Is het normaal om toe te zijn aan een leeg nest?
Ik (vrouw, midden 50) woon sinds mijn scheiding vijf jaar geleden samen met mijn twee jongvolwassen zonen. Ze zijn fulltime bij mij en gaan heel af en toe een nachtje naar hun vader. Er is dus altijd wel iemand thuis, alleen ben ik vrijwel nooit. De 1 studeert nog, zit in zijn master, de ander gaat nog aan een nieuwe studie beginnen. Ze zijn beiden begin 20.
Zelf werk ik meer dan fulltime, ik sta er financieel alleen voor, want hun vader draagt niet bij. Dat gaat goed, maar ik vind het wel erg veel allemaal. Veel werk, veel verantwoordelijkheid, hoge hypotheek, veel druk om de kinderen nog de laatste stappen naar volwassenheid te helpen, emotioneel maar ook financieel. Ze helpen wel in huis, met koken, opruimen, afwas, was, huisdieren, maar de verantwoordelijkheid ligt wel echt bij mij. Ze hebben beiden een bijbaan, dus waar ze kunnen betalen ze zelf, maar veel komt nog op mij neer. Allemaal heel normaal met studerende kinderen en ik moet zeggen dat het erg goed loopt. De sfeer is goed, het is gezellig, er is zelden ruzie. Ik heb een nieuwe relatie en dat loopt als een zonnetje, ook met de kinderen.
Maar toch, het lijkt wel of ik een beetje uitgemoederd ben de laatste tijd. Ik heb behoefte aan tijd voor mezelf, om in huis terug te komen zoals ik het heb achtergelaten, om 's avonds een keertje alleen op de bank te zitten. Om door het huis te rommelen zonder dat iemand wat wil vragen of vertellen. Om gewoon een avond met een boterham op de bank te eten. Om af en toe het rijk alleen te hebben met mijn nieuwe liefde. Ik vind het heel onaardig van mezelf, maar ik verlang er soms echt naar dat 1 van de 2 het huis uit gaat.
Herkennen meer moeders dit? Ik vind het zo lullig omdat ze al in de steek gelaten zijn door hun vader en ik hun veilige basis ben van waaruit ze op eigen benen moeten gaat staan. Dus ik wil ze absoluut niet het gevoel geven dat ze weg moeten.
Dorestad schreef op 24-02-2026 om 23:09:
[..]
Gelukkig (denk ik)
Ja, inderdaad gelukkig!
Dochter en vriend hebben hier een paar dagen gelogeerd. Nu zijn ze weer weg en wat is het stil! Ze zijn helemaal geen superdrukke mensen, maar toch leven in de brouwerij! We voelen ons nu echt een stelletje bejaarden, man en ik.
Auwereel schreef op 24-02-2026 om 21:27:
[..]
Één dochter, één zoon.
Dat ze emigratieplannen zou krijgen, zat er dik in, desondanks voelt het erg onwerkelijk.
Zoon woont al op zichzelf en heeft flink gespaard omdat een goede betaalde bijbaan had tijdens zijn studie, hij is zich aan het oriënteren op de huizenmarkt. Hij vertrekt dan waarschijnlijk uit onze woonplaats, want hier wonen is niet goedkoop.
Update hierover: na enkele keren flink overboden te zijn, vindt zoon het voorlopig even welletjes. Als hij ziet wat hij kan kopen vergeleken met wat hij nu huurt, heeft hij het gevoel erop achteruit te gaan.
Auwereel schreef op 14-05-2026 om 10:07:
[..]
Update hierover: na enkele keren flink overboden te zijn, vindt zoon het voorlopig even welletjes. Als hij ziet wat hij kan kopen vergeleken met wat hij nu huurt, heeft hij het gevoel erop achteruit te gaan.
Fijn dat hij dan in elk geval even in de buurt nog blijft Auwereel. Is dochter inmiddels wel geëmigreerd?
Hier ging dochter begin oktober de deur uit. 12 oktober werd ik ziek. Eerlijk? Ik ben blij dat ze de deur uit is want dat scheelde me zoveel prikkels en ook werk. Dochter is een sloddervos en érg nadrukkelijk aanwezig en dat kan ik niet meer aan. Maar ze woont wel heel dichtbij me , dat scheelt. In principe is ze, indien nodig en als ik dat wil, in 2 minuten bij me. Wij zijn nu dus ook 2 bejaarden. Zo leef ik momenteel ook echt ivm mijn ziekte. En man is daardoor ook veel thuis. Dus het is nu net of we gepensioneerd zijn. Nu is dat financieel nog niet verstandig maar blijkt wel dat we het gelukkig ook samen met elkaar goed hebben en niet zoals je veel hoort dat je je erg gaat irriteren aan elkaar. Dat is voor de toekomst alvast mooi om te weten.
lientje69 schreef op 14-05-2026 om 10:39:
[..]
