Slechte moeder

Fleurette schreef op 11-08-2026 om 16:29:

[..]Om een depressie vraagt niemand, het overkomt je. Hoe je ermee om gaat heb je wel in de hand.

Dat laatste waag ik te betwijfelen als je in een depressie zit. Daarna wellicht.

Max88 schreef op 11-08-2026 om 16:42:

[..]

Dat laatste waag ik te betwijfelen als je in een depressie zit. Daarna wellicht.

Mijn ervaring is van wel dwz: hulp vragen, hulp accepteren ook al wil/vind je dat niet nodig en je houden aan afspraken. 

Thy schreef op 11-08-2026 om 18:21:

'Om een depressie vraagt niemand, het overkomt je. Hoe je ermee omgaat heb je wel in de hand.'

Ik denk dat dit niet zo is. Een depressie is een psychiatrische stoornis. Als je in deze zin het woord autisme/schizofrenie/alcoholverslaving/borderline/PTSS invult i.p.v. depressie, zou je dan hetzelfde zeggen?

Misschien dat bij bijvoorbeeld een lichte depressie je verstand nog de boventoon kan voeren, maar een zware depressie is toch 

Thy schreef op 11-08-2026 om 18:21:

'Om een depressie vraagt niemand, het overkomt je. Hoe je ermee omgaat heb je wel in de hand.'

Ik denk dat dit niet zo is. Een depressie is een psychiatrische stoornis. Als je in deze zin het woord autisme/schizofrenie/alcoholverslaving/borderline/PTSS invult i.p.v. depressie, zou je dan hetzelfde zeggen?

Misschien dat bij bijvoorbeeld een lichte depressie je verstand nog de boventoon kan voeren, maar een zware depressie is toch totaal ontwrichtend?

Mijn ervaring is van wel dwz: hulp vragen, hulp accepteren ook al wil/vind je dat niet nodig en je houden aan afspraken.
Je wordt echt niet opgenomen als je een lichte depressie hebt geloof mij maar. 
Als de kinderen thuis waren kwam ik uit bed, hoe moeilijk het ook was. Ik verzorgde hun, knuffelde hun maar als ze naar peuterspeelzaal/ school gingen stortte ik in. Kwamen ze thuis dan stond ik weer ‘aan’ Het was 1 groot toneelspel totdat mijn lichaam weigerde mee te werken en ik weer werd opgenomen. 
Een zware depressie wil niet zeggen dat je niks meer kan/wil tenminste zou was dat voor mij. Voor mij betekende het mezelf en iedereen voor de gek te houden en denken dat ik het zelf wel kon. 

Fleurette schreef op 11-08-2026 om 18:10:

[..]

Mijn ervaring is van wel dwz: hulp vragen, hulp accepteren ook al wil/vind je dat niet nodig en je houden aan afspraken.

Wie zegt dat mensen dat niet doen? 

En iemand die bv bipolair is dan? En die gewoon medicatie krijgt maar niets haalt het weg?

Tegenwoordig is opname, zelfs in psychose een zeldzaamheid.

Ik denk dat je even teveel van jezelf uitgaat. Het is echt niet altijd een verdienste van jezelf dat je dat nog kunt opbrengen. 

Max88 schreef op 11-08-2026 om 19:29:

[..]

Wie zegt dat mensen dat niet doen?

En iemand die bv bipolair is dan? En die gewoon medicatie krijgt maar niets haalt het weg?

Tegenwoordig is opname, zelfs in psychose een zeldzaamheid.

Ik denk dat je even teveel van jezelf uitgaat. Het is echt niet altijd een verdienste van jezelf dat je dat nog kunt opbrengen.

Weet je, we hebben het over depressies, niet over biopolair zijn of shizofrenie. En allicht is dat mijn ervaring wat ik schrijf alhoewel ik bij mijn punt blijf dat je hulp moet vragen en hulp moet accepteren en je houden aan afspraken. Dat dát moeilijk is bij manisch-depressiviteit en shizofrenie ontken ik niet.

