Tokyo

Ademes schreef op 21-07-2026 om 10:47:

[..]

Maar dat zegt TO toch ook niet, dat zoon zijn plannen moet afzeggen? Ik vind dat je wel heel veel leest in die paar zinnen.

Natuurlijk is het rot voor de achterblijvers, zeker als je niet in staat bent om die kant op te gaan. Ik heb destijds gewoon gezegd dat ik het een fantastische kans vond en heel blij was voor kind, maar dat ik het natuurlijk wel verschrikkelijk zou gaan missen. Lijkt me geen ongezonde reactie.

Maar was je er kapot van? Dat is het gedeelte waar ik over val. Ergens kapot van zijn houdt voor mij in dat je niet meer kan functioneren.

Geef jezelf de tijd en ruimte om eraan te wennen. Je kan bellen, Facetimen en je zoon kan je komen opzoeken. Beter gelukkiger in Japan dan ongelukkiger in Nederland.

Heel begrijpelijk dat je dit lastig vindt, zeker als je er zelf niet heen kunt.
Gelukkig bestaan er tegenwoordig wel veel manieren om makkelijk, snel en goedkoop contact te hebben. Je zit natuurlijk wel met tijdsverschil, dat is wel iets om rekening mee te houden.

Mijn zus heeft ooit een half jaar in het buitenland gestudeerd, veel gereisd en ook een paar jaar in het buitenland gewerkt, andere kant van de wereld.
Mijn moeder durft absoluut niet in een vliegtuig. Zus kwam toen wel een paar keer per jaar naar Nederland. Meestal twee keer voor vakantie en soms ook nog een keer een week voor zaken. Als ze er dan was, was ze er ook meteen een week of twee en verbleef dan bij mijn ouders. En ze belde ongeveer wekelijks met mijn ouders. Soms klaagden ze zelfs dat ze haar vaker spraken dan mij. 

Mijn moeder had dan wel continu een soort van stress, want voor haar gevoel horen haar kinderen gewoon 'thuis' te zijn. Niet dat daar niks kan gebeuren, maar dat geeft haar wel rust. Toch gunde ze ons wel ons eigen leven met eigen keuzes. 

FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:50:

[..]

Maar was je er kapot van? Dat is het gedeelte waar ik over val. Ergens kapot van zijn houdt voor mij in dat je niet meer kan functioneren.

Dat is je eigen interpretatie, dat is niet wat TO zegt. Je kunt prima ergens kapot van zijn en toch functioneren. 

En het is toch logisch dat als je kind ergens heel ver naartoe gaat en je kunt daar zelf niet heen, dat je dat dan heel erg moeilijk vindt, ook al gun je het je kind wel.

Ik zou het ook vreselijk vinden als mijn kind (of mijn ouders) zou emigreren, en daar echt veel last van hebben. Dan kun je het ze nog steeds wel gunnen.

Heel logisch dat je er verdrietig van bent! Als je een fijne band hebt samen is het natuurlijk fijn om dichtbij elkaar te wonen zodat je elkaar regelmatig irl kunt zien. Er zijn best wat ouders die hetzelfde meemaken, ook op dit forum is er vaker over geschreven. Zou je iets aan de ervaringen van lotgenoten hebben? Of om met elkaar uit te wisselen hoe dit in z'n werk gaat en wat het met je doet?

Dikke knuffel voor nu 

FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:06:

Misschien wil de zoon juist zo ver mogelijk weg van zijn moeder. Je komt nogal claimerig over TO. Gun hem ook gewoon een leven.

Claimerig? Een leven gunnen? 

Ze is verdrietig, omdat ze haar zoon gaat missen. To kan niet reizen, waardoor er geen mogelijkheid is om erheen te gaan. Al is het maar om te zien, hoe zijn leven daar is. Een beetje empathie zou je goed staan.

FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:40:

Als hij daar gaat studeren is hij hooguit een paar jaar weg. Daarnaast is emigreren naar Japan hartstikke moeilijk. Zeker als je daar geen baan hebt. Dus het zou allemaal niet zo dramatisch zijn. TO kan toch niet verwachten dat haar zoon al zijn plannen maar afzegd omdat zijn moeder hem niet kan missen. Dat zou ik als ouder erg vinden als mijn kind haar eigen geluk voor mij zou opofferen. En TO zeg niet tegen je zoon dat je er kapot van bent. Dan praat je hem alleen maar een schuldgevoel aan.

