Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 13:10:
Dank voor je reactie. we gaan als het goed is met een gezinstherapeut / systeemtherapeut in gesprek. Hij zou er een regelen, maar laat het weer op zijn beloop. Wederom waren mijn voorstellen voor therapeuten niet goed. Hij heeft mij gevraagd af te wachten en dat doe ik nu ook, maar na zijn aankondig dat hij vorige week therapeuten zou bellen vind ik het wel vreemd een week later nog niets van hem gehoord te hebben. Hij laat het weer op zijn beloop
Vind jij jezelf een volwassen man?
T moet wel allemaal op jouw manier he
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 13:10:
Dank voor je reactie. we gaan als het goed is met een gezinstherapeut / systeemtherapeut in gesprek. Hij zou er een regelen, maar laat het weer op zijn beloop. Wederom waren mijn voorstellen voor therapeuten niet goed. Hij heeft mij gevraagd af te wachten en dat doe ik nu ook, maar na zijn aankondig dat hij vorige week therapeuten zou bellen vind ik het wel vreemd een week later nog niets van hem gehoord te hebben. Hij laat het weer op zijn beloop
Je bent ongeduldig
PhilDunphy schreef op 15-08-2026 om 11:35:
Als hij het zo beleefd heeft, dan is dat zijn waarheid. Ik snap niet al die bevestiging die je bij anderen zoekt over of die waarheid de juiste is. Ten eerste kunnen anderen nooit volledig overzien hoe jij als ouder bent. Ze zien (een deel van je) daden, maar niet de kwaliteit van de relatie die veel breder is dan wat je samen doet. En ten tweede, al zouden 100 mensen bevestigen dat jij een fijne vader bent, dat verandert toch niks aan zijn waarheid?
Ik snap ook niet goed waarom je je steeds hard opstelt als hij zich emotioneel kwetsbaar opstelt.
- Hij wil in therapie, jij bepaalt welke 5.
- Jij doet daarna de geste dat hij ook zelf mag kiezen (dit voelt best raar na die 5 van jou..), maar dan binnen jouw gestelde termijn.
- Hij geeft aan het toch nog eens te proberen zonder therapie, maar dan mag hij van jou niet later alsnog met zijn problemen bij je komen.
Wat heb je nou te verliezen als je dat alles eens los laat? De relatie met je zoon ben je anders dus sowieso al kwijt, dus wat maakt dat je je zoon dan niet genoeg waard vindt om onvoorwaardelijk nu er voor te gaan de relatie te repareren?
Even in aanvulling: het kan zijn dat het zijn waarheid is, maar dan hoef je dat nog niet over te nemen als jouw waarheid. Er kunnen ook twee beleefde waarheden naast elkaar bestaan. Op zijn best kun je dat onderling uitwisselen, maar het is niet iets waarbij een compromis, half/half, mogelijk is. Het staat naast elkaar. Jij hebt naar jouw gevoel je uiterste best gedaan als vader. Dan is dat ook wat het is. Er staat altijd wel iemand klaar om ouders de schuld te geven als het leven wat tegen zit of de persoonlijkheid wat rimpeltjes vertoont. Dat hoort een beetje bij je rol als ouder. Trekt later vaak ook wel weer bij. Maar dan moet je het nu wel benaderen als een fase, niet als iets definitiefs, dus vooral geen definitieve stappen zetten waarbij jij obstinaat het initiatief neemt om het contact te verbreken.
Mijn moeder heeft op een gegeven moment wel 'gebroken' met mijn moeilijke zus, ook nadat de zus pijnlijke en voor mij als andere zus onware dingen had gecommuniceerd naar mijn moeder toe. Ik heb supergroot respect voor mijn moeder. Dat 'breken' is niet door allerlei verwijten over de vloer te slingeren, maar simpelweg door geen pogingen meer te doen om contact te zoeken, mijn zus deed dat ook al heel lang niet meer. Tussen mijn moeder en zus is pas weer contact ontstaan toen mijn moeder 80 werd. Het kan dus altijd nog. In die jaren heeft mijn moeder zich overigens niet gepijnigd met vragen als waarom of met verwijten of chagrijn. Het was zoals het was: zus nam die afslag en leefde daar haar leven. Ook daarna is er nooit gesproken over hoe, waarom etc.
