zoon (35) wil sinds verkering geen contact meer of alleen maar heel af en toe
Hoe ga ik ermee om? Ik heb al therapie gehad van praktijkondersteuner. Ik houd mijzelf zoveel mogelijk bezig om maar niet te moeten denken of voelen. Telkens als ik probeerde om contact te kunnen hebben kwam de mededeling dat ze druk zijn en mijn verzoek verstikkend werkt....ik ben ten einde raad want ik mis mijn zoon nu al bijna 1 jaar ( heb hem in die periode misschien 4keer even gezien en gesproken)
Nehalennia schreef op 15-03-2026 om 10:09:
De reden dat ik zei 'het is wel haar zoon' was dat het verhaal van Riony ging over een soort neutraal vriendschapscontact en ze suggereerde dat to het bijltje er maar bij neer moest gooien als eea niet van twee kanten komt. Ik vind niet dat wie dan ook recht heeft op wat dan ook, maar ik ga ervanuit dat een moeder wel iets meer belang heeft bij het herstellen van de relatie dan een random persoon. Ik reageerde geirriteerd, je hebt gelijk, sorry Riony, ik had even twee keer moetademhalen voor ik dat de ether inslingerde. Dat zal ik voortaan doen.
Verder reageren hier wel meer mensen erg getriggerd valt mij op.
Zo had ik jouw bericht idd ook opgevat.
Ik las bij Riony dat zij er geen moeite mee zou hebben om iemand uit haar leven te schrappen. En dat ze dat mss ook nog wel zou voortzetten nadat degene wel weer contact zou willen.
Dat snap ik bij vrienden/kennissen/buren. Maar niet bij je kind. Dat laat je niet onberoerd.
Dus de reactie; het is wel haar zoon, volstrekt passend.
Bolmieke schreef op 15-03-2026 om 10:16:
Een van mijn kinderen zie ik minder dan 4 keer per jaar. Als ze er is dan is het ook leuk, gezellig en prima. Voor haar is de frequentie genoeg en ze is van jongs af aan altijd erg op zichzelf geweest. Haar werk, hobbies en relatie dat neemt al haar tijd in beslag. Ik ben blij dat het goed met haar gaat en het is haar leven, ik vind het zelf eigenlijk ook wel goed zo. Dus ja zo kan het ook
Ja zo simpel kan het ook nog zijn inderdaad. Wie weet speelt er verder helemaal niets. (Of alleen iets logistieks.)
Dolfje schreef op 15-03-2026 om 09:23:
[..]
Ik kan bijna hetzelfde typen. Moest ook al jong mezelf en jongere zus naar school helpen.
Of dat ze de hele dag thuis was,want ze werkte niet , en dan moest ik ophouden met huiswerk maken en dan nog snel voor 18:00 naar de supermarkt omdat er bijvoorbeeld geen aardappelen waren voor het eten of zo. Of ik werd in de avond naar de snackbar gestuurd om sigaretten te halen. En er was nooit ergens geld voor maar voor sigaretten uiteraard wel.
O hier moest ik naar de pomp voor sigaretten. Mijn chronische astma verdween op mijn 13e als sneeuw voor de zon toen we haar gedwongen hadden te stoppen met roken door haar bij een ziekenhuisopname niet naar de rookkamer te brengen.
Zeespiegel schreef op 15-03-2026 om 10:35:
[..]
Emotionele verwaarlozing is ook een vorm van mishandeling. Kan mij niet voorstellen dat een moeder na dergelijk gedrag je opeens gaat missen wanneer je het huis uit bent, hooguit de gratis huishoudelijke hulp. Vandaar dat ik er dus in eerste instantie niet vanuit ga dat TO zoiets gedaan heeft. Ik kan me vergissen natuurlijk.
Nou dat doet ze dus wel. Maar dat heeft meer met hoe het hoort te maken. Ze mist je emotioneel gezien niet, maar ze weet wel dat het hoort dat je kind geregeld langskomt. Komt een kind niet langs dan is er iets en kun je de buitenwereld niet laten zien hoe goed je het hebt gedaan als ouder.
Broodjebrie schreef op 15-03-2026 om 10:16:
[..]
Je laatste zin klopt, bij mij triggert het ook best veel. Dus ik ga weg uit dit topic.
Hier ook, ik sla het topic vanaf nu ook maar over.
Decembermamma schreef op 15-03-2026 om 11:45:
[..]
O hier moest ik naar de pomp voor sigaretten. Mijn chronische astma verdween op mijn 13e als sneeuw voor de zon toen we haar gedwongen hadden te stoppen met roken door haar bij een ziekenhuisopname niet naar de rookkamer te brengen.
