Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Miepjecody schreef op 22-02-2026 om 08:41:
[..]
Het is tegenwoordig natuurlijk helemaal onzin om niet iets simpels te kunnen koken met miljoen youtube filmpjes.
Nou ja, dat sowieso, iedereen kan wel wat koken.
De een heeft natuurlijk wel meer affiniteit met koken dan de ander. Wij hebben hier vaak een stille concurrentiestrijd, ik wedijver met mijn man en hij wedijvert zeer ostentatief NIET met mij en het resultaat is dat we allebei toch wel proberen altijd iets lekkers op tafel te zetten en ook regelmatig nieuwe dingen uit te proberen. Maar wij vinden allebei koken ook erg leuk en houden veel van eten, dus dat scheelt. De kinderen klagen er niet over 
.
Onze kinderen koken ook, de een beter en met meer enthousiasme dan de ander. Meestal niet voor ons (de uitwoners wel als we daar op bezoek zijn), maar dat hoeft van mij ook niet zo.
De was doe ik overigens altijd zelf, niet dat mijn man dat niet kan maar ik vind het overzichtelijk om dat zelf te doen. De ene nog-niet-nestvlieder doet zijn was (en van zijn partner) wel zelf en dat is soms onhandig, want dan zijn wasmachine en droger bezet terwijl ik zelf wilde wassen, andere zoon kan ook wel zelf wassen maar vindt het prima dat ik dat doe. Als iedereen zijn eigen wasje gaat doen vind ik dat eerlijk gezegd niet zo efficient, maar dat ik minder strijk heb omdat er eentje alles zelf doet is ook wel weer makkelijk.
De uitwonende student doet in ieder geval alles zelf, komt ook niet elk weekend thuis trouwens.
Huishouden is sowieso geen rocket science, je probeert eens wat en vraagt eens wat en als je daar inmiddels veel ervaring in hebt gaat het meestal wel beter en sneller maar dat staat los van talent.
En ik denk dat de scouting ook wel goed geholpen heeft om ze zelfstandig te maken, kan nou niet zeggen dat ik daar zelf veel aan bijgedragen heb. Ze kregen op school trouwens ook allemaal wel kookles (en ook bij de BSO), en eentje moest zelfs een keer een opdracht doen om thuis de was en de strijk te doen.
Sowieso zou ik denken dat elke puber met de eeuwig onstilbare honger die bij die leeftijd hoort, wel snel uitgeplust heeft welke dingen makkelijk en snel en vooral veel te maken zijn. Ik wel als puber destijds, en hier in huis zie ik dat ook.
Mijn kinderen hebben leren koken van zo'n maaltijd box. Die hebben we een tijdje gehad tot ik ze te duur vond worden (de maaltijd boxen, niet de kinderen). Bij zo'n box zat elke keer een a4 met instructies en plaatjes. Zo konden ze stap voor stap het eten maken.
Bellebelle schreef op 22-02-2026 om 20:22:
Mijn kinderen hebben leren koken van zo'n maaltijd box. Die hebben we een tijdje gehad tot ik ze te duur vond worden (de maaltijd boxen, niet de kinderen). Bij zo'n box zat elke keer een a4 met instructies en plaatjes. Zo konden ze stap voor stap het eten maken.
Ja die maaltijdboxen werden op zich niet zoveel duurder maar met 2 pubers waarvan 1 knul had ik aan 1 box niet meer genoeg, dan moest er nog vanalles bij daar niet gratis was.