Blijkbaar zoekt je zoon wel nog contact met je, dat is mooi. Maar vervolgens leg jij weer allerlei 'eisen' op tafel: die behandelaars, of zelf zoeken en wel binnen een week contact opnemen. Ik zou zeggen: laat dat deel bij je zoon, je hoort het wel als hij er verder mee is. Kinderen van die leeftijd hebben het inderdaad vaak druk, of ze gaan wat zorgvuldiger om met hun energie (leerde ik onlangs). Nodig hem ondertussen uit om te komen een of zoiets, kijk waar je hem bij kunt helpen in zijn leven, met praktische zaken bedoel ik dan.
Dank je wel Tsjor. Mooi om te lezen dat je moeder dat zo heeft kunnen doen. Dat vind ik groots van haar. Het is niet eenvoudig om dit op te brengen als je op een totaal niet respectvolle manier door je kind wordt benaderd. Ik weet nog niet of ik dit ook zal kunnen.
Mijn moeder vond en vindt zichzelf een goede moeder. Heeft veel voor ons over gehad (zoals stoppen met werken om voor ons te zorgen). Alles kon en alles mocht bij ons thuis. We hadden geen rooie cent, maar we kwamen niets tekort.
Mijn moeder benaderde alles negatief. Had commentaar op wat we aanhadden, wat we met ons haar deden, hoe we het op school deden (nooit genoeg), op vriendjes, op het dragen van make-up. En dat ging dan echt als: ga je zo naar school? Je lijkt wel een hoer. Zoek later maar een rijke vent, dan kun je iemand inhuren voor het huishouden want jij kunt het niet. En als we niet deden wat ze zei dreigde ze met zelfmoord, lag dagen zwijgend en huilend in haar bed.
Ik vind zelf dus dat ik een nare jeugd heb gehad. Zeker vanaf de puberteit. Ik kan daar met haar niet over praten, haar waarheid staat haaks op de mijne. Ik zie dat bij jou en je zoon(s) ook. Luister naar ze. Vraag wat er dan anders had gemoeten. En bied je excuses aan voor fouten die je gemaakt hebt. Ook al zie je het zelf anders, al bedoelde je het heel anders: zij hebben het anders ervaren. Erken dat dat verschil er is. En erken dat je een mens bent die fouten kan maken. Ik denk dat je dan al een heel eind komt in verbeteren van de relatie met je kinderen. Als kinderen volwassen zijn bepalen zij de intensiteit van de relatie en de vorm ervan. Hoe jij het wil is niet meer zo relevant. Accepteer dat. En geniet van wat er wel is. Tsjor zei het al: hij zoekt contact. Wees daar blij mee en zeg dat ook. Leg zelf ook contact. Stuur af en toe appjes met leuke foto’s, vertel over iets dat je hebt gezien waarvan je weet dat het hun interesse heeft. En dus niet zoals mijn moeder, die weigerde zelf te bellen, en als ik dan eens belde alleen maar zei, zo, leef je nog?
Succes!
Beschouw je zoon eens als een gelijkwaardige volwassene. Ik proef heel veel ‘eert uw vader en moeder’ dat mag wel wat minder. Hij zit ergens mee. In plaats van beledigd te zijn, zou nieuwsgierigheid beter passen. Levert je meer op ook, namelijk inzicht in hoe je overkomt op andere mensen. Wat krijg of kreeg je bijvoorbeeld op je werk voor feedback over je houding en gedrag?
Vermijd ‘alles of niets’ denken. Wat is er mis mee om het proberen gezellig te hebben samen? Ook al zou hij over 5 jaar weer een keertje ‘ontploffen’? Dan heb je toch maar mooi 5 jaar gezellig doorgebracht. Wat voor ‘deksel’ krijg je dan op je neus? Kan het ook tegelijk bestaan, zowel elkaar de waarheid eens goed zeggen en leuke dingen blijven doen?