De meneer van de woningbouw kwam een voorinspectie doen in mijn moeders huis en hing na tien minuten uit het slaapkamerraam om lucht te happen, terwijl alles tegen elkaar openstond.
"Welkom in mijn jeugd" zei ik tegen hem...
Heeft uw zoon tot zijn 34ste geen verkering gehad? Misschien was er wel een te intensieve band met u als moeder. En is het voor hem noodzakelijk om ruimte te scheppen en het contact te begrenzen, nu hij misschien voor het eerst een andere vrouw in zijn leven heeft. Misschien met de praktijkondersteuner eens duidelijk krijgen, wat je nu al een jaar mis. Is het alleen de frequentie van contact of dat de relatie is veranderd omdat hij nu verkering heeft. Kan jij accepteren dat hij verkering heeft, kan je deze persoon accepteren en dat een ander nu belangrijk is in zijn leven? Normaalgesproken loopt dit losmakingsproces (van zoon-moeder) al vanaf de tienerjaren.
Je kan toch ook onaangekondigd naar hem toe gaan. Hij laat je er heus wel in. Een spontaan bezoekje. Kan je gelijk vragen hoe de vork in de steel zit.
FruitMoeder schreef op 16-03-2026 om 09:58:
Je kan toch ook onaangekondigd naar hem toe gaan. Hij laat je er heus wel in. Een spontaan bezoekje. Kan je gelijk vragen hoe de vork in de steel zit.
Ja joh ga spontaan op bezoek bij iemand die heeft aangegeven je contact verstikkend te ervaren en even wat meer afstand te willen. Heerlijk die goede adviezen!
En weet je wat ook een goede manier is, elke dag een paar appjes, en bellen en natuurlijk ook even onaangekondigd bij het werk langskomen! dat voelt zo lekker als dat er naar je geluisterd wordt als je je grenzen aangeeft.
Decembermamma schreef op 16-03-2026 om 10:16:
[..]
Ja joh ga spontaan op bezoek bij iemand die heeft aangegeven je contact verstikkend te ervaren en even wat meer afstand te willen. Heerlijk die goede adviezen!
En weet je wat ook een goede manier is, elke dag een paar appjes, en bellen en natuurlijk ook even onaangekondigd bij het werk langskomen! dat voelt zo lekker als dat er naar je geluisterd wordt als je je grenzen aangeeft.
Dat appen is misschien verstikkend, maar face to face contact is prettiger.
Decembermamma schreef op 16-03-2026 om 10:16:
[..]
Ja joh ga spontaan op bezoek bij iemand die heeft aangegeven je contact verstikkend te ervaren en even wat meer afstand te willen. Heerlijk die goede adviezen!
En weet je wat ook een goede manier is, elke dag een paar appjes, en bellen en natuurlijk ook even onaangekondigd bij het werk langskomen! dat voelt zo lekker als dat er naar je geluisterd wordt als je je grenzen aangeeft.
Mee eens, dat is grensoverschrijdend gedrag
FruitMoeder schreef op 16-03-2026 om 10:18:
[..]
Dat appen is misschien verstikkend, maar face to face contact is prettiger.
Voor wie? Als je geen behoefte hebt aan contact met iemand, is het toch niet "prettiger" als diegene onaangekondigd voor je deur staat?!
FruitMoeder schreef op 16-03-2026 om 09:58:
Je kan toch ook onaangekondigd naar hem toe gaan. Hij laat je er heus wel in. Een spontaan bezoekje. Kan je gelijk vragen hoe de vork in de steel zit.
Ik had een goede band met mijn moeder maar dit zou ik toch ook wel als erg dreigend over vinden komen. Zelf zou ik dat denk ik niet zomaar doen. Er is al gesprek over geweest en zoon heeft zijn grenzen aangegeven en dan blijft het daar voorlopig bij.
Het is niet leuk als je kind je ghost maar blijven vechten om de realiteit anders te krijgen dan hij is gaat vooral veel ellende opleveren. En TO komt dan ook niet verder met het oppakken van haar eigen leven met eigen contacten en vrienden en netwerk.
Is er geen partner van TO in het spel, geen andere kinderen, geen vrienden? Dan snap ik ook wel dat zoon dit wat belastend vindt.
Ik ben meer van het kamp dat er eens een goed gesprek moet komen dan dat geapp. En dat kan je het beste face to face doen. Toen er over mij geroddeld werd door een vriendin ben ik er ook gelijk onaangekondigd naar toegegaan om het te bespreken. Ze schrok wel dat ik zo voor haar deur stond, maar we hebben het wel uitgepraat. Dat kan TO ook doen.