Fijn dat hij dan in elk geval even in de buurt nog blijft Auwereel. Is dochter inmiddels wel geëmigreerd?
Hier ging dochter begin oktober de deur uit. 12 oktober werd ik ziek. Eerlijk? Ik ben blij dat ze de deur uit is want dat scheelde me zoveel prikkels en ook werk. Dochter is een sloddervos en érg nadrukkelijk aanwezig en dat kan ik niet meer aan. Maar ze woont wel heel dichtbij me , dat scheelt. In principe is ze, indien nodig en als ik dat wil, in 2 minuten bij me. Wij zijn nu dus ook 2 bejaarden. Zo leef ik momenteel ook echt ivm mijn ziekte. En man is daardoor ook veel thuis. Dus het is nu net of we gepensioneerd zijn. Nu is dat financieel nog niet verstandig maar blijkt wel dat we het gelukkig ook samen met elkaar goed hebben en niet zoals je veel hoort dat je je erg gaat irriteren aan elkaar. Dat is voor de toekomst alvast mooi om te weten.
Ik kan me voorstellen dat je je dubbel bejaard voelt in jouw situatie, Lientje... Mijn man gaat binnenkort met pensioen, maar ik ben dat nog niet van plan. Ik ben gezond, dat scheelt.
Dochter en vriend gaan begin augustus de grote oversteek maken, nu maken ze nog wat trips met een tentje door Europa, onder het motto, dat gaat niet zo gemakkelijk meer als we eenmaal geëmigreerd zijn. Tussen de trips door konen ze af en toe hier aanwaaien.
Auwereel schreef op 14-05-2026 om 10:57:
[..]
Ik kan me voorstellen dat je je dubbel bejaard voelt in jouw situatie, Lientje... Mijn man gaat binnenkort met pensioen, maar ik ben dat nog niet van plan. Ik ben gezond, dat scheelt.
Dochter en vriend gaan begin augustus de grote oversteek maken, nu maken ze nog wat trips met een tentje door Europa, onder het motto, dat gaat niet zo gemakkelijk meer als we eenmaal geëmigreerd zijn. Tussen de trips door konen ze af en toe hier aanwaaien.
Misschien heeft je zoon in de toekomst nog een kinderwens? Als er kleinkinderen zijn is je "bejaarde" gevoel snel over hoor 😉. Die trekken je snel terug in de jongere wereld.
yasmijn27 schreef op 18-02-2026 om 20:30:
[..]
Dat laatste is waarschijnlijk al vroeg aangeleerd. Er zijn mensen die op hun telefoon precies kunnen zien waar iedereen uit het gezin is. Ook hun partner. En dat heel gewoon vinden.
Voor mensen die toezicht nodig hebben is het handig, verder in mijn ogen een heel raar en naar iets.
Mijn keuze zou het niet zijn inderdaad. Onze zoon deelt zijn locatie soms wel als hij hierheen komt, iets meer dan 2 uur rijden en bij het naar huis gaan maar dat is geen verplichting. Ik hoef niet constant te kunnen zien waar mijn man is (chauffeur) en omgekeerd ook niet.
ik snap het, lastig in deze tijd waarin woningen/ kamers lastig aan te komen zijn. Er komen genoeg dagen in de toekomst waar ze niet bij je zullen wonen. Dus tot die tijd zou ik proberen nog even te genieten, er komt echt wel een tijd aan dat ze niet meer thuis zullen wonen.
Herfstappeltaart schreef op 14-05-2026 om 11:06:
[..]
Misschien heeft je zoon in de toekomst nog een kinderwens? Als er kleinkinderen zijn is je "bejaarde" gevoel snel over hoor 😉. Die trekken je snel terug in de jongere wereld.
Voor nu heeft zoon alleen een kat, daar deelt hij heel veel foto's en filmpjes van. En heel af en toe mag deze poezenoma op komen passen en door de aard van het beestje duurt het dan minstens 4 dagen voordat ze haar neusje komt laten zien.
Kortom, zoon trekt me in de kattenwereld.
Auwereel schreef op 26-05-2026 om 18:09:
[..]
Voor nu heeft zoon alleen een kat, daar deelt hij heel veel foto's en filmpjes van. En heel af en toe mag deze poezenoma op komen passen en door de aard van het beestje duurt het dan minstens 4 dagen voordat ze haar neusje komt laten zien.
Kortom, zoon trekt me in de kattenwereld.
Ook gezellig 😊
OnherkenbaarAnoniem schreef op 19-02-2026 om 11:43:
[..]
