Selectief mutisme
Zijn hier mensen die bekend zijn met selectief mutisme bij jongvolwassenen?
Mijn kind (bijna 19) praat al ruim twee jaar niet meer thuis. Buitenshuis minimaal, maar thuis helemaal nooit. Ook andere manieren van communicatie zijn minimaal aanwezig.
Hoe in vredesnaam houd je contact met een kind dat niet communiceert?
Ojee, dat lijkt me heel moeilijk voor iedereen. Ik hoop voor jullie dat je kind hier hulp bij accepteert? (zou ook nog een probleem kunnen zijn want meerderjarig?). Heb je enig idee wat de aanleiding is geweest? Communiceert je kind wel via geschreven tekst (appjes/briefjes?) en weet je zeker dat het selectief mutisme is en geen boosheid bijvoorbeeld?
Ik ken alleen selectief mutisme bij kinderen en dat wordt gezien als een serieuze sociale angststoornis (ken ook iemand in mijn naaste omgeving die een kind heeft met selectief mutisme). En dan is het vaker omgekeerd, dat iemand thuis wel praat waar die zich veilig genoeg voelt maar bijvoorbeeld niet op school of bij anderen dan de eigen gezinsleden. Maar dat wist je waarschijnlijk al.
troelahoep schreef op 28-01-2026 om 00:37:
Ojee, dat lijkt me heel moeilijk voor iedereen. Ik hoop voor jullie dat je kind hier hulp bij accepteert? (zou ook nog een probleem kunnen zijn want meerderjarig?). Heb je enig idee wat de aanleiding is geweest? Communiceert je kind wel via geschreven tekst (appjes/briefjes?) en weet je zeker dat het selectief mutisme is en geen boosheid bijvoorbeeld?
Ik ken alleen selectief mutisme bij kinderen en dat wordt gezien als een serieuze sociale angststoornis (ken ook iemand in mijn naaste omgeving die een kind heeft met selectief mutisme). En dan is het vaker omgekeerd, dat iemand thuis wel praat waar die zich veilig genoeg voelt maar bijvoorbeeld niet op school of bij anderen dan de eigen gezinsleden. Maar dat wist je waarschijnlijk al.
Dit!
Ik ken twee kinderen met selectief mutisme en daar komt ook nog anderstaligheid bij. Kinderen spreken thuis hun moedertaal, en op school geen Nederlands. Alleen met kinderen met dezelfde thuistaal hun thuistaal.
Wil hij hulp?
Heeft hij als kind wel goed en duidelijk gesproken of was er sprake van een spraak- taalachterstand als kleuter?
Ik heb geen kinderen, maar in het algemeen gesproken vind ik dat eigenlijk best voorstelbaar. Niet voor niets bestaat de uitdrukking: "daar word ik helemaal stil van". Of: "ik weet daar helemaal niks op te zeggen". "Mij ontbraken de woorden". "Ik zeg het liefste niks meer".
Maar je weet ook dat het niet acceptabel is voor je omgeving als je niets zegt, en daarom zeg je toch maar wat. Wat meestal niet je beste woorden zijn, dus reageert men daar niet fijn op omdat men ze op een goudschaaltje gaat wegen terwijl het zomaar kreten waren om er vanaf te komen. En voel je je daarna nog minder geroepen om iets te zeggen.
De omgeving, vooral de geliefden, voelen zich daardoor onaangenaam, dus die proberen voor je in te vullen wat je denkt of zou willen zeggen, en dan zijn er twee reacties mogelijk: je denkt "prima" of je denkt: "dat is niet waar" en dan probeer je het te rectificeren. Hangt van je karakter en de urgentie af.
Soms heb je je omgeving opgegeven als gesprekspartner, dat kan ook. Die begrijpen je toch niet dus dan zeg je maar niks meer. Het geeft als bijwerking ook een zekere macht over je omgeving als die het als een aandoening of een straf ziet.
rionyriony schreef op 28-01-2026 om 07:16:
Ik heb geen kinderen, maar in het algemeen gesproken vind ik dat eigenlijk best voorstelbaar. Niet voor niets bestaat de uitdrukking: "daar word ik helemaal stil van". Of: "ik weet daar helemaal niks op te zeggen". "Mij ontbraken de woorden". "Ik zeg het liefste niks meer".
Maar je weet ook dat het niet acceptabel is voor je omgeving als je niets zegt, en daarom zeg je toch maar wat. Wat meestal niet je beste woorden zijn, dus reageert men daar niet fijn op omdat men ze op een goudschaaltje gaat wegen terwijl het zomaar kreten waren om er vanaf te komen. En voel je je daarom nog minder geroepen om iets te zeggen.
De omgeving, vooral de geliefden, voelen zich daardoor onaangenaam, dus die proberen voor je in te vullen wat je denkt of zou willen zeggen, en dan zijn er twee reacties mogelijk: je denkt "prima" of je denkt: "dat is niet waar" en dan probeer je het te rectificeren. Hangt van je karakter en de urgentie af.
Soms heb je je omgeving opgegeven als gesprekspartner, dat kan ook. Die begrijpen je toch niet dus dan zeg je maar niks meer. Het geeft als bijwerking ook een zekere macht over je omgeving als die het als een aandoening of een straf ziet.
Weet je wat selectief mutisme inhoudt?
