Slechte moeder
ik ben een moeder van 4
Me oudste dochter 24 verwijt me dat ik alles fout gedaan heb
Dit kwam hard aan want heb altijd me alles gegeven maar begrijp ook dat ik gefaald heb ook dankzij me depressie
Nou beschuldigd ze me van dingen die echt niet kloppen
Iemand die dit ook mee maakt?
En nee ben niet perfect en heb foute keuzes gemaakt maar sommige dingen zijn zo verkeerd
Hoe ouders iets hebben ervaren(zeker als ze mentale klachten hadden) en hoe het voor kinderen was loopt nogal eens uiteen. Ik zou me focussen op openstaan voor je dochters verhaal zonder meteen in schuldgevoel (ik heb gefaald) of verdediging( het was niet zo, je hebt ongelijk) te vervallen. Ik kan me heel erg goed voorstellen dat het heel pijnlijk en moeilijk is om te horen wat je volgens je kind verkeerd hebt gedaan maar ik vrees ook(mijn kind is veel jonger hoor) dat het ook hoort bij het opgroeien/emanciperen van je ouders om dat te uiten naar hen. Ik denk dat het vooral belangrijk is om je dochter te erkennen in haar gevoel en eventueel je excuses te maken voor dingen waarvan je zelf ook vind dat je het beter had kunnen doen. Houd dat dan bij de dingen die zij aandraagt, en hou je schukdgevoel er zoveel mogelijk buiten.
Een ander ding: ik heb ook een ouder met depressieve klachten/emotieregukatieproblemen en heb ook caak gediscussieerd met hen over het verleden. Hoe jij iets hebt ervaren kan ook daardoor afwijken van de ervaring van je dochter, hou daar rekening mee. Ook werkt ons geheugen niet feilloos, zeker niet als we door intense periodes gaan.
Een depressie is een ernstige psychiatrische ziekte waar kinderen veel last van kunnen hebben. Blijkbaar heeft zij bepaalde zaken zo ervaren. Het is niet aan jou om haar ervaringen in twijfel te trekken. Ga geen discussie aan maar blijf in verbinding en kijk naar de toekomst.
Probeer goed naar haar te luisteren, misschien heb je er nog wat aan voor de andere drie kinderen. Niet meteen in de slachtofferrol duiken.
En ik weet uit eigen ervaring dat een (of meer) depressieve ouder(s) geen pretje is.
begin twintig begon ik ook na te denken over hoe ik opgevoed was, en dit met mijn ouders te bespreken. Maar zolang je kind zelf niet de ervaring heeft, van hoe zwaar het ouderschap is, wordt dat nog heel zwart wit bekeken.
Bij de dingen die volgens jouw niet kloppen, is het misschien wel zaak om te achterhalen waarom zij dan wel denkt dat het gebeurt is.
Maar wat heb je dan gedaan? Als je dagen lang in bed lag en niet voor je dochter klaar stond en dacht ik koop wel alles wat ze zou willen om het te compenseren, dan snap ik je dochter wel.
Mijn moeder heeft dit meegemaakt, die zegt ook dat ik haar beschuldig van dingen die niet gebeurd zijn.
FruitMoeder schreef op 11-08-2026 om 08:03:
Maar wat heb je dan gedaan? Als je dagen lang in bed lag en niet voor je dochter klaar stond en dacht ik koop wel alles wat ze zou willen om het te compenseren, dan snap ik je dochter wel.
Lekker kort door de bocht weer. Eerst vragen wat ze dan wel niet allemaal gedaan heeft en er dan zo'n botte invulling aan geven.
To: luister naar je dochter en bedenk dat haar perspectief anders kan zijn dan het jouwe. Je hebt het gedaan zoals je bent, dat doen alle ouders en dat is, hoe dan ook, het enige dat je hebt kunnen doen. Is er iemand die jou en je dochter goed kent en die je in vertrouwen kunt nemen?
Mijn moeder heeft het voor een groot deel ook laten afweten tijdens mijn jeugd. Ik heb het altijd kunnen zien als onmacht en geen onwil, maar het heeft me wel getekend. Ik denk dat je niet moet onderschatten wat voor een invloed een zieke ouder heeft op een opgroeiend kind.
Ik had heel sterk het gevoel tijdens haar zwaardere episodes, dat ik haar niet kon lastig vallen en dat ik zeker niet de strijd met haar aan kon gaan. Misschien heeft je dochter dat ook gehad en wil ze nu toch 'verhaal halen'. Op mij komt het niet onlogisch over. Ik denk dat een welles-nietes discussie hier compleet de plank misslaat, maar dat het gesprek moet gaan over wat je dochter heeft gemist tijdens haar jeugd. Het gaat niet om inhoudelijke details, maar om haar gevoel van gemis en misschien wel onveiligheid.
En omgekeerd ook: dat het hebben van kinderen in jaren van depressie ook gewoon heel zwaar is.
Een depressie is ziek zijn en niet zo simpel als een griep of gebrojen been; daar vraagt niemand om.
Zet in op luisteren en gevoel erkennen, zelfs als de feiten niet zo/anders gegaan of geïnterpreteerd zijn. Houd het gesprek niet over jou.
Om de ene of andere reden mogen moeders nooit "falen" en ziekzijn.
Als ik je naam en je bericht lees, lees ik dat je er veel last van hebt. Heb je nog hulp? Lijkt mij goed om er eens over te praten met een professional. Ook over hoe je dit kunt aanpakken richting je dochter. Ik denk dat het belangrijk is om haar gevoel te erkennen.. waarmee je niet wil zeggen dat het perse zo is maar zij mag zich natuurlijk wel zo voelen. misschien kunnen jullie samen praten met een professional?
Wellicht kan een KOPP groep iets voor haar zijn?
Heb je meer kinderen? En zo ja, is je dochter dan de enige die zich zo voelt?
Heel vervelend dat je door je dochter, misschien onterecht, beschuldigd wordt over wat je haar hebt aangedaan. Heb je wel eens met haar gesproken over jouw depressies, over hoe zij het vond en beleefde?
Ook mijn kinderen hebben een moeder met depressies en daardoor zelfs opnames gehad. Ik liet ze in hun beleving in de steek. Niet 1 maal maar meerdere malen en elke keer was hun wens dat ze een normale moeder zouden krijgen. Natuurlijk kunnen kleine kinderen dat niet verwoorden maar dat is niet moeilijk te raden.
Ik heb later veel met mijn kinderen gepraat over wat zij voelden en beleefden en gelukkig hadden ze hun vader die ze daarin goed begeleidde als ik depressief was.
Nooit heb ik ontkend dat ze een moeilijk rotte jeugd hebben gehad en nooit heb ik hun beleving verzacht. In hun ogen gebeurde soms dingen waar ik me niet altijd bewust was en het enige wat ik kon doen was hun serieus nemen, niks ontkennen, mijn excuses maken zonder ze te beschuldigen voor onjuiste waarnemingen en ze vastpakken en zeggen dat ik van ze houd.
Sterkte!