Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
Ik weet nog goed dat ik een jaar of vijf was en mijn moeder een dutje deed op de bank. Ze riep opeens "stil!". Ik was braaf een kleurplaat in de Bobo aan het maken en ik zei, ik bèn toch stil? Ja, zei mijn moeder, maar die hond niet! Toen voelde ik me Heel Trots, mijn moeder kon op mij rekenen, maar niet op die hond.
Ik heb er geen trauma aan overgehouden!
Wij moesten vroeger heel vaak stil zijn overdag omdat mijn vader dan lag te slapen. Die werkte in continue-diensten dus vaak 's avonds en 's nachts. Hij gebruikte wel oordopjes maar dat hield niet alles tegen. Ik kan me niet herinneren dat ik dat echt vervelend vond. We speelden ook veel buiten dat scheelt.
Dat was ook de reden voor het middagdutje van mijn moeder, de onregelmatige diensten van mijn vader. Als huisvrouw hielp je je man dan vroeg de deur uit, of onthaalde hem met warm eten na een nachtdienst.
Auwereel schreef op 05-08-2026 om 11:05:
Dat was ook de reden voor het middagdutje van mijn moeder, de onregelmatige diensten van mijn vader. Als huisvrouw hielp je je man dan vroeg de deur uit, of onthaalde hem met warm eten na een nachtdienst.
Ja klopt.
Ik heb het al beter gedaan dan mijn ouders (moeder vooral). Mijn kinderen van 26 en 22 wonen nog met veel plezier bij ons, terwijl ik op mijn 18e voor mijn eigen mentale gezondheid de deur uit ben gegaan. Mijn zus is iets later vertrokken maar heeft een jaar intern gezeten voor haar opleiding. Mijn broertje was het lievelingetje, dus die heeft het het langst volgehouden.
Ik doe heel bewust dingen anders dan mijn ouders. De verantwoordelijkheid voor mijn jongste heb ik nooit bij oudste neergelegd. Ik heb ze nooit met elkaar vergeleken. Ik heb ze altijd positief benaderd en gestimuleerd. Ze kunnen met alles bij ons terecht, niks is gek of kwalijk, we worden alleen boos als ze de kantjes eraf lopen met hun taken in huis (we werken allemaal hard, we zijn 4 volwassenen, ieder doet zijn deel, zeker ook omdat ze geen kostgeld betalen).
Ik ben trots op mezelf dat ik geworden ben wie ik ben. Dat heeft me veel en hard werken gekost maar ik ben nu waar en wie ik wezen wilde. Zelfs de relatie met mijn moeder is nu redelijk goed te noemen.
Gingergirl schreef op 04-08-2026 om 18:56:
[..]
Dat klopt; ieder beleeft het op zijn eigen manier. Mijn oom en tante gingen op vakantie altijd veel wandelen; mijn ene nicht vond dat net als haar ouders erg leuk, en heeft een andere herinnering aan de vakanties dan haar zus die een pesthekel aan wandelen had.
Maar dat was niet hoe ik het bedoelde, maar ook niet goed omschreven heb. Mijn ouders maakten bv veel ruzie, iets wat voor mij heel beangstigend was terwijl zij zich niet herinneren dat er vaak ruzie was. Zo gewoon vonden ze hun eigen gedrag. Op vakantie in het buitenland liep een ruzie tussen mijn ouders zo hoog op dat de hotelmedewerker de politie ingelicht heeft en mijn moeder meegenomen werd omdat ze zo agressief deed. Dit voorval is later altijd ontkent door mijn ouders en als verzinsel van mijn kant afgedaan. Dit is een heftig voorbeeld maar ook bij eenvoudigere zaken gebeurde dit. Mijn moeder beweerde vroeger veel voorgelezen te gebben terwijl kinderboeken nieuw in de kast bleven staan. Was vooral voor de buitenwereld om een bepaald beeld te scheppen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis leven in hun eigen verzonnen wereld.
Herkenbaar. Mijn moeder lag dagen in bed, zweeg ons dood en/of dreigde met zelfmoord. Is nooit gebeurd volgens haar. Ik geloof ook wel dat ze het echt niet meer weet. Maar het heeft wel ons jeugd gekleurd natuurlijk. Kunnen we niet met haar over praten.
Jonagold schreef op 05-08-2026 om 12:39:
Ik heb het al beter gedaan dan mijn ouders (moeder vooral). Mijn kinderen van 26 en 22 wonen nog met veel plezier bij ons, terwijl ik op mijn 18e voor mijn eigen mentale gezondheid de deur uit ben gegaan. Mijn zus is iets later vertrokken maar heeft een jaar intern gezeten voor haar opleiding. Mijn broertje was het lievelingetje, dus die heeft het het langst volgehouden.
Ik doe heel bewust dingen anders dan mijn ouders. De verantwoordelijkheid voor mijn jongste heb ik nooit bij oudste neergelegd. Ik heb ze nooit met elkaar vergeleken. Ik heb ze altijd positief benaderd en gestimuleerd. Ze kunnen met alles bij ons terecht, niks is gek of kwalijk, we worden alleen boos als ze de kantjes eraf lopen met hun taken in huis (we werken allemaal hard, we zijn 4 volwassenen, ieder doet zijn deel, zeker ook omdat ze geen kostgeld betalen).
