij zijn ouders hoefde hij nooit wat te doen dus ik geef hun de schuld. Is dit aantrekkelijk? Nee! Maar veel andere dingen aan hem wel. Ontopic: ga, als je zoons op zichzelf gaan wonen, niet hun huis poetsen en nodig ze niet elke dag uit om thuis te komen eten. Aan de zoons in kwestie: ga minimaal 1 woonplaats verderop wonen!
Netherfield schreef op 21-02-2026 om 18:44:
[..]
Dat wij heel speciaal zijn was natuurlijk sarcastisch. Ik verdenk man van desinteresse enerzijds en gewoon geen zin om het te doen anderszijds. Bij zijn ouders hoefde hij nooit wat te doen dus ik geef hun de schuld. Is dit aantrekkelijk? Nee! Maar veel andere dingen aan hem wel. Ontopic: ga, als je zoons op zichzelf gaan wonen, niet hun huis poetsen en nodig ze niet elke dag uit om thuis te komen eten. Aan de zoons in kwestie: ga minimaal 1 woonplaats verderop wonen!
Ha Ha!
Hier zoons die in het begin nog één keer per week kwamen/komen eten omdat ze nog hier in de buurt sporten. Dat vond/vind ik ook wel gezellig. En na een tijdje werd het lastiger en toen is de ene ermee gestopt. Voor de andere is het pas net begonnen en dat gaat na een tijdje vast ook weer over.
Schoonmaken doen we alleen als er verhuisd wordt en als er echt iets zou zijn. Maar dus inderdaad niet wekelijks/maandelijks.
Toen de kinderen nog thuis woonden, had ik niet het gevoel er aan toe te zijn. Maar man, wat had ik in één keer een energie over toen ze beide de deur uit waren. Dat ik niet meer voor elk wissewasje om raad werd gevraagd. Dat op mijn vrije dag het huis gewoon 'van mij' is. Het gevoel niet meer de hele tijd 'aan' te moeten staan.
Als de kinderen bellen, is het vaak voor belangrijke levensvragen: zal ik een 80 of 90 cm breed hoeslaken kopen? Of: xxx is in de aanbieding, zal ik er 1 of 2 kopen... 
Overigens, over een zelfstandig wonend kind waar je je zorgen over maakt of het nog goed gaat - toen mijn moeder nog leefde checkte ik regelmatig Whatsapp om te zien of ze die ochtend al online was geweest. Dat gaf mij dan voldoende informatie om me niet ongerust te maken.
Zelf moet ik er niet aan denken om mijn locatie altijd te moeten delen, maar ik weet dat oudste en partner het wel doen: zoals hier ook al aangegeven om te weten hoe laat het avondeten opgezet moet/kan worden. Maar ook als een van hen een rondje gaat wielrennen, dat je weet waar iemand is.
Voor het avondeten hebben man en ik al jaren een vast (vanaf-) tijdstip. Als je het niet haalt, stuur je even een appje. Daar hoeven we elkaars locatie niet voor te weten.
En ik ben heel blij dat mijn man en ik allebei van koken houden en ook kunnen koken. En heel blij dat man al sinds 25 jaar bij ons alles doet wat met de was te maken heeft. Ik doe dat ongeveer (minder dan) eens per jaar en moet dan altijd weer uitzoeken hoe de wasmachine werkt....
Poezenmeisje schreef op 20-02-2026 om 19:02:
Man kookt zeker drie keer in de week en het heeft 30 jaar geduurd om hem te leren dat prei niet sneller gaar wordt als je het op hoog vuur bakt.
Zwart is niet gelijk aan gaar.
Vis met wat tuinkruiden, water en boter in de magnetron.
Die vis is in no-time gaar gemagnetrond, maar het water kookt dan nog niet en hij wilde dat het water een paar minuten kookt.
Viswijzer erbij gepakt, het hoeft echt niet zo lang. Tot zijn verbazing is drieëneenhalve minuut beter dan 8 minuten.
Vrouwen hebben vaak leren koken uit de Libelle, ik wel toen ik 19 jaar was. Alles is te leren.
Het is tegenwoordig natuurlijk helemaal onzin om niet iets simpels te kunnen koken met miljoen youtube filmpjes.