Tokyo
Mijn zoon is 30 jaar en gaat emigreren naar Japan. Hij gaat daar studeren. Ik weet gewoon niet wat ik hier allemaal kan vertellen. Kan voor nu slleen maar zeggen dat ik het zo verschrikkelijk erg vind, ik ben er kapot van. Vanwege oa mijn gezondheid zal ik nooit naar hem kunnen reizen.
Groetjes, Monique
Alleen studeren of met de intentie om voor altijd te blijven? Dat vind ik wel een verschil.
Japan is ver weg, maar je kan facetimen, dan voelt het best dichtbij,ik snap dat het nu erg voelt, maar t krijgt wel een plekje, kinderen horen uit te vliegen .
Heb je meer kinderen ? Wanneer vertrekt hij?
Wat vind je zo eng? Tokyo staat bekend als veilig, net als de rest van Japan.
dikke knuffel!🫂
Wat trekt hem aan in Japan?
Dat is een beste afstand en daar mag je best even van balen ja. al denk ik dat het ook een mooie kans voor hem is.
je topic staat wel verkeerd. met 30 is hij ruim volwassen 
Je Zoon is een volwassen man… Het eine volwassen Kind woont in dezelfde stad, en een ander kiest erger om verder weg te verhuizen. Ik vind het bijna egoistisch dat je hem die vrijheid niet gunt.
Ted68 schreef op 21-07-2026 om 09:02:
Je Zoon is een volwassen man… Het eine volwassen Kind woont in dezelfde stad, en een ander kiest erger om verder weg te verhuizen. Ik vind het bijna egoistisch dat je hem die vrijheid niet gunt.
Nou… ik gun mijn kind haar leven hier ver (niet zo ver als Japan) vandaan van harte, maar had het ook wel fijn gevonden als er niet een zee tussen had gezeten. Gelukkig hebben wij de mogelijkheid om elkaar 2-3 keer per jaar in het echt te zien, maar soms zit er (meer dan) een half jaar tussen en dat is echt niet leuk.
Het kan erger, een collega heeft twee kinderen die beide letterlijk aan de andere kant van de wereld wonen. Er gaan soms jaren overheen voor dat hele oude gezin compleet bij elkaar is.
Nou, ik woon al 34 jaar 900 km van NL weg, en mijn zus woont 700 km van NL vandaan….Als je dit in Canada of de USA vertelt is het een lachertje….
Kinderen heb je te Leen totdat ze de winde wereld intrekken….
- knip -
Ted68 schreef op 21-07-2026 om 09:18:
Nou, ik woon al 34 jaar 900 km van NL weg, en mijn zus woont 700 km van NL vandaan….Als je dit in Canada of de USA vertelt is het een lachertje….
Kinderen heb je te Leen totdat ze de winde wereld intrekken….
Ik snap goed dat het heel naar voelt voor Monique. Ik zou hetzelfde voelen en het ook wel kwetsend vinden als iemand je dan egoïstisch noemt. Natuurlijk gun je je kind het allerbeste maar het is echt wel heel ver. Mijn zoon heeft het ook wel eens over ik ga in noord Noordwegen wonen (vind ik ook al ver) maar goed, als hij dat wil dan hou ik hem niet tegen natuurlijk.
Gelukkig is het niet meer zoals vroeger, dat je alleen contact kon hebben via een brief, je kan nu dagelijks chatten/appen/facetimen. Je kan net zo goed en makkelijk op de hoogte blijven als iemand met een kind die bijvoorbeeld 100 km in nederland van je af woont. Jij kan misschien niet naar de zoon gaan, maar hij wel naar jou. Het zal heus op een gegeven moment wennen.
FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:06:
Misschien wil de zoon juist zo ver mogelijk weg van zijn moeder. Je komt nogal claimerig over TO. Gun hem ook gewoon een leven.
Wat een nare opmerking, en totaal onnodig
Groentetuin schreef op 21-07-2026 om 10:12:
[..]
Wat een nare opmerking, en totaal onnodig
Ze is er kapot van dat haar 30 jarige zoon gaat studeren in Japan. Dat is geen gezonde reactie.
FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:13:
[..]
Ze is er kapot van dat haar 30 jarige zoon gaat studeren in Japan. Dat is geen gezonde reactie.
Als je kind zo ver weg gaat ( studeren of emigreren dat is in dit verhaal niet helemaal duidelijk) en to verwacht door gezondheids problemen daar nooit heen te kunnen is dat best moeilijk.of je kind nu 20 of 30 is.
To zoekt hier wat medeleven, dat is in jouw reactie ver te zoeken.
FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:06:
Misschien wil de zoon juist zo ver mogelijk weg van zijn moeder. Je komt nogal claimerig over TO. Gun hem ook gewoon een leven.
Wederom zo'n valse opmerking van jou.
Logisch dat je er heel verdrietig van bent, TO. Dat staat helemaal los van dat je het hem gunt, trots op hem bent en dat loslaten bij ouderschap hoort. Als je kind zo ver weg gaat wonen, is dat gewoon hartstikke ruk.
Als hij daar gaat studeren is hij hooguit een paar jaar weg. Daarnaast is emigreren naar Japan hartstikke moeilijk. Zeker als je daar geen baan hebt. Dus het zou allemaal niet zo dramatisch zijn. TO kan toch niet verwachten dat haar zoon al zijn plannen maar afzegd omdat zijn moeder hem niet kan missen. Dat zou ik als ouder erg vinden als mijn kind haar eigen geluk voor mij zou opofferen. En TO zeg niet tegen je zoon dat je er kapot van bent. Dan praat je hem alleen maar een schuldgevoel aan.
FruitMoeder schreef op 21-07-2026 om 10:40:
Als hij daar gaat studeren is hij hooguit een paar jaar weg. Daarnaast is emigreren naar Japan hartstikke moeilijk. Zeker als je daar geen baan hebt. Dus het zou allemaal niet zo dramatisch zijn. TO kan toch niet verwachten dat haar zoon al zijn plannen maar afzegd omdat zijn moeder hem niet kan missen. Dat zou ik als ouder erg vinden als mijn kind haar eigen geluk voor mij zou opofferen. En TO zeg niet tegen je zoon dat je er kapot van bent. Dan praat je hem alleen maar een schuldgevoel aan.
Maar dat zegt TO toch ook niet, dat zoon zijn plannen moet afzeggen? Ik vind dat je wel heel veel leest in die paar zinnen.
Natuurlijk is het rot voor de achterblijvers, zeker als je niet in staat bent om die kant op te gaan. Ik heb destijds gewoon gezegd dat ik het een fantastische kans vond en heel blij was voor kind, maar dat ik het natuurlijk wel verschrikkelijk zou gaan missen. Lijkt me geen ongezonde reactie.