Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Jeetje wat een lastige situatie zeg, hoe is de relatie met je ex vrouw nu? Kan het misschien zijn dat zij aan het stoken is?
Ik heb geen contact meer met mijn ex-vrouw, maar ik zie haar niet als iemand die stookt. Dat zou wel kunnen zijn door mijn schoonmoeder waar ik een zeer slechte relatie mee had en ook al in het huwelijk tegen mij aan het stoken was en ons gezin zelfs voor een groot deel domineerde
Als hij het zo beleefd heeft, dan is dat zijn waarheid. Ik snap niet al die bevestiging die je bij anderen zoekt over of die waarheid de juiste is. Ten eerste kunnen anderen nooit volledig overzien hoe jij als ouder bent. Ze zien (een deel van je) daden, maar niet de kwaliteit van de relatie die veel breder is dan wat je samen doet. En ten tweede, al zouden 100 mensen bevestigen dat jij een fijne vader bent, dat verandert toch niks aan zijn waarheid?
Ik snap ook niet goed waarom je je steeds hard opstelt als hij zich emotioneel kwetsbaar opstelt.
- Hij wil in therapie, jij bepaalt welke 5.
- Jij doet daarna de geste dat hij ook zelf mag kiezen (dit voelt best raar na die 5 van jou..), maar dan binnen jouw gestelde termijn.
- Hij geeft aan het toch nog eens te proberen zonder therapie, maar dan mag hij van jou niet later alsnog met zijn problemen bij je komen.
Wat heb je nou te verliezen als je dat alles eens los laat? De relatie met je zoon ben je anders dus sowieso al kwijt, dus wat maakt dat je je zoon dan niet genoeg waard vindt om onvoorwaardelijk nu er voor te gaan de relatie te repareren?
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 10:59:
Ik heb geen contact meer met mijn ex-vrouw, maar ik zie haar niet als iemand die stookt. Dat zou wel kunnen zijn door mijn schoonmoeder waar ik een zeer slechte relatie mee had en ook al in het huwelijk tegen mij aan het stoken was en ons gezin zelfs voor een groot deel domineerde
Probeer ook in te zien dat jouw zoon hier ook mee te kampen heeft. Dus hij heeft een scheiding meegemaakt en bokst sindsdien daarbij ook al jaren op tegen mensen die constant aan zijn loyaliteit richting zijn ouder trekken. Ik kan me best voorstellen dat het voor zo'n jongen werkelijk slopend is geweest en dat het heel helpend is als hij daar erkenning voor gaat krijgen.
Dag Phil, dank voor je reactie, confronterend maar helpt me wel. Harry
Soms ervaren kinderen zaken anders dan ouders. Blijkbaar vind jij dat je iets terug moet krijgen voor de jaren dat jij geïnvesteerd hebt. Zo niet dan verbreek je de relatie. Dus vanaf mijn schermpje snap ik dat transactionele wel. Hoe oud zijn je kinderen?
24 en 26
Ik vraag me bij het lezen van jou stuk wel af hoe jouw eigen jeugd geweest is en hoe het komt dat je zelfs woorden als brouilleren en taboe gebruikt als ouder in relatie tot je zoon. Is het een ego ding of heb je zelf nooit die onvoorwaardelijke liefde van je ouders ontvangen? Je inleven in zijn gevoel en op die manier in gesprek blijven ontbreekt bij jou.
Het is duidelijk dat jouw zoon een ander beeld en gevoel heeft bij het vaderschap zoals jij dat uitgedragen hebt.
Dat zou geen reden moeten zijn om de relatie met je zoon op te geven. Heeft niets met taboe te maken. Jij zal dieper moeten gaan graven bij jezelf waarom jij zelf niet in staat bent om zijn gevoel te erkennen en waarom je je zo aangevallen voelt door je zoon.
Zoals je het nu allemaal beschrijft is het voor jou " ik heb mijn best gedaan, zoek het maar uit, ik haak af". Dat is wel heel hard richting je kind, dat verdient hij niet.
Zou je minder stellig zijn geweest als hij zijn gevoel wat milder geformuleerd had naar jou toe? maw is het de toon of de boodschap zelf?
Je zoon heeft dus sinds zijn 14e bij zijn moeder gewoond? En bij jou kon hij af en toe op bezoek? Ik snap wel dat hij weinig band met jou heeft. Je komt in je berichten behoorlijk dominant over. Het moet op jouw manier en jij investeert zoveel in de band, maar ik zie weinig ruimte waarin je echt naar hem luistert. Ik snap je zoon dus wel. En wat hebben anderen ermee te maken? Zij kunnen nooit zien hoe jij volledig als vader bent. En al helemaal niet hoe jouw zoon de relatie ervaart. Ga eens echt luisteren en stop met dat dominante gedrag!
Actief met hem breken doet je zoon alleen maar nog meer pijn en bevestigt juist zijn ideeën over jullie relatie. Een tijdje wat minder contact zoeken, zonder dat plan richting zoon te uiten, kan ook al lucht en ruimte geven. Voor beide partijen.
Breken met je kind moet je vind ik nooit doen. Blijkbaar heeft hij t al moeilijk en dan doe jij er nog een schepje bovenop.
Ik zou in gesprek gaan, aangeven wat het met jou doet, vragen waar hij tegenaan loopt?
Maak er geen welles nietes spelletje van iedereen heeft zijn eigen waarheid.
Contact kan tijdelijk op een lager pitje staan, maar houd de deur altijd open.
"Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft."
Ja uit het verhaal haal ik iemand die wel moeite doet maar binnen bepaalde kaders. (concerten, gezelligheid) En die vervolgens reactief reageert: jou is pijn gedaan en daarom hoeft het niet meer. Maar sta je er voor open dat je ook een blinde vlek kunt hebben? Dat je zou kunnen leren van wat je zoon je te zeggen heeft? Heb je hem gevraagd hoe hij het wel zou willen? Waarom is er geen contact met je oudste zoon en je ex? Is systeemtherapie niet iets voor jullie?
Van de kant van je zoon vind ik het niet sterk dat hij steeds iets opgooit maar niet doorpakt. Ik zou ten allen tijden het contact open willen houden als ouder (tenzij er verslaving speelt en je verbreekt om de verslaving niet te faciliteren). Ik vind dat eigenlijk ook de taak van een ouder: een thuis zijn waar je immer terecht kunt, wat je ook uitgevreten of gedaan hebt, ook jegens mij. Heb je grieven als kind? Dan zou ik zelf eisen wat dan en kijken waar ik blinde vlekken heb zitten met medename van het feit dat je het nooit 100 procent perfect kan doen als ouder en dat kinderen dat ook mogen beseffen. Maar altijd in gesprek blijven, en als het kind het niet wil een tijd afstand houden maar wel de deur open houden.
Herken je van je zelf dat je best wel koppig bent? Ik beluister dat zelfs jouw eigen therapeut je adviseert de band niet te verbreken, maar jij wil dit toch doen. Klopt dat?
Kan je je voorstellen dat je deze karaktereigenschap effect heeft op de relatie met je zoons?
Dank voor je reactie. we gaan als het goed is met een gezinstherapeut / systeemtherapeut in gesprek. Hij zou er een regelen, maar laat het weer op zijn beloop. Wederom waren mijn voorstellen voor therapeuten niet goed. Hij heeft mij gevraagd af te wachten en dat doe ik nu ook, maar na zijn aankondig dat hij vorige week therapeuten zou bellen vind ik het wel vreemd een week later nog niets van hem gehoord te hebben. Hij laat het weer op zijn beloop
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 13:10:
Dank voor je reactie. we gaan als het goed is met een gezinstherapeut / systeemtherapeut in gesprek. Hij zou er een regelen, maar laat het weer op zijn beloop. Wederom waren mijn voorstellen voor therapeuten niet goed. Hij heeft mij gevraagd af te wachten en dat doe ik nu ook, maar na zijn aankondig dat hij vorige week therapeuten zou bellen vind ik het wel vreemd een week later nog niets van hem gehoord te hebben. Hij laat het weer op zijn beloop
Oei, wat een boosheid...