Is er (ook) sprake van een vorm van ASS?
Dat kan ook samengaan, Google maar eens.
Kampeerder schreef op 28-01-2026 om 08:15:
[..]
Weet je wat selectief mutisme inhoudt?
Ja, er bestaat internet en AI modules als je niet goed kan zoeken. Dit waren mijn aanvullende overwegingen omdat het om een adolescent gaat.
Kind heeft voorheen prima gepraat al was er altijd wel al moeite om dingen te beschrijven en om bijvoorbeeld over gevoelens te praten. In de kleutertijd is er ook een periode geweest met niet op school praten (maar toen wel thuis).
Er is sprake van autisme en kind is transgender. Heeft een hekel aan de eigen stem (daarmee begon het niet meer praten). Er is een heel team aan hulpverleners, met elke week wel een afspraak. Er verandert alleen helemaal niets.
Ook via briefjes of appjes wordt minimaal gecommuniceerd. Het enige contact is eigenlijk dat wij vragen stellen die met ja of nee te beantwoorden zijn, maar ook dat wekt vrijwel altijd ergernis op bij kind.
De meeste informatie die we hebben is via één van de hulpverleners die met toestemming van kind af en toe met ons een gesprek heeft. Zo weten we dat er geen sprake is van onwil/boosheid of iets dergelijks maar echt onmacht/angst om te praten. Kind heeft geen negatieve gevoelens t.o.v. ons maar ook geen behoefte aan meer contact.
Ik heb daarnaast zelf af en toe een gesprek met de poh om het even van me af te praten. Maar ik merk gewoon dat ik er steeds meer moeite mee krijg. Het voelt alsof ik mijn kind helemaal kwijt ben
Hoe redt hij zich in de maatschappij? Stelt hij zich een richting voor van iets waar hij aanleg voor heeft?
Kind heeft een jaar gestudeerd en is toen gestopt vanwege het transitieproces (waarbij kind depressief geraakt was). Nu sinds een paar maanden een baantje voor vier halve dagen per week (bij een eenmansbedrijfje waarbij weinig communicatie nodig is) weer ingeschreven voor studie die start in september.
Verder elke week wel een afspraak met één van de hulpverleners. De rest van de tijd zit kind op de kamer. Komt alleen voor het eten even naar beneden
Is hij ook in transitie? En heeft de transitie dan voor stemverandering gezorgd of associeert hij de stem vooral met dat wat hij juist niet is?
Ik heb wel ervaring met selectief mutisme bij pubers, bij sommigen ontstaan in de puberteit. De meesten al veel eerder.
interessant. Ik wist niet dat selectief mustisme ook bij oudere kinderen bestaat. Wat ik ook begreep is dat bij selectief mutisme kinderen in bepaalde omgevingen wel of niet praten voor een bepaalde periode. Bij deze kinderen lijkt het alsof de mond op slot gaat en pas weer open gaat in veilige, vertrouwde omgeving.
Is het bij jouw kind een kwestie van niet willen praten of niet kunnen praten. Als ik jouw reacties zo lees dan lijkt het dat kind niet wil praten. Dan denk ik dat selectief mutisme niet helemaal past als kenmerk maar er eerder wat anders aan de hand is.
De diagnose "selectief mutisme" is gesteld door een team van psychologen en psychiaters. Daarnaast zijn er de diagnoses: autisme, genderdysforie en een depressieve stemmingsstoornis.
Kind is twee maanden geleden begonnen met hormoontherapie. Daarnaast al ruim een jaar aan de antidepressiva.
Kind heeft een hekel aan de eigen stem omdat die niet passend is. Daarom steeds minder (en steeds zachter) gaan praten tot helemaal niet meer. Behalve dan buitenshuis als het echt niet anders kan.
Waar ik tegenaanloop is dat het mij steeds minder lukt om nog enigszins contact te houden. Ik heb dat altijd geprobeerd door in ieder geval dagelijks zelf dingen te vertellen, door ja/nee vragen te stellen en door via briefjes of appjes te communiceren. Maar met twee jaar lang van dit eenrichtingsverkeer is het een beetje op bij mij. Ik kan het vaak niet meer opbrengen, wat ik dan tegelijk ook weer verschrikkelijk vind van mijzelf
Wat verdrietig voor jullie kind, en daarmee voor jullie.Kind heeft hekel aan de stem zeg je. Is daar niks aan te doen? Of is daar al sprake van voor later in het traject?
Is het bespreekbaar (slechte woordkeuze, sorry) met kind? dat je het lastig vind en graag van kind wil weten hoe je het beste kunt communiceren, aangezien kind zich snel lijkt te ergeren. Dat je graag contact wil, maar niet meer weet hoe?
Stresskipje schreef op 28-01-2026 om 11:58:
Wat verdrietig voor jullie kind, en daarmee voor jullie.Kind heeft hekel aan de stem zeg je. Is daar niks aan te doen? Of is daar al sprake van voor later in het traject?
Is het bespreekbaar (slechte woordkeuze, sorry) met kind? dat je het lastig vind en graag van kind wil weten hoe je het beste kunt communiceren, aangezien kind zich snel lijkt te ergeren. Dat je graag contact wil, maar niet meer weet hoe?
Mijn transkind kreeg logopedie om vrouwelijker te klinken,maar was niet makkelijk.