Hij beschuldigt je ervan dat je niet zorgzaam bent. Ik ben vanuit daar wel benieuwd, wat was de reden dat hij bij je ex bleef wonen en er geen co-ouderschap kwam?
Zorgde je voor ze, of deed/doe je alleen maar de leuke dingen zoals concerten of uit eten gaan? Bleef jij wel eens thuis als een van je zoons ziek was en niet naar school kon, of moest je ex dat maar regelen? Stond je in de kou langs de lijn bij sportwedstrijden? Ving je ze op als ze liefdesverdriet hadden of teleurgesteld waren over een onvoldoende op school?
Een veertien jarige wil toch niet zijn vader 'bezoeken', maar die wil echt een band lijkt me. Bezoeken doe je als hij in het ziekenhuis ligt.
Hoeveel heb jij, voor en ook na je scheiding, echt gezorgd voor je zoons toen ze dat nodig hadden?
Ik lees een trotse man die slecht kan incasseren, die niet vraagt wat hij anders kan doen. Die stelt en gelijkgestemden zoekt.
Dat klinkt als stijd. Als ego.
Misschien speelt dat ook wel mee met zoons. Dat als ze aangeven wat hen dwars zit, je zo egocentrisch reageert dat er geen plaats is voor hun beleving. En ze daarom niet met je in gesprek gaan. Omdat het zoons niet lukt, omdat je zo in het zenden zit hoe het voor jou is, dat je emotioneel niet bereikbaar bent voor hen. Laat staan dat je geïnteresseerd, gemotiveerd en bereid overkomt om evt. dingen anders te gaan doen.
Mensen die dichtbij staan kunnen je raken. Je kan ook van ze leren is mijn ervaring.
Als jij je vastbijt in de vorm zoals jij die hebt ervaren (niet respectvol), dan kun je in je gelijk en je ego blijven zitten. Schiet je in een emotioneel onrijpe manier communiceren ,van eisen stellen naar anderen om maar zelf niet te hoeven veranderen.
Want vind je, los van de vorm, van de inhoud van boodschap zoon: dat je wel erg bezig bent met 'voor wat, hoort wat' ipv onbaatzuchtig te geven in je rol als ouder? Dat je niet zorgzaam bent naar hen? Lukt het je om daar over na te denken, te voelen hoe het voor iemand is om jou op die manier te ervaren?
als je het inderdaad zo moeilijk vindt om emotioneel wat ruimte te geven, mee te bewegen en wat empathie op te brengen (allemachtig wat ben je onrealistisch ongeduldig mbt tot die therapeuten, in de vakantieperiode en misschien moet het allemaal even bezinken!) dat je liever de relatie verbreekt dan hoort dat je kind niet helemaal gelukkig is…
dan kun je misschien maar beter de relatie verbreken.
hij zegt niet dat je alles altijd verkeerd deed. Hij steekt er energie en kwetsbaarheid in om weer het gesprek met je aan te gaan. Hij zoekt contact. En jij reageert (zoals je hier iig beschrijft) boos, geïrriteerd, ontzettend ongeduldig en “dit was niet de afspraak, hij had 5 jaar geleden toen hij nog een puber was de kans, die heeft hij niet genomen,’dus nu zoekt hij het maar uit”
zelfs dit doet hij niet goed in jouw ogen.
Heb je overwogen om zelf, solo, in therapie te gaan hiervoor? Je hebt het lijstje al klaar liggen. Slechter kun je er niet van worden. Ik denk dat het je kan helpen om over die eerste, blokkerende boosheid heen te komen.
als je hierom de band met je zoon verbreekt, zal het beeld dat mensen van je hebben (dat lijkt nogal belangrijk te zijn voor je) absoluut veranderen. Dat je niet eens kunt incasseren als je kind aangeeft de relatie wat te willen aanpassen of niet overal happy mee te zijn geweest.