Verder reageer ik niet meer totdat to reageert   

Weet je, we hebben het over depressies, niet over biopolair zijn of shizofrenie.

Eens. Bij lichamelijke aandoeningen hebben we ook niet deze rare reflex om dan maar alle lichamelijke ziekten 'gelijk' te trekken of te vergelijken. "Oh, vindt jij dat je met een gebroken been toch nog iets in je huishouden kunt doen? Zeg je dat dan ook tegen iemand die met migraine op bed ligt?". Dat leest vreemd, toch? Nou, ook mentale aandoeningen zijn verschillend. Hebben een verschillend effect en vereisen een verschillende behandeling en benadering. 
 

Meesje schreef op 12-08-2026 om 13:43:

Weet je, we hebben het over depressies, niet over biopolair zijn of shizofrenie.

Eens. Bij lichamelijke aandoeningen hebben we ook niet deze rare reflex om dan maar alle lichamelijke ziekten 'gelijk' te trekken of te vergelijken. "Oh, vindt jij dat je met een gebroken been toch nog iets in je huishouden kunt doen? Zeg je dat dan ook tegen iemand die met migraine op bed ligt?". Dat leest vreemd, toch? Nou, ook mentale aandoeningen zijn verschillend. Hebben een verschillend effect en vereisen een verschillende behandeling en benadering.

Dat was het punt niet.

Je kunt jezelf niet vergelijken met een ander en zeggen dat een ander moet doen wat jij deed.

Want wat nou als die ander doet wat jij deed en nog veel meer en het helpt niet? Psychiatrie is geen exacte wetenschap, het is trial and error. Geen patient hetzelfde en niet elke hulp is geschikt voor iedereen. Dus dan kun je iemand een schop onder de kont willen geven en zeggen waar die zich aan moet houden, maar daar zitten grenzen aan.

En dat je een depressie of welke ziekte ook niet alleen hebt lijkt me helder. Maar welke behandeling je wel of niet volgt, de gevolgen zijn als een olievlek. Altijd, niet alleen bij het wel of niet volgen van iets of meer dan iets van een behandeling. Het effect is er gewoon.

Max88 schreef op 12-08-2026 om 14:03:

[..]

Dat was het punt niet.

Je kunt jezelf niet vergelijken met een ander en zeggen dat een ander moet doen wat jij deed.

Want wat nou als die ander doet wat jij deed en nog veel meer en het helpt niet? Psychiatrie is geen exacte wetenschap, het is trial and error. Geen patient hetzelfde en niet elke hulp is geschikt voor iedereen. Dus dan kun je iemand een schop onder de kont willen geven en zeggen waar die zich aan moet houden, maar daar zitten grenzen aan.

En dat je een depressie of welke ziekte ook niet alleen hebt lijkt me helder. Maar welke behandeling je wel of niet volgt, de gevolgen zijn als een olievlek. Altijd, niet alleen bij het wel of niet volgen van iets of meer dan iets van een behandeling. Het effect is er gewoon.

Dat weet ik. En met psychische aandoeningen is het vaak heel lastig omdat ze zo verweven zijn met iemand 'zijn'. Wat is nu de ziekte, wat de persoon, wat is helpend en wat niet. Wat kun je de persoon nu verwijten en wat is 'de ziekte'. Dat is bij lichamelijke aandoeningen makkelijker; als jij je medicatie tegen migraine niet neemt dan ben je het wel een beetje zelf schuld als je weer een migraine aanval krijgt, als jij de medicatie tegen psychoses niet neemt, ben je het dan wel echt zelf schuld als je weer in een psychose komt? 