Dat iemand gevoelens heeft over iets wil toch absoluut niet zeggen dat ze al deze dingen doet waar jij haar van beticht? Waar is dit nu weer voor nodig?

On topic: Ik kan me heel goed voorstellen dat je dit lastig vind to, onafhankelijk van wat je je kind gunt etcetera. Hoe zit het met je gezondheid, is het absoluut onmogelijk voor jou om hem eens op te zoeken, of valt daar wellicht een mouw aan te passen?

He TO wat rot voor je.  Ik zou ook van slag zijn als mijn kind naar de andere kant van de wereld zou verhuizen,  zeker als ik hem niet op zou kunnen zoeken.  Mijn man ( toen nog vriend) heeft ook in Japan gestudeerd.  Hij was een jaar weg ( zou eigenijk 1,5 gaan) en wij hebben elkaar toen ook niet op kunnen zoeken door omstandigheden.  Hij is zo'n persoon die eigenijk overal kan aarden maar in Japan lukte dat niet.  Die cultuur is zo anders dan die van ons. Misschien dat jouw zoon na zijn studie ook weer gewoon lekker terug komt.  Ik hoop het voor je. 

FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:50:

[..]

Maar was je er kapot van? Dat is het gedeelte waar ik over val. Ergens kapot van zijn houdt voor mij in dat je niet meer kan functioneren.

Waarom val je erover? Ik vind het vooral rot voor to dat ze zo'n slechte gezondheid heeft. Mooi kut als normale dingen zoals (lang) reizen niet meer gaan en dat ervoor zorgt dat je je familie/vrienden/geliefden minder vaak kan zien dan je zou willen. 

Hoewel ik mijn kind de deur wel uit kan kijken zou ik het toch ook niet leuk vinden als hij naar Japan zou verhuizen. 
Dat is toch net te ver, zelfs met facetimen, maar ik zou hem niet tegen houden.  Maar ik zou echt wel even hard moeten schakelen om dat een plek te geven.

Al helemaal als ik zelf niet makkelijk zou kunnen reizen.

Mijn dochter en schoonzoon plannen om op 4 augustus te gaan emigreren naar Nieuw Zeeland en niet met het plan om weer snel terug te komen. Ik ben tegen verre vliegreizen voor vakanties, maar nu ga ik denk ik toch wel eens een paar keer richting NZ toe, ondanks dat ik liever niet in een vliegtuig stap. Ik wil zien en beleven waar ze terechtkomen! Dus dat je verdrietig bent dat je er niet heen kan, kan ik me heel goed voorstellen.

Broadway schreef op 21-07-2026 om 07:55:

Dat is een beste afstand en daar mag je best even van balen ja. al denk ik dat het ook een mooie kans voor hem is.

je topic staat wel verkeerd. met 30 is hij ruim volwassen

En waar moet je dat topic dan stoppen, onder Huiskamer of Relaties ofzo? Het blijven je kinderen ook al worden ze 70 en je bent zelf 100...

Bellebelle schreef op 21-07-2026 om 00:08:

Wat vind je zo eng? Tokyo staat bekend als veilig, net als de rest van Japan.

Ik lees alleen "erg" niet "eng". 

Overigens moet je wel wennen aan een ander niveau van eng, Nederland ligt onder de zeespiegel met alle mogelijke gevolgen van dien, in Japan (en Nieuw Zeeland) zijn er nog wel eens wat stevige aardbevingen. Het idee dat je niet zomaar even naar je kind kan als er wat gebeurt, is een dingetje, ook als dat kind ruim volwassen is.

Auwereel schreef op 21-07-2026 om 16:09:

Mijn dochter en schoonzoon plannen om op 4 augustus te gaan emigreren naar Nieuw Zeeland en niet met het plan om weer snel terug te komen. Ik ben tegen verre vliegreizen voor vakanties, maar nu ga ik denk ik toch wel eens een paar keer richting NZ toe, ondanks dat ik liever niet in een vliegtuig stap. Ik wil zien en beleven waar ze terechtkomen! Dus dat je verdrietig bent dat je er niet heen kan, kan ik me heel goed voorstellen.

Ik ook, en ik heb niet eens kinderen. Natuurlijk gun je je kinderen de wereld en als ze hun geluk in een ander ver land willen beproeven is dat prima. Maar dat je als ouders niet meteen staat te juichen snap ik wel. Helemaal wanneer je eigen gezondheid het niet toe laat om hem of haar eens op te zoeken.

Fijn dat jij dat wel kan Auwereel.