Ik vind het heel ongezond om elkaar zo intensief te volgen. Een kind heeft ook recht op privacy en soms iets te doen wat (nog) niet mag. Toch even op zijn fietsje naar een vriendje wat buiten de afgebakende kring woont waar hij zelfstandig heen mag. De 13 jarige die van mij niet naar de stad mocht om daar rond te hangen en dat toch deed verraad zichzelf toch wel een keer, dat hoef ik niet met locatie te checken.
Het enige dat ik mij nog zou kunnen voorstellen is dat we over een poosje schoonvader gaan volgen op de een of andere manier. Hij is digitaal niet zo vaardig en neemt de mobiel lang niet altijd mee maar als zijn cognitieve functies nog wat verder afnemen dan is het misschien handig dat we hem kunnen vinden als hij gaat dwalen.
Verder niet, echt niet. Ik hoef niet te weten waar mijn kind precies is als hij dat niet wil delen. Als hij met een meisje afspreekt en dat nog niet wil delen hoef ik niet te weten dat hij in dorp X is. Als hij het tijd vindt stelt hij haar wel aan ons voor.
Dat is voor jou prima. En voor een ander niet. Waarom blaas je zo hoog van de toren?
Euphoria schreef op 28-05-2026 om 17:10:
[..]
Dat is voor jou prima. En voor een ander niet. Waarom blaas je zo hoog van de toren?
Voor anderen zou het ook prima moeten zijn om kinderen niet zo intensief te volgen. Kinderen die intensief gevolgd worden kunnen zich beperkter ontwikkelen. Zeker pubers hebben het nodig om zich los te maken van ouders, suffe dingen te doen en er dan achter komen dat ze nooit meer op tijd voor het eten thuis kunnen zijn. Dan moeten ze oplossingen bedenken, ouders informeren waar ze zijn, afmelden voor de maaltijd maar wel de vraag stellen of er een bordje voor je bewaard kan worden.
In mijn vrijwilligerswerk zie ik regelmatig kinderen die teveel gecontroleerd worden en dus niet zelfstandig kunnen bedenken hoe ze iets gaan oplossen. Kinderen/pubers die bij een afgesloten weg niet zelf kunnen bedenken hoe ze dan op school/sportlocatie komen en moeder bellen, die dan komt om het op te lossen en kind keurig aflevert met vermelding waarom het te laat is.
Een tienjarige die zelf naar school/sport mag fietsen moet er ook kunnen komen als de normale route is afgesloten.
Mwoah, moeders bellen en iets niet zelf kunnen oplossen zijn lang niet altijd dezelfde dingen
Dat mijn zorgbehoefte weg is merk ik vooral aan dat ik me snel stoor als er vragen naar mij komen over zaken die ze heus zelf op kunnen lossen.
Maar dan denk ik weer aan hoe ik zelf was en dat ik het héérlijk vond als ik weer eens even op mijn vader kon terugvallen al was ik al jaren het huis uit en zo zelfstandig als wat.
Dochter woont nu op 5 minuten van ons dus is een vraag snel gesteld. Straks zit ze weer voor een paar maanden in het buitenland en dan zijn we weer niet beschikbaar.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 28-05-2026 om 17:22:
[..]
Voor anderen zou het ook prima moeten zijn om kinderen niet zo intensief te volgen. Kinderen die intensief gevolgd worden kunnen zich beperkter ontwikkelen. Zeker pubers hebben het nodig om zich los te maken van ouders, suffe dingen te doen en er dan achter komen dat ze nooit meer op tijd voor het eten thuis kunnen zijn. Dan moeten ze oplossingen bedenken, ouders informeren waar ze zijn, afmelden voor de maaltijd maar wel de vraag stellen of er een bordje voor je bewaard kan worden.
In mijn vrijwilligerswerk zie ik regelmatig kinderen die teveel gecontroleerd worden en dus niet zelfstandig kunnen bedenken hoe ze iets gaan oplossen. Kinderen/pubers die bij een afgesloten weg niet zelf kunnen bedenken hoe ze dan op school/sportlocatie komen en moeder bellen, die dan komt om het op te lossen en kind keurig aflevert met vermelding waarom het te laat is.
Een tienjarige die zelf naar school/sport mag fietsen moet er ook kunnen komen als de normale route is afgesloten.
Moeder bellen is natuurlijk ook een oplossing. Goed nagedacht van kind
Alice12 schreef op 29-05-2026 om 00:07:
[..]
Moeder bellen is natuurlijk ook een oplossing. Goed nagedacht van kind
Ik zal eens zoeken, en tijdje terug was er een topic over het volgen en tracken van je kind een waarom dat niet goed is voor je kind.
Natuurlijk is moeder bellen en oplossing maar dat moeder dan op de fiets springt en kind op gaat halen en ze dan samen naar de sport fietsen is niet goed voor het kind.
Naar mijn idee moet je al vantevoren je kind verschillende routes naar de sport, zodat ze het zelf kunnen oplossen.