Betere ouder zijn dan je eigen ouders
Mijn moeder heeft wel eens gezegd dat ze wilde dat mijn kind net zo moeilijk was als ik, zodat ik kon ervaren wat zij (mijn moeder) voelde toen zij mij moest opvoeden. Mijn dochter heeft best een paar trekken die ikzelf ook had, maar naar mijn mening ga ik er beter mee om. Als mijn dochter iets niet lust geef ik haar gewoon een broodje terwijl mijn moeder mij dwong aan tafel te zitten totdat het op was. Of als ik een dutje op de bank doe, hoeft mijn dochter niet stil te zijn. Het is overdag dus ik verwacht dan geen stilte, terwijl mijn moeder dan uit haar slof zou springen als ze iets hoorde om 16:00. In dat opzicht vind ik mijzelf wel een betere ouder dan mijn moeder. Mijn moeder heeft er vaak wel commentaar op. Dan zegt ze vaak dat jij dat toelaat of iest in die trant.
Hebben andere ook haast een concurentiestrijd met hun eigen ouders als het over opvoeden gaat?
Het gaat er niet over om het beter te doen dan mijn ouders het deden. Het gaat er om dat ik het zo goed mogelijk doe voor mijn kinderen. Dat laatste betekent wel dat ik een aantal dingen bewust anders gedaan heb dan mijn ouders het deden.
Ik hoef daar geen concurrentiestrijd met m'n ouders voor aan te gaan, het is gelukkig geen wedstrijdje. Als ze commentaar hadden negeerde ik dat, of zei ik dat wij het zo deden.
Als je bezig bent met een wedstrijdje om je gelijk te bewijzen dan stel ik voor dat je eens bij jezelf te rade gaat waar je prioriteiten liggen.
Mijn ouders hadden allebei een zgn. 'publieke functie' in de kleinere stad waar wij woonden. Als puber is dat vre-se-lijk 
: niemand kende mij echt, maar iedereen wist 'wie ik was'.
Zodra het kon, op mijn 18e met schooldiploma ben ik naar Amsterdam verhuisd om daar te studeren. Stagelopen, colleges volgen, krakersdemonstraties en daarna meteen door naar het Nationale Ballet voor het nieuwste van Hans van Manen. En niemand die er wat van vond. Heerlijk!
Mijn ouders hebben het goed gedaan, ondanks hun openbare leven waar ik toen echt van baalde. Als ik terugkom in mijn oude woonplaats hoor ik van mensen hoeveel ze voor hen betekend hebben. Dat vind ik nu heel waardevol.
En ja, als ouder doe je maar wat, zoals je zelf bent, anders kan het ook niet.
Oh ja, en wat voor ouder ben ik zelf nu? Ik heb geen openbare functie, maar ik heb leren netwerken als de beste. Daar heeft mijn dochter weer veel profijt van bij schoolkeuzes en hobby's. Maar zelf heeft ze altijd een zeer klein netwerk. Hooguit een paar zeer goede vriendinnen, en dat volstaat. Het zijn dan ook vriendinnen zoals ik ze zelf niet had op haar leeftijd. Dat dan weer wel 
FruitMoeder schreef op 03-08-2026 om 13:36:
[..]
Er is wel een verschil tussen aanrommelen en de makkelijkste weg kiezen waarmee je je kinderen mee schaadt. Dat laatste heb ik meegekregen. Bijvoorbeeld sorry zeggen ook al had je niks fout gedaan. Dat ik maar het conflict moest oplossen ook al had ik het niet veroorzaakt/het slachtoffer was. Ooit moest ik zelfs een keer sorry zeggen tegen een pestkop uit mijn klas omdat mijn moeder haar moeder niet op haar tenen wilde trappen. Dat noem ik niet aanrommelen maar de makkelijkste weg zoeken.
Heel eerlijk: in de voorbeelden die jij over jezelf noemt vind ik dat je zelf voor de makkelijkste weg kiest. Je kiest ervoor de strijd niet aan te gaan maar je kind te laten doen wat het zelf wil.
En of je het nou persé beter doet.... Ik weet het niet. Ik zou het liever noemen dat je andere keuzes maakt. Toevallig sprak ik een tijd terug met iemand die er van baalde dat ze thuis nooit wat hoefde te eten als ze dat niet wilde en dan iets anders kreeg. Want dat had er naar haar idee voor gezorgd dat ze nu veel te weinig lust en daar had ze last van.
Wat ik mezelf altijd maar voor ogen houd is dat liefhebbende ouders (want er zijn natuurlijk altijd 'bijzondere figuren') hun stinkende best doen hun kind de beste opvoeding te geven die in hun macht ligt. Alleen is er geen handleiding. Je doet dus wat jou goed lijkt. De ene keer pakt dat wat beter uit dan de andere en dat verschilt ook per kind. Maar geen (liefhebbende) ouder voedt zijn kind op met het plan de slechtste keuzes te maken!
Dat je moeder (en jij trouwens precies zo) hier zo'n strijd over hebben vind ik trouwens wel erg bijzonder! Mijn moeder gunde het me als iets in de opvoeding lekker liep!