Kan het zijn dat je andere kind zich verschuilt achter de “woordvoerder”, omdat je nogal een stoomwals kunt zijn in gesprekken? Die indruk wek je een beetje.
welke verantwoordelijkheid wil je wel nemen voor deze situatie? Want ik zie je vooral wijzen op wat je in jouw ogen goed hebt gedaan. Daar lever je (wat zwak) social proof voor aan (mensen zeggen), maar verder heb je het vooral over pech en hoe je kind je teleurstelt. Ergens heb je toch wel een aandeel in?
Nou, ik lees wel goede wil bij Harrynd. En in mijn directe omgeving ken ik 2 ouders die het contact met een kind verbroken hebben. Wél contact hebben kostte te veel energie. Te vaak teleurstellingen. Veel onrust. Zij trokken dat niet meer en kozen voor rust, voor geen contact meer. Dat is dus wel een optie. Hoe pijnlijk en verdrietig ook.
Dag Stardust (en anderen), ik ben al in therapie hiervoor. Heb in de afgelopen jaren juist heel erg veel empathie getoond en meegeleefd. Ik kan me wel voorstellen dat ik nu wat verhard ben omdat er alleen maar zeer negatief op mij gereageerd wordt. ik vind het moeilijk om daarmee om te gaan en vraag misschien inderdaad wat begrip voor ouders die na 10 jaar intensieve zorg (tijdens het huwelijk) en 10 jaar zeer veel investeren in de relatie met mijn zoons alleen maar zware beschuldigingen krijgen. Dat doet inderdaad pijn (ik ben ook maar een mens). Heeft niet te maken met dat ik niet kan incasseren want dat heb ik de afgelopen 30 jaar zeer veel gedaan. Misschien ben ik in de afgelopen maanden te veel doorgeslagen in mijn boosheid en klinkt dit vooral door. Daarmee snap ik jullie heftige reacties wel. Misschien zoek ik wel te veel steun bij anderen. Alle zaken die mensen mij adviseren heb ik geprobeerd en gedaan, maar toch blijft de toon alleen maar negatief. Er zijn wat dat betreft inderdaad grenzen aan wat ik kan hebben
Ik hoop dat je ooit uit die slachtofferrol kan komen en dat investeren in kinderen geen investering is om er aan het eind zelf wat uit te halen maar een investering in het leven van de kinderen.
Dat zij genoeg handvatten hebben meegekregen om op eigen benen te kunnen staan en zelfverzekerde jongvolwassenen zijn die het leven vol vertrouwen tegemoet kunnen treden.
Jij blijft deze situatie benaderen met het voort wat hoort wat systeem van jou, daar kan je zoon niks aan doen hij is daar niet debet aan.
Ik ben niet voor niets over jouw jeugd begonnen, je reageert daar niet op, weet niet of je dat bewust doet maar heb je met je zoons ooit over jouw jeugd gesproken?
Over hoe jij opgegroeid bent en wie er belangrijk waren in jouw leven? Welke opvoeding jij meegekregen hebt. Wat jij meegemaakt hebt in jouw jeugd. Waarom jij doet zoals je doet. Dit alles niet als excuus voor hoe jij reageert maar dat je eerlijk bent naar jezelf en je kinderen of het onwil of onkunde is hoe jij hier instaat.
Als jij dat nog niet gedaan hebt is jouw grens echt nog niet bereikt en kies je de makkelijkste weg voor jezelf als je nu de handdoek in de ring gooit. Dan niet de schuld bij je zoons neerleggen.
