zoon (35) wil sinds verkering geen contact meer of alleen maar heel af en toe

Het begrip "dat het toch je moeder is", krijgt TS niet van mensen die als zoon hebben gedaan. Wel van mensen die anders kozen om wat voor reden ook en dat mag ook bestaan. Gezien het aantal likes zullen meer mensen zo denken.
Regelmatig zag ik in mijn omgeving afstand tussen mensen die meer op elkaar leken dan ze doorhadden.

Decembermamma schreef op 14-03-2026 om 21:01:

[..]

Inderdaad het is een onzin excuus om te rechtvaardigen dat ze wel contact wil afdwingen. Nee een bloedband geeft geen rechten

Heb je wanneer je als moeder, 18 jaar of langer, voor iemand gezorgd hebt, echt helemaal geen rechten? (Even ervanuit gaande dat er geen sprake is van mishandeling ofzo natuurlijk.) 

Ik lees dat jij, Blancheke, wel over je zoon praat, maar niet over zijn verkering. Hoe was het contact met zijn partner? 
Het komt voor dat een partner iemand helemaal naar zichzelf en zijn/haar familie toe trekt, soms door negatief te praten over de andere familie/opvoeding. Dan kan het zijn dat zoon daar verder niet over wil praten. Hij wil dan niet het lelijks benoemen wat maakt dat hij niet meer komt, uit respect voor jou. 
Ik lees niets over andere kinderen en niets over een vader. Heeft hij verder geen familie? 
Er zit niets anders op dan het los te laten. Even goed nadenken of je nog iets wil doen met feestdagen, bijvoorbeeld zijn verjaardag, verjaardag partner, jouw verjaardag, kerst, pasen. 

Zeespiegel schreef op 15-03-2026 om 08:43:

[..]

Heb je wanneer je als moeder, 18 jaar of langer, voor iemand gezorgd hebt, echt helemaal geen rechten? (Even ervanuit gaande dat er geen sprake is van mishandeling ofzo natuurlijk.)

Maar wie zegt dat zo'n moeder heeft gezorgd? En waarom zou je rechten verkrijgen door iets wat je wettelijke plicht is geweest en je eigen wens! 

In mijn geval hield het zorgen voor op toen ik met een jaar of 8 alleen naar school kon fietsen. Ze had geen reden meer om "voor mij" op te staan dus ontbijt en snack op school kon ik zelf wel regelen. Tussen de middag thuis komen betekende in de 1,5 uur pauze totaal 30 minuten fietsen, tafel dekken snel eten en afwassen. Na school kreeg ik een stofdoek, een stofzuiger en/of een dweil in mijn handen geduwd. En eens in de week mocht ik laat opblijven want na de afwas lag er de gezins-strijk van die week. 

Op sommige momenten was ze "ziek" en moest ik voor school vaak nog even een ontbijtje op bed brengen.

Max88 schreef op 14-03-2026 om 21:30:

Het begrip "dat het toch je moeder is", krijgt TS niet van mensen die als zoon hebben gedaan. Wel van mensen die anders kozen om wat voor reden ook en dat mag ook bestaan. Gezien het aantal likes zullen meer mensen zo denken.
Regelmatig zag ik in mijn omgeving afstand tussen mensen die meer op elkaar leken dan ze doorhadden.

Ik ook, mijn moeder en ene tante lijken sprekend op elkaar maar die hebben ook een hekel aan elkaar. Mijn andere tante heeft dan weer moeite met beiden maar toch lijken beiden zich erg op de aandacht van die tante te richten. Op afstand aandacht geven is haar oplossing geweest, diezelfde oplossing voer ik uit en werkt aardig. 

Decembermamma schreef op 15-03-2026 om 09:18:

[..]

Maar wie zegt dat zo'n moeder heeft gezorgd? En waarom zou je rechten verkrijgen door iets wat je wettelijke plicht is geweest en je eigen wens!

