Mijn zoon van 24 wil opeens geen contact meer met mij.
Mijn zoon heeft na een ruzie besloten dat hij niet gelukkig kan worden naast mij (alleenstaande moeder) en niet kan herstellen van zijn depressie. Is weggegaan en heeft alle contact verbroken. Wat kan ik het beste doen?
Auwereel schreef op 12-03-2026 om 07:56:
[..]
Hier wil ik op reageren, omdat het met volwassen kinderen het balanceren is tussen de bezorgde moeder zijn en (schijnbaar) te weinig interesse tonen.
Aan mijn collega's vraag ik ook met aandacht hoe het ermee gaat, zeker nu als ze familie in het Midden Oosten hebben. Ook op mij wordt gelet door collega's, na een paar nachten slechte slaap kreeg ik laatst de vraag, gaat het goed, je ziet er bleek uit! Dus, we letten op elkaar. Maar we zien elkaar werk-dagelijks.
Hoe oppervlkkig of diep moet je gaan bij kinderen die hun eigen leven willen en zeker hier bij kinderen die afstand nemen?
Ik denk dat volwassen kinderen heel snel het verschil oppikken tussen een oprechte vraag uit interesse waar verder weinig lading achter zit:
'Hee hoe is het afgelopen met dat essay waar je mee bezig was?' (Dat essay maakt je in feite niets uit, maar je herinnert je ineens weer dat je kind er iets over verteld heeft)
En vragen met een enorme lading erachter:
'Hee hoe is het afgelopen met dat essay waar je mee bezig was?' (Je ligt nachten wakker van hoe het gaat met je kind in het algemeen en zijn opleiding in het bijzonder en je hoopt dat je kind nu eindelijk serieus aan het werk gaat maar je twijfelt er ook aan en je zou daar het liefst enorm bovenop zitten maar dat probeer je niet te doen.)
Volgens mij willen volwassen kinderen over het algemeen graag voelen dat je vertrouwen in hen hebt en dat ze hun eigen weg mogen gaan. Zodra er aan die voorwaarden is voldaan kan je waarschijnlijk heel veel vragen en zodra het daar ergens rammelt misschien wel bijna niets.
'Hoe oppervlkkig of diep moet je gaan bij kinderen die hun eigen leven willen en zeker hier bij kinderen die afstand nemen?'
Het lastige is dat het bij Roos2026 niet lijkt te gaan om een jongvolwassen kind dat op een gezonde manier afstand wil nemen en een eigen leven wil gaan leiden, maar op iemand die mogelijk ernstig ziek is (depressie kan een fatale ziekte zijn), waarbij beiden denken dat afstand nemen de oplossing is, maar nu er afstand is lijkt het alleen maar slechter te gaan. Dan is de vraag: kun je iemand die ernstig ziek is aan zijn lot overlaten, ook al wil diegene geen bemoeienis (wat soms een kenmerk is van de ziekte zelf).
Dat maakt het inderdaad heel complex. Vorig jaar heeft hij een "probeersel" gedaan, dagelijks naar de crisisdienst, opname, en dat speelde tot juni en half juli loopt hij weg...ik zal weer contact opnemen mijn
fijne huisarts. Die ons beiden erg goed kent. Het blijft balanceren tussen "loslaten" en zorgzaam "stalken"...daarom deze vraag op dit forum....
Het is voor een kind met problemen, denk ik, extra zwaar om ook nog te moeten zien wat dat met de ouder doet. Meestal wil je als (volwassen) kind graag dat het goed met je gaat zodat je ouders zich geen zorgen hoeven maken. Als dat dan niet lukt en de schijn ophouden ook niet te doen is, is abrupt afstand nemen soms de enige uitweg.
Zolang hij alleen afstand van jou neemt maar niet van anderen die hem kunnen steunen en in de gaten houden en zo nodig inspringen, lijkt me dat niet zo erg - al is het voor jou wel akelig, het is dan geen groot risico voor hem. En het geeft hem hopelijk de emotionele ruimte om zich helemaal op zichzelf te richten en niet steeds rekening met jouw emoties te hoeven houden.
Hij is volwassen, je kunt niet meer zomaar ingrijpen zonder zijn toestemming dus je zal moeten vertrouwen op hem, zijn omgeving en de daarvoor opgestelden.
Contact hebben met zijn behandelaar etc lijkt mij een no no, alleen als hij dat uitdrukkelijk wil zou je dat kunnen doen maar anders niet. Je zult zijn autonomie moeten respecteren. Als je dat erg zwaar valt mag je daar prima hulp bij zoeken voor jezelf.
'Hij is volwassen, je kunt niet meer zomaar ingrijpen zonder zijn toestemming dus je zal moeten vertrouwen op hem, zijn omgeving en de daarvoor opgestelden.' In uiterste nood, als er gevaar dreigt voor hemzelf of voor een ander, kun je iemand gedwongen op laten nemen. Daarvoor is dan juist een familielid vaak de eerste die dat kan aankaarten. Dan wordt het geluid van vrienden en buren vrijwel nooit serieus genomen. Van familie trouwens ook niet, maar die hebben vaak wel de moed om het door te zetten. Geen pretje, maar onbehandeld ernstig ziek zijn is nog erger.
tsjor schreef op 14-03-2026 om 06:40:
'Hij is volwassen, je kunt niet meer zomaar ingrijpen zonder zijn toestemming dus je zal moeten vertrouwen op hem, zijn omgeving en de daarvoor opgestelden.' In uiterste nood, als er gevaar dreigt voor hemzelf of voor een ander, kun je iemand gedwongen op laten nemen. Daarvoor is dan juist een familielid vaak de eerste die dat kan aankaarten. Dan wordt het geluid van vrienden en buren vrijwel nooit serieus genomen. Van familie trouwens ook niet, maar die hebben vaak wel de moed om het door te zetten. Geen pretje, maar onbehandeld ernstig ziek zijn is nog erger.
Maar het is pas uiterste nood als het dat ook echt is. Eerder dan dat kun je niet veel doen. Hij is 24. Ongelukkig en depressief zijn is geen uiterste nood.
Hoe je aan instanties kan uitleggen dat het nu wel uiterste nood is,is een ander verhaal. Ze gaan niet gelijk actie nemen alleen omdat de moeder zegt dat dat moet.
In uiterste nood, schreef ik al. En dat het geluid bijna nooit serieus genomen wordt beschreef ik ook al. Het is een uiterste mogelijkheid voor het geval iemands leven gevaar loopt of iemand een gevaar vormt voor anderen.