Ik ben trots op mezelf dat ik geworden ben wie ik ben. Dat heeft mee veel hard werken gekost maar ik nu ben ik waar en wie ik wezen wilde. Zelfs de relatie met mijn moeder is nu redelijk goed te noemen.
Dat had ik me ook voorgenomen maar heb ik uiteindelijk echt wel eens gedaan. Wel over kleine dingen die een keuze waren. Zoals: neem een voorbeeld aan je zus, die dekt de tafel zonder mopperen.
Rekenenisleuktaalook schreef op 05-08-2026 om 12:52:
[..]
Dat had ik me ook voorgenomen maar heb ik uiteindelijk echt wel eens gedaan. Wel over kleine dingen die een keuze waren. Zoals: neem een voorbeeld aan je zus, die dekt de tafel zonder mopperen.
Maar dat is geen vergelijken volgens mij. Je spoort de een aan te kijken hoe de ander het doet en het later ook zo te doen.
Vergelijken is als je zegt: Kijk eens naar je zus die kon al wel zelf haar veters strikken toen ze zo oud was als jij.
Voor veters strikken kan je vanalles invullen. Zeker in de jaren 70 (mijn jeugd) gebeurde dat veelvuldig. Niet alleen door ouders naar ook door juffen en anderen.
Iets wat mijn jeugd best gekleurd heeft op een niet zo positieve manier. Ik voelde me vaak het domme gansje dat iets nog niet kon. En dan verschrikkelijk haar best moest doen om het snel te leren.
Mijn ouders waren slechte ouders. Ik heb altijd geroepen;’ ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet zoek ik zelf wel uit’
Resultaat: mijn kinderen hadden een betere moeder verdiend. Ik heb er een puinhoop van gemaakt door alle depressies en opnames.
Ze zijn door hun vader opgevoed na de scheiding en zie ze zelden.
Fleurette schreef op 05-08-2026 om 13:33:
Mijn ouders waren slechte ouders. Ik heb altijd geroepen;’ ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet zoek ik zelf wel uit’
Resultaat: mijn kinderen hadden een betere moeder verdiend. Ik heb er een puinhoop van gemaakt door alle depressies en opnames.
Ze zijn door hun vader opgevoed na de scheiding en zie ze zelden.
Fleurette schreef op 05-08-2026 om 13:33:
Mijn ouders waren slechte ouders. Ik heb altijd geroepen;’ ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet zoek ik zelf wel uit’
Resultaat: mijn kinderen hadden een betere moeder verdiend. Ik heb er een puinhoop van gemaakt door alle depressies en opnames.
Ze zijn door hun vader opgevoed na de scheiding en zie ze zelden.
Soms krijg je in je jeugd zo’n zware last te dragen dat je daar je leven lang onder lijdt. Gelukkig konden je kinderen terugvallen op hun vader. Ik hoop voor je dat het contact later wat intensiever zal/kan worden, als ze kunnen inzien dat jij ook maar een mens bent. Dat je zelfinzicht hebt zal daar vast bij helpen. Val jezelf niet te zwaar.
Zelf deed ik ook wel dutjes op de bank met de kinderen om me heen (vooral als ik s avonds werkte). Ik vond dat gezelliger dan naar de slaapkamer te gaan. Ik vroeg dan aan de kinderen of ze een beetje zachtjes wilden doen of even een filmpje wilden kijken of zo. Mijn echt niet superbrave kinderen deden dat eigenlijk altijd zonder gedoe, en ik kijk er best met een warm gevoel op terug, knusse momentjes.
Jonagold schreef op 05-08-2026 om 12:44:
[..]
Herkenbaar. Mijn moeder lag dagen in bed, zweeg ons dood en/of dreigde met zelfmoord. Is nooit gebeurd volgens haar. Ik geloof ook wel dat ze het echt niet meer weet. Maar het heeft wel ons jeugd gekleurd natuurlijk. Kunnen we niet met haar over praten.
Hier hetzelfde! En alles wordt inderdaad ontkend!
Fleurette schreef op 05-08-2026 om 13:33:
Mijn ouders waren slechte ouders. Ik heb altijd geroepen;’ ik weet hoe het niet moet en hoe het wel moet zoek ik zelf wel uit’
Resultaat: mijn kinderen hadden een betere moeder verdiend. Ik heb er een puinhoop van gemaakt door alle depressies en opnames.
Ze zijn door hun vader opgevoed na de scheiding en zie ze zelden.
Wat triest fleurette
Ik was enerzijds een best strenge moeder. Ze moesten alles eten ( net zoveel hapjes als dat ze oud waren tot 10 jaar, mochten wel kleine hapjes zijn)
Na het avondeten werd er niet langs de weg gezwalkt , kwam alleen maar rottigheid van. Vaste bedtijden. Dank u wel en altublieft zeggen. En ik was ook geen " je " zoals veel ouders maar " u "
Anderzijds mocht hier veel. Tenten bouwen in de kamer . Kleien op tafel. Een of 4 kinderen te spelen maakte niet uit. Blijven eten of logeren geen probleem. Ze kwamen hier altijd graag , vaker hier dan dat mijn kinderen ergens anders naar toe gingen.
Ze zijn inmiddels volwassen. Hele makkelijke eters. Sociaal. En respectvol naar anderen. Ik heb ergens toch vast iets goed gedaan hoop ik dan maar. ( maar vast ook veel niet )