In mijn geval hield het zorgen voor op toen ik met een jaar of 8 alleen naar school kon fietsen. Ze had geen reden meer om "voor mij" op te staan dus ontbijt en snack op school kon ik zelf wel regelen. Tussen de middag thuis komen betekende in de 1,5 uur pauze totaal 30 minuten fietsen, tafel dekken snel eten en afwassen. Na school kreeg ik een stofdoek, een stofzuiger en/of een dweil in mijn handen geduwd. En eens in de week mocht ik laat opblijven want na de afwas lag er de gezins-strijk van die week.

Op sommige momenten was ze "ziek" en moest ik voor school vaak nog even een ontbijtje op bed brengen.

Ik kan bijna hetzelfde typen.  Moest ook al jong mezelf en jongere zus naar school helpen.

Of dat ze de hele dag thuis was,want ze werkte niet , en dan moest ik ophouden met huiswerk maken en dan nog snel voor 18:00 naar de supermarkt omdat er bijvoorbeeld geen aardappelen waren voor het eten of zo. Of ik werd in de avond naar de snackbar gestuurd om sigaretten te halen. En er was nooit ergens geld voor maar voor sigaretten uiteraard wel.

Zeespiegel schreef op 15-03-2026 om 08:43:

[..]

Heb je wanneer je als moeder, 18 jaar of langer, voor iemand gezorgd hebt, echt helemaal geen rechten? (Even ervanuit gaande dat er geen sprake is van mishandeling ofzo natuurlijk.)

Nee, ik zou ook niet zien waarom. En hoe zou je die rechten af willen dwingen? Politie erop af sturen? Sociale uitsluiting tot hij luistert? het gaat om een man van 35, niet om een minderjarig kind waar ouders nog het gezag over hebben (en dat vooral omdat we als maatschappij denken dat dat in belang van het kind is, dat is niet om de ouders terwille te zijn).

Het is net als met een geschenk geven: het is fijn als de ontvanger dank je wel zegt, en leuk als de ontvanger ermee doet wat je beoogd had; maar je hebt daar geen recht op. Dan is het geen geschenk, dan is het een overeenkomst.

Na 35 jaar mag de dankbaarheid ook wel een beetje over zijn trouwens. Dan wordt het vooral de vraag of je een goede band hebt en of het leuk is om elkaar te zien, en kennelijk heeft zoon daar nu geen zin in. Dat zou ik zelf ook heel naar en verdrietig vinden maar afdwingen kun je het niet.

Nee, ik vind het niet zo aardig van zoon tegenover zijn moeder, en ik zou dat zelf niet zo doen, maar daar heeft TO niks aan. 

En ik ken TO niet en zoon ook niet dus misschien is het gewoon geen goede combi, misschien heeft zoon goede redenen, misschien is zijn vriend(in) een kreng en houdt hij/ze hem bij zijn moeder weg, geen idee. Dan is het alsnog zijn keuze om daarin mee te gaan, tenzij hij gevangen zit in een hele toxische relatie. Als hij met 35 jaar zijn eerste verkering heeft zou ik dat wel apart vinden overigens. Maar het kan. Of ging dat bij eerdere verkeringen anders?

Er zijn wel interessante podcasts bij Omdenken over kinderen (klein of groot) die hun ouders niet meer willen zien, misschien eens luisteren en kijken of je er wat uit kan halen. Het kan altijd wel troosten dat je niet de enige bent die hiermee worstelt.

Zoon in een jaar tijd vier keer zien is trouwens nog geen volledige breuk, als TO die keren vrolijk en belangstellend was en niet vol verwijt valt het misschien nog wat te redden. Dat zou wel mijn advies voor de toekomst zijn: slik al je verdriet en verwijten in bij een volgend contact en toon alleen vriendelijk belangstelling. Zoals je bij een buurvrouw van vroeger zou doen.

De reden dat ik zei 'het is wel haar zoon' was dat het verhaal van Riony ging over een soort neutraal vriendschapscontact en ze suggereerde dat to het bijltje er maar bij neer moest gooien als eea niet van twee kanten komt. Ik vind niet dat wie dan ook recht heeft op wat dan ook, maar ik ga ervanuit dat een moeder wel  iets meer belang heeft bij het herstellen van de relatie dan een random persoon. Ik reageerde geirriteerd, je hebt gelijk, sorry Riony, ik had even twee keer moetademhalen voor ik dat de ether inslingerde. Dat zal ik voortaan doen.

Verder reageren hier wel meer mensen erg getriggerd valt mij op. 

Een van mijn kinderen zie ik minder dan 4 keer per jaar. Als ze er is dan is het ook leuk, gezellig en prima. Voor haar is de frequentie genoeg en ze is van jongs af aan altijd erg op zichzelf geweest. Haar werk, hobbies en relatie dat neemt al haar tijd in beslag. Ik ben blij dat het goed met haar gaat en het is haar leven, ik vind het zelf eigenlijk ook wel goed zo. Dus ja zo kan het ook

Nehalennia schreef op 15-03-2026 om 10:09:

De reden dat ik zei 'het is wel haar zoon' was dat het verhaal van Riony ging over een soort neutraal vriendschapscontact en ze suggereerde dat to het bijltje er maar bij neer moest gooien als eea niet van twee kanten komt. Ik vind niet dat wie dan ook recht heeft op wat dan ook, maar ik ga ervanuit dat een moeder wel iets meer belang heeft bij het herstellen van de relatie dan een random persoon. Ik reageerde geirriteerd, je hebt gelijk, sorry Riony, ik had even twee keer moetademhalen voor ik dat de ether inslingerde. Dat zal ik voortaan doen.

Verder reageren hier wel meer mensen erg getriggerd valt mij op.

Je laatste zin klopt, bij mij triggert het ook best veel. Dus ik ga weg uit dit topic.

Broodjebrie schreef op 15-03-2026 om 10:16:

[..]

Je laatste zin klopt, bij mij triggert het ook best veel. Dus ik ga weg uit dit topic.

Bij mij ook.

Decembermamma schreef op 15-03-2026 om 09:18:

[..]

Maar wie zegt dat zo'n moeder heeft gezorgd? En waarom zou je rechten verkrijgen door iets wat je wettelijke plicht is geweest en je eigen wens!

In mijn geval hield het zorgen voor op toen ik met een jaar of 8 alleen naar school kon fietsen. Ze had geen reden meer om "voor mij" op te staan dus ontbijt en snack op school kon ik zelf wel regelen. Tussen de middag thuis komen betekende in de 1,5 uur pauze totaal 30 minuten fietsen, tafel dekken snel eten en afwassen. Na school kreeg ik een stofdoek, een stofzuiger en/of een dweil in mijn handen geduwd. En eens in de week mocht ik laat opblijven want na de afwas lag er de gezins-strijk van die week.

Op sommige momenten was ze "ziek" en moest ik voor school vaak nog even een ontbijtje op bed brengen.

Emotionele verwaarlozing is ook een vorm van mishandeling. Kan mij niet voorstellen dat een moeder na dergelijk gedrag je opeens gaat missen wanneer je het huis uit bent, hooguit de gratis huishoudelijke hulp. Vandaar dat ik er dus in eerste instantie niet vanuit ga dat TO zoiets gedaan heeft. Ik kan me vergissen natuurlijk. 

Heeft je zoon tot zijn 35ste thuis gewoond?

Wij waren dolblij dat zoon de deur uit kon op zijn 22ste. Maar wel op korte fietsafstand, zodat 'even' iets halen/brengen goed te doen is.

"Nee, jullie krijgen geen sleutel". 
Toch was hij blij dat ik die sleutel nog niet teruggegeven had, want om 11 uur 's avonds kwam hij er achter dat zijn sleutel nog binnen lag, toen was hij net anderhalve week de deur uit.

Hij komt 1x in de twee, drie weken langs. Was brengen, netflixen of met zijn vader iets met de computers doen. 

wie deelt je mee dat hij druk is, en je verzoek verstikkend werkt? Hij of zijn vriendin?
Bij een nieuw leven met een partner opbouwen hoort ook wat afstand scheppen tot je oude leven. De meeste mensen van 35 (die ik ken) gaan alleen wekelijks bij hun ouders langs, indien die ouders mantelzorg behoeven.
Je zoon van 35 4x per jaar zien lijkt mij eigenlijk best normaal, zeker wanneer die zoon een partner heeft.