Maar ik voelde de behoefte om te reageren omdat het een persoonlijke/professionele ergernis van me is dat psychische aandoeningen zo vaak 'op één hoop worden gegooid'. "Hij heeft een psychische ziekte" is net zo vaag als "hij heeft een lichamelijke ziekte". Toch lijkt dat eerste voor veel mensen heel acceptabel te zijn. Terwijl er zo veel variatie is. 

Daarom sloeg ik aan op jouw opmerking; "zou je dit ook zeggen bij schizofrenie, bipolair enz". Dat je iets vindt over een depressie wil niet zeggen dat je die zelfde mening toegedaan bent tav schizofrenie. Net zoals je iets kunt vinden over migraine zonder dat je datzelfde vindt over darmkanker. Het zijn gewoon verschillende ziekten.

(en dit dus los van of ik de mening van Fleurette deel)

FruitMoeder schreef op 11-08-2026 om 13:08:

Heb je meer kinderen? En zo ja, is je dochter dan de enige die zich zo voelt?

Ja of nee: het maakt niet uit. Ieder kind heeft een andere rol en een andere situatie, zit tijdens bepaalde ontwikkelingen in de situatie op een heel andere leeftijd waardoor ze zich heel anders voelen en zaken anders beleven.

Kortom: of een ander kind iets anders of hetzelfde ervaren heeft maakt niet uit. Voor deze dochter geldt dat zij het zo ervaren heeft: het is haar waarheid.

Voor deze mama is belangrijk om goed te luisteren naar haar dochter; het enige wat je nu nog kan doen is haar het gevoel geven dat wat zij beleeft heeft voor jou belangrijk is. En ooit zal zij begrijpen dat jij voor de situatie waar je inzat altijd geprobeerd hebt om de beste moeder voor haar te zijn. 

Schuldgevoelens geven je geen energie. Probeer te kijken naar wat je nu voor je dochter kunt betekenen.

Meesje schreef op 12-08-2026 om 15:22:

[..]

Dat weet ik. En met psychische aandoeningen is het vaak heel lastig omdat ze zo verweven zijn met iemand 'zijn'. Wat is nu de ziekte, wat de persoon, wat is helpend en wat niet. Wat kun je de persoon nu verwijten en wat is 'de ziekte'. Dat is bij lichamelijke aandoeningen makkelijker; als jij je medicatie tegen migraine niet neemt dan ben je het wel een beetje zelf schuld als je weer een migraine aanval krijgt, als jij de medicatie tegen psychoses niet neemt, ben je het dan wel echt zelf schuld als je weer in een psychose komt?

Maar ik voelde de behoefte om te reageren omdat het een persoonlijke/professionele ergernis van me is dat psychische aandoeningen zo vaak 'op één hoop worden gegooid'. "Hij heeft een psychische ziekte" is net zo vaag als "hij heeft een lichamelijke ziekte". Toch lijkt dat eerste voor veel mensen heel acceptabel te zijn. Terwijl er zo veel variatie is.

Daarom sloeg ik aan op jouw opmerking; "zou je dit ook zeggen bij schizofrenie, bipolair enz". Dat je iets vindt over een depressie wil niet zeggen dat je die zelfde mening toegedaan bent tav schizofrenie. Net zoals je iets kunt vinden over migraine zonder dat je datzelfde vindt over darmkanker. Het zijn gewoon verschillende ziekten.

(en dit dus los van of ik de mening van Fleurette deel)

Dat begrijp ik, ik citeerde jou, maar had beter de post ervoor kunnen citeren. 

Ik ben om meerdere redenen best thuis in de psychiatrie vwb ziektebeelden/ervaring en wil niks op 1 hoop gooien.

Maar alleen al het verschil tussen een chronische of eenmalige depressie...Eentje van binnenuit of door externe factoren. Valt allemaal onder de noemer depressie in de volksmond. De  behandelingen werken niet voor iedereen.

Ik denk alleen dat iemand niet moet denken dat als je maar braaf doet wat je moet doen, je kinderen geen schade oplopen of dat je dan minder (on-)schuldig bent, of altijd beter wordt. 