Nou, ik vind dat er wel hard wordt gereageerd naar TO. Alsof je als ouder altijd maar in staat moet zijn om je eigen emoties uit te schakelen en die van je kind vooraan te zetten. Ik heb een nicht die zich af en toe ook afvraagt of ze niet beter kan breken met haar kinderen. Omdat zij sinds de scheiding onder een vergrootglas ligt en haar ex door de kinderen op handen gedragen wordt. Ik ben er vaak bij geweest, en die verdeling is echt niet terecht. En als het dan voelt alsof je continue alleen maar kruimels krijgt en nooit eens echt mag mee eten van de taart, kan je ook als ouder wel eens emotioneel breken. Mijn nicht heeft nog contact met de kinderen, maar het is voor haar energie vretend, want het gaat op voorwaarden van de kinderen. Dus ik snap de vraag van TO wel. En ik denk dat er geen pasklaar antwoord is.
Goed dat je zelf al in therapie bent iig. Soms zit het in dingen waar je je totaal niet van bewust bent. En daarbij zitten jullie al jarenlang in een patroon dat je ook niet zomaar doorbreekt. En misschien niet doorhebt. Ik vind het dapper van je zoon dat hij het onderwerp ter sprake heeft gebracht. Ik heb niet gelezen welke concrete zaken je zoon daarbij heeft aangegeven. En we weten ook niet op welke toon/manier je gereageerd hebt. Misschien juist op een manier die de onvrede bij zoon triggert? Heb je met zoon afgestemd dat jij samen met je nieuwe vrouw een aantal therapeuten zou uitzoeken? Hoe is dat voor zoon dat je nieuwe vrouw hierbij betrokken wordt? Dat soort dingen kunnen onbewust olie op t vuur zijn. En andersom kan zoon natuurlijk ook olie op jouw vuur gooien.
Ik hoop dat jullie er uitkomen en een veilige modus kunnen vinden waarin je eerlijk tegen elkaar kan zijn. Sterkte ermee!
Stop als eerste eens met die boosheid. Dat is zinloos en niet helpend in jullie relatie. Laat hem verder een therapeut regelen als hij dat wil. Of en wanneer hij dat doet is aan hem. Komt hij met niets dan laat je dat bij hem. Blijkbaar heeft het dan geen prioriteit. Begin er niet zelf over. Verbreek het contact niet maar zet het op een laag pitje. Ze zijn welkom bij jullie maar je gaat geen verwijten maken. Of ingewikkelde gesprekken aan zonder therapeut. Bespreek het ook niet met anderen. Die weten niets van jou als ouder in het verleden. Het zegt ook niets over de beleving van jouw zoon.
Belangrijk is dat je geen gelijk moet gaan halen hier. Daar gaat het niet om. Dit is zijn beleving en dat mag. Wil niet zeggen dat het de waarheid is.
Je vraagt of andere ouders ook overwogen hebben met hun kind te brouilleren. Dat heeft bij mij zeker door het hoofd gespeeld en doet het soms nog. Het is altijd een reactie uit machteloosheid en teleurstelling. Het gebeurt als ik me door haar afgewezen voel, of als oude herinneringen aan moeilijke momenten boven komen. Of als ik geconfronteerd wordt met levenskeuzes die zij maakt, die botsen met mijn normen en waarden. Dan komen er heel veel nare gevoelens in mij boven, waardoor ik soms de behoefte heb alle contact met haar te verbreken.
Gelukkig besef ik dat die behoefte vooral voortkomt uit wrok en machteloosheid. Dat ik haar wil 'straffen' voor al het verdriet en de zorgen om haar. En gelukkig besef ik ook dat dit straffen geen enkel positief effect heeft. Want echt brouilleren doe je pas, als je het kind in zijn/haar gezicht laat weten dat je geen contact meer wilt en het dan ook echt niet meer spreekt, belt, ontmoet en overal blokkeert. Zo'n actie zou de situatie alleen maar erger maken.
Aan de ene kant wil ik dat zij voelt en beseft wat haar gedrag met mij doet. Maar wat ik diep in mijn hart écht wil, is juist een goed en betrokken contact met haar. Haar straffen door te brouilleren maakt de kans daarop alleen onmogelijk - en mijn verdriet niet minder.
Bovendien is het aan mijzelf om mijn gevoelens van wrok, teleurstelling, verdriet en gemis te verwerken. Zij weet niet eens (of nauwