Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
Gingergirl schreef op 04-08-2026 om 18:15:
[..]
Maar dat is vaak zo; ouders met een persoonlijkheidsstoornis herinneren bepaalde dingen/ gebeurtenissen heel anders dan hoe kinderen het ervaren hebben.
En andersom ook net zo.
Gingergirl schreef op 04-08-2026 om 18:15:
[..]
Maar dat is vaak zo; ouders met een persoonlijkheidsstoornis herinneren bepaalde dingen/ gebeurtenissen heel anders dan hoe kinderen het ervaren hebben.
Ook zonder persoonlijkheidsstoornis kan dat. Mijn zus en ik hebben van bepaalde gebeurtenissen uit onze kindertijd verschillende herinneringen. Over alles dat je opslaat ligt een beleving.
Rekenenisleuktaalook schreef op 04-08-2026 om 18:29:
[..]
Ook zonder persoonlijkheidsstoornis kan dat. Mijn zus en ik hebben van bepaalde gebeurtenissen uit onze kindertijd verschillende herinneringen. Over alles dat je opslaat ligt een beleving.
Dat klopt; ieder beleeft het op zijn eigen manier. Mijn oom en tante gingen op vakantie altijd veel wandelen; mijn ene nicht vond dat net als haar ouders erg leuk, en heeft een andere herinnering aan de vakanties dan haar zus die een pesthekel aan wandelen had.
Maar dat was niet hoe ik het bedoelde, maar ook niet goed omschreven heb. Mijn ouders maakten bv veel ruzie, iets wat voor mij heel beangstigend was terwijl zij zich niet herinneren dat er vaak ruzie was. Zo gewoon vonden ze hun eigen gedrag. Op vakantie in het buitenland liep een ruzie tussen mijn ouders zo hoog op dat de hotelmedewerker de politie ingelicht heeft en mijn moeder meegenomen werd omdat ze zo agressief deed. Dit voorval is later altijd ontkent door mijn ouders en als verzinsel van mijn kant afgedaan. Dit is een heftig voorbeeld maar ook bij eenvoudigere zaken gebeurde dit. Mijn moeder beweerde vroeger veel voorgelezen te gebben terwijl kinderboeken nieuw in de kast bleven staan. Was vooral voor de buitenwereld om een bepaald beeld te scheppen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis leven in hun eigen verzonnen wereld.
Ik moest vroeger uit naar de disco, anders zou ik geen verkering krijgen. Vond het niet leuk en heb mijn man via een datingsite leren kennen. Ik ga mijn kinderen niet dwingen uit te gaan.
Caroline80 schreef op 04-08-2026 om 20:30:
Ik moest vroeger uit naar de disco, anders zou ik geen verkering krijgen. Vond het niet leuk en heb mijn man via een datingsite leren kennen. Ik ga mijn kinderen niet dwingen uit te gaan.
Ik was ook geen uitgaanstype. De vraag is ook waarom je per se verkering zou moeten. Single blijven is ook prima.
Ik kwam mijn man tegen in een museum. Woonde toen al op mezelf.
Ik ben net moeder en denk hier veel over na. Mijn ouders waren altijd van 'je hebt maar gewoon te luisteren', dat was zo'n beetje het belangrijkste voor hen wat ze mij meegaven. Gewoon luisteren als kind en vooral je mond houden en niet moeilijk doen. En luisteren is in hun ogen dan vooral gehoorzamen. Als ik over iets vroeg 'waarom?' Dan was het antwoord altijd steevast 'omdat ik het zeg'. En dan was ik inderdaad lastig.
Luisteren/gehoorzamen is iets wat ik veel minder belangrijk vind voor mijn kind. Ze mag vragen stellen. Ze mag kritisch zijn.
nlies schreef op 03-08-2026 om 10:39:
Och ik weet niet of "niet opeten wat je niet lust" je een betere moeder maakt.
Misschien heb, of krijg jij wel andere dingen waarvan jouw dochter later zegt: Dat zal ik nooit doen met mijn kinderen. Iedereen rommelt maar wat aan, in de hoop het goed te doen. Jouw moeder ook
Niet een betere moeder, maar het zorgt wel dat het kind minder 'lastig' is.
dat met het eten doe ik nu hetzelfde, omdat van de dwang om het eten, het eten mij alleen maar meer tegen stond. En tegen de tijd dat het eten gaar op je bord ligt, hebben die arme kinderen in Afrika er geen profijt van als jij je bord leeg eet.
Ons kind moet wel eerst een hapje proeven.
Later heb ik sommige dingen die ik nooit lustte, op een andere manier klaargemaakt wel leren eten.
Of onze methode uiteindelijk een beter resultaat heeft, zal nog moeten blijken. Maar zo iel als ons kind nu is, zijn we eerder bang dat te streng zijn leidt tot nog minder eten.
TO, je vergelijkt jezelf met je moeder wanneer ze een dutje op de bank doet. Als je moeder daarbij zoveel meer last had van lawaai dan jijzelf, heeft dat weinig met opvoeding van doen. Maar met wat zij kon verdragen. Lang niet alle moeders doen 's middags een dutje. Ze zal het nodig gehad hebben.
Concurrentiestrijd over opvoeden met je ouders? Nee natuurlijk niet! Mijn ouders hebben mij en mijn zusjes op hun manier met alle goede wil van de wereld opgevoed. Ik voed mijn kinderen anders op. Anders is niet per definitie altijd beter. Tijden veranderen, inzicht verandert.
Euphoria schreef op 03-08-2026 om 15:55:
mijn eigen jeugd was ronduit onveilig.
ikzelf ben vaak heel onzeker over mijn opvoedskills.
Ik wil het beter doen, ik denk ook echt dat ik het anders doe, maar of het beter is weet ik niet.
Ik doe namelijk weer andere dingen die niet altijd handig zijn. Mijn eigen trauma zit diep waardoor ik op sommige zaken echt kan aanslaan. Emotioneel, onzeker, gekwetst.
Ik bespreek veel met mijn man. We denken samen na over zaken, reflecteren. en echt…de bedoeling is goed. Maar ik denk dat ook mijn kind zaken ervaart die zij anders zou willen zien.
Als je dat van dat trauma ook aan je kind uitlegt, wanneer het oud genoeg is, kan dat voor je kind ook weer helpen de dingen die je nu "verkeerd" doet te plaatsen. (Dan bedoel ik een oppervlakkige uitleg, niet je kind belasten met alle details ofzo.)
Zeespiegel schreef op 05-08-2026 om 06:56:
TO, je vergelijkt jezelf met je moeder wanneer ze een dutje op de bank doet. Als je moeder daarbij zoveel meer last had van lawaai dan jijzelf, heeft dat weinig met opvoeding van doen. Maar met wat zij kon verdragen. Lang niet alle moeders doen 's middags een dutje. Ze zal het nodig gehad hebben.
Sowieso een dutje op de bank is in een huis waar meer mensen leven vind ik asociaal, zoek de rust op van je eigen slaapkamer en ga daar liggen daar heb je het bed voor gekocht!
Ik was ook echt verbaasd dat toen ik als kind logeerde bij mijn oom en tante dat liggen op de bank verboden was daar, de bank is om op te zitten, wil je liggen dan doe je dat maar in je bed. Toen ik thuis kwam van die logeerpartij vertelde ik het aan mijn moeder die veelvuldig alle rust eiste als ze op de bank ging liggen pitten, toen had ik dus een grote mond volgens haar.
Lotus_ schreef op 05-08-2026 om 01:50:
Ik ben net moeder en denk hier veel over na. Mijn ouders waren altijd van 'je hebt maar gewoon te luisteren', dat was zo'n beetje het belangrijkste voor hen wat ze mij meegaven. Gewoon luisteren als kind en vooral je mond houden en niet moeilijk doen. En luisteren is in hun ogen dan vooral gehoorzamen. Als ik over iets vroeg 'waarom?' Dan was het antwoord altijd steevast 'omdat ik het zeg'. En dan was ik inderdaad lastig.
Luisteren/gehoorzamen is iets wat ik veel minder belangrijk vind voor mijn kind. Ze mag vragen stellen. Ze mag kritisch zijn.
Generatie dingetje dit. Er heeft een verschuiving plaatsgevonden van autoritair naar coöperatief/verbindend qua opvoedstijl.
Zeespiegel schreef op 05-08-2026 om 06:56:
Of onze methode uiteindelijk een beter resultaat heeft, zal nog moeten blijken. Maar zo iel als ons kind nu is, zijn we eerder bang dat te streng zijn leidt tot nog minder eten.
Ik kreeg ooit de tip "Eerst zorgen dat ze eten, daarna kijken naar wat ze eten". Dat gaf en rust en resultaat. Succes gewenst in ieder geval, iele kinderen die moeilijk eten zijn een uitdaging (en dan bedoel ik niet dat ze schuld hebben oid, maar dat je er zorgen om hebt).
Zeespiegel schreef op 05-08-2026 om 06:56:
dat met het eten doe ik nu hetzelfde, omdat van de dwang om het eten, het eten mij alleen maar meer tegen stond. En tegen de tijd dat het eten gaar op je bord ligt, hebben die arme kinderen in Afrika er geen profijt van als jij je bord leeg eet.
Ons kind moet wel eerst een hapje proeven.
Later heb ik sommige dingen die ik nooit lustte, op een andere manier klaargemaakt wel leren eten.
Of onze methode uiteindelijk een beter resultaat heeft, zal nog moeten blijken. Maar zo iel als ons kind nu is, zijn we eerder bang dat te streng zijn leidt tot nog minder eten.
Ik denk hier ook weleens aan hoor, thuis hebben we eigenlijk nooit echt problemen gehad met mijn zoon en eten, maar zodra we buiten de deur gaan eten is het maar lastig soms wel frustrerend maar we komen altijd wel tot een oplossing.
Ik weet van mijn nichtje dat ze alleen patat, pannenkoeken of bami at en verder geen warm eten, mijn tante gaf haar dan gewoon een boterham en wat fruit. Inmiddels is mijn nichtje een gezonde volwassen vrouw die gewoon warm eet.
Mijn moeder zegt precies hetzelfde over mijn dochter, en ik voel ook die stille concurrentie. Maar eerlijk? Ik geloof dat elke generatie zijn eigen manier heeft, en dat jij nu gewoon bewuster kiest dan je moeder deed. Dat dutje op de bank terwijl je dochter lawaai mag maken – dat is toch prachtig? Dat is geen luiheid, dat is ruimte geven. En dat zij daar commentaar op heeft, zegt meer over haar dan over jou. Ik denk dat jij het gewoon goed doet, op jouw manier. Blijf zo doen, je dochter zal je er later dankbaar voor zijn