Niemand wil ziek zijn.

Zeker mensen met een psychiatrisch ziektebeeld worden soms sterker beoordeeld en veroordeeld t.o.v. lichamelijke ziektes. Daar wilde ik een lans voor breken. Je hebt het niet altijd in de hand.

Waarschijnlijk denken we hetzelfde en gaat het om nuances.

Max88 schreef op 12-08-2026 om 16:23:

[..]

Dat begrijp ik, ik citeerde jou, maar had beter de post ervoor kunnen citeren.

Ik ben om meerdere redenen best thuis in de psychiatrie vwb ziektebeelden/ervaring en wil niks op 1 hoop gooien.

Maar alleen al het verschil tussen een chronische of eenmalige depressie...Eentje van binnenuit of door externe factoren. Valt allemaal onder de noemer depressie in de volksmond. De behandelingen werken niet voor iedereen.

Ik denk alleen dat iemand niet moet denken dat als je maar braaf doet wat je moet doen, je kinderen geen schade oplopen of dat je dan minder (on-)schuldig bent, of altijd beter wordt.

Niemand wil ziek zijn.

Zeker mensen met een psychiatrisch ziektebeeld worden soms sterker beoordeeld en veroordeeld t.o.v. lichamelijke ziektes. Daar wilde ik een lans voor breken. Je hebt het niet altijd in de hand.

Waarschijnlijk denken we hetzelfde en gaat het om nuances.

ik denk idd dat we het grotendeels eens zijn idd

Pippeltje schreef op 12-08-2026 om 15:39:

[..]

Ja of nee: het maakt niet uit. Ieder kind heeft een andere rol en een andere situatie, zit tijdens bepaalde ontwikkelingen in de situatie op een heel andere leeftijd waardoor ze zich heel anders voelen en zaken anders beleven.

Kortom: of een ander kind iets anders of hetzelfde ervaren heeft maakt niet uit. Voor deze dochter geldt dat zij het zo ervaren heeft: het is haar waarheid.

Dat betwijfel ik. Ik ken zat mensen die hun ouders een schuldgevoel aanpraten. Ze doen dit meestal uit frustratie over hun huidige leven. Dus dan is het makkelijk om een ouder de schuld te geven dan hoeven ze niet naar zichzelf te kijken. Dus als TO nog 3 andere kinderen heeft die haar wel een goede moeder vinden dan kan je concluderen dat het probleem bij haar dochter ligt. 

FruitMoeder schreef op 13-08-2026 om 07:00:

[..]

Dat betwijfel ik. Ik ken zat mensen die hun ouders een schuldgevoel aanpraten. Ze doen dit meestal uit frustratie over hun huidige leven. Dus dan is het makkelijk om een ouder de schuld te geven dan hoeven ze niet naar zichzelf te kijken. Dus als TO nog 3 andere kinderen heeft die haar wel een goede moeder vinden dan kan je concluderen dat het probleem bij haar dochter ligt.

Als de wereld toch zo eenvoudig was, dat zou lekker overzichtelijk zijn.

FruitMoeder schreef op 13-08-2026 om 07:00:

[..]

Dat betwijfel ik. Ik ken zat mensen die hun ouders een schuldgevoel aanpraten. Ze doen dit meestal uit frustratie over hun huidige leven. Dus dan is het makkelijk om een ouder de schuld te geven dan hoeven ze niet naar zichzelf te kijken. Dus als TO nog 3 andere kinderen heeft die haar wel een goede moeder vinden dan kan je concluderen dat het probleem bij haar dochter ligt.

Omg. Jouw redenering is zo kortzichtig.  Mijn stiefvader heeft nooit bij de jongens seksuele grenzen overschreden dus kun je concluderen dat hij een goede stiefvader was. Want van de 6 kinderen was er maar 1 die dat ervaarde? Denk je wel eens na voor je iets typt?