Betere ouder zijn dan je eigen ouders

Het gaat er niet over om het beter te doen dan mijn ouders het deden. Het gaat er om dat ik het zo goed mogelijk doe voor mijn kinderen. Dat laatste betekent wel dat ik een aantal dingen bewust anders gedaan heb dan mijn ouders het deden.
Ik hoef daar geen concurrentiestrijd met m'n ouders voor aan te gaan, het is gelukkig geen wedstrijdje. Als ze commentaar hadden negeerde ik dat, of zei ik dat wij het zo deden.
Als je bezig bent met een wedstrijdje om je gelijk te bewijzen dan stel ik voor dat je eens bij jezelf te rade gaat waar je prioriteiten liggen. 

Mijn ouders hadden allebei een zgn. 'publieke functie' in de kleinere stad waar wij woonden. Als puber is dat vre-se-lijk : niemand kende mij echt, maar iedereen wist 'wie ik was'. 
Zodra het kon, op mijn 18e met schooldiploma ben ik naar Amsterdam verhuisd om daar te studeren. Stagelopen, colleges volgen, krakersdemonstraties en daarna meteen door naar het Nationale Ballet voor het nieuwste van Hans van Manen. En niemand die er wat van vond. Heerlijk!

Mijn ouders hebben het goed gedaan, ondanks hun openbare leven waar ik toen echt van baalde. Als ik terugkom in mijn oude woonplaats hoor ik van mensen hoeveel ze voor hen betekend hebben. Dat vind ik nu heel waardevol. 
En ja, als ouder doe je maar wat, zoals je zelf bent, anders kan het ook niet. 

Oh ja, en wat voor ouder ben ik zelf nu? Ik heb geen openbare functie, maar ik heb leren netwerken als de beste. Daar heeft mijn dochter weer veel profijt van bij schoolkeuzes en hobby's. Maar zelf heeft ze altijd een zeer klein netwerk. Hooguit een paar zeer goede vriendinnen, en dat volstaat. Het zijn dan ook vriendinnen zoals ik ze zelf niet had op haar leeftijd. Dat dan weer wel

Stimpie schreef op 03-08-2026 om 21:32:

[..]

Heel eerlijk: in de voorbeelden die jij over jezelf noemt vind ik dat je zelf voor de makkelijkste weg kiest. Je kiest ervoor de strijd niet aan te gaan maar je kind te laten doen wat het zelf wil.

En of je het nou persé beter doet.... Ik weet het niet. Ik zou het liever noemen dat je andere keuzes maakt. Toevallig sprak ik een tijd terug met iemand die er van baalde dat ze thuis nooit wat hoefde te eten als ze dat niet wilde en dan iets anders kreeg. Want dat had er naar haar idee voor gezorgd dat ze nu veel te weinig lust en daar had ze last van.

Wat ik mezelf altijd maar voor ogen houd is dat liefhebbende ouders (want er zijn natuurlijk altijd 'bijzondere figuren') hun stinkende best doen hun kind de beste opvoeding te geven die in hun macht ligt. Alleen is er geen handleiding. Je doet dus wat jou goed lijkt. De ene keer pakt dat wat beter uit dan de andere en dat verschilt ook per kind. Maar geen (liefhebbende) ouder voedt zijn kind op met het plan de slechtste keuzes te maken!

Dat je moeder (en jij trouwens precies zo) hier zo'n strijd over hebben vind ik trouwens wel erg bijzonder! Mijn moeder gunde het me als iets in de opvoeding lekker liep!

Hier ben ik het mee eens. 

 Ik vind mijn moeder een goede moeder.   Ik was geen makkelijke baby.  Hoe vaak mijn moeder niet gezegd heeft,  voordat ik kinderen kreeg,  dat ze hoopte dat ik ook zo'n baby zou krijgen, zodat ik kon ervaren hoe zwaar ze het had gehad, kan ik niet eens tellen. En ik kreeg zo"n baby. Toen was mijn moeder de eerste die voor me klaar stond.   Ze heeft me altijd gesteund en heel veel werk uit handen genomen.  En misschien had ze ook gelijk dat ze het zei want voordat ik zelf een huilbaby kreeg wist ik ook niet wat voor impact dat had.  Ik heb later ook tegen mijn moeder gezegd hoeveel meer respect ik voor haar had nu ik het zelf ervaren had.  En dat ik dankbaar was dat zij er voor mij was,  en dat ik wist dat zij het zelf zonder die steun heeft moeten doen.  Mijn moeder voelde zich echt rot dat ze het mij toegewenst had,  maar zo zie ik dat niet.  

Ik doe veel dingen anders dan mijn moeder,  niet omdat ik vind dat zij verkeerde keuzes maakte, maar wel omdat ik andere keuzes maak.  Soms omdat ik denk dat mijn manier beter is,  soms omdat ik geen zin in strijd heb en soms omdat ik nou eenmaal een ander leven heb gehad dan haar en ik onbevangener naar de wereld kijk. Ik realiseer me heel goed mijn kinderen later ook andere keuzes gaan maken dan dat ik doe. 

Van mijn moeder verwacht ik dat ze mij steunt in de opvoeding van mijn kinderen. Dat heeft ze altijd gedaan, al liep het niet even soepel. Zo beweerde ze dat ik moest opschieten om mijn tweeling zindelijk te krijgen en had ze tips gegeven die voor haar hadden gewerkt. Die werkten echter niet. Dat kon ze maar moeilijk geloven, en jawel ze kwam zelf wel even een weekje logeren om dat klusje te klaren! Na welgeteld 1 dag gaf ze het op  en dat was de laatste keer dat ze mij niet geloofde als een aanpak niet werkte. Het zijn kinderen, die zijn allemaal anders immers. 

Ik schaamde me wel eens voor mijn moeder. Ze was nogal rommelig en niet zo van het poetsen terwijl ze er tijd zat voor had want ze was hele dagen thuis. Dan ging ik zelf maar aan de slag want ik geneerde me als er vriendinnen langs kwamen.

Ook gaf ze niet veel om haar uiterlijk en ook daar schaamde ik me voor. Ze zag er vaak wat onverzorgd uit en ging meestal maar 1 keer per week onder de douche. 

Ik ben het andere uiterste. Mijn huis is altijd tip top in orde en mijn uiterlijk is heel belangrijk voor me. Er kan altijd iemand onverwachts langs komen en mijn zoon hoeft zich nooit te schamen. Als puber had ik me al voor genomen om het later anders te doen.

Vrijevlinder schreef op 03-08-2026 om 16:37:

Ik zie het als een soort evolutie. De fouten die je ouders maakten, hoop je zelf niet meer te maken. En mensen doen het op dat gebied vaak anders, en hellen dan over naar de andere kant. Terwijl een middenweg misschien beter zou zijn geweest.

Overigens zie ik blinde vlekken bij veel mensen. De vriendin die altijd achtergesteld werd, zou dat nooit bij haar kinderen. En is op sommigen punten daarin aardig doorgeschoten juist de andere kant op. En bij andere zaken maakt ook zij onderscheid, waarbij ik dan zie dat het ene kind veel meer aandacht krijgt dan de andere. Zonder dat ze het doorheeft.

Daar ben ik dus zelf ook bang voor dat ik tóch soms per ongeluk onderscheid maak, terwijl ik dat echt niet wil. 

Happyapple schreef op 04-08-2026 om 09:38:

[..]

Daar ben ik dus zelf ook bang voor dat ik tóch soms per ongeluk onderscheid maak, terwijl ik dat echt niet wil.

Bij ons werd er altijd heel krampachtig geen onderscheid gemaakt (of zo min mogelijk) en dat heb ik ook als irritant ervaren. Dus ik denk dat je je niet teveel zorgen hoeft te maken

IMI-x2 schreef op 03-08-2026 om 15:11:

[..]

Ik denk dat kinderen in sommige families beter leren conflicten op te lossen dan in andere. Als je ook bij je ouders hebt gezien dat het normaal is dat relaties pieken en dalen hebben, en hoe je de dalen overleeft, dan wordt de kans op een scheiding alweer wat kleiner.

Of het kind voelt zich er onveilig door, en "vlucht" al jong het huis uit. 

Ik was zo'n kind, .... in relaties probeerde ik daardoor vooral de boel te sussen, om te voorkomen dat de boel escaleert. 

Diezijnvanmij schreef op 04-08-2026 om 10:14:

[..]

Bij ons werd er altijd heel krampachtig geen onderscheid gemaakt (of zo min mogelijk) en dat heb ik ook als irritant ervaren. Dus ik denk dat je je niet teveel zorgen hoeft te maken

Thanks. 

Ik ben bij mijn ouders het achtergestelde kind en dat gaat ook door naar mijn kinderen tov de kinderen van mijn zusje, dus vandaar dat ik het niet zo wil. Maar heel krampachtig geen onderscheid maken, is inderdaad vast weer het andere uiterste. 

Euphoria schreef op 03-08-2026 om 15:55:

mijn eigen jeugd was ronduit onveilig.
ikzelf ben vaak heel onzeker over mijn opvoedskills.
Ik wil het beter doen, ik denk ook echt dat ik het anders doe, maar of het beter is weet ik niet.
Ik doe namelijk weer andere dingen die niet altijd handig zijn. Mijn eigen trauma zit diep waardoor ik op sommige zaken echt kan aanslaan. Emotioneel, onzeker, gekwetst.
Ik bespreek veel met mijn man. We denken samen na over zaken, reflecteren. en echt…de bedoeling is goed. Maar ik denk dat ook mijn kind zaken ervaart die zij anders zou willen zien.

Herkenbaar....

FruitMoeder schreef op 04-08-2026 om 10:30:

[..]

1 keer per week onder de douche? Stonk ze dan niet enorm? Had ze de tweede wereldoorlog meegemaakt dat ze geen water wilde verspillen? Dat heb ik wel vaker gehoord van mensen van die generatie. Maar het niet willen opruimen in combinatie met slechte hygiene doet mij denken aan depressie, zeker als ze dagen thuis zat.

Mijn moeder rook inderdaad niet altijd even fris. Depressief was ze niet. Ze was juist heel vrolijk en je kon verschrikkelijk met haar lachen. Ze was verder ook heel lief. 

watertoren schreef op 04-08-2026 om 10:37:

[..]

Mijn moeder rook inderdaad niet altijd even fris. Depressief was ze niet. Ze was juist heel vrolijk en je kon verschrikkelijk met haar lachen. Ze was verder ook heel lief.

Afgezien van dat stinken (wat ik erg naar zou vinden) heb ik toch liever een moeder waar je vreselijk mee kan lachen dan eén met een altijd netjes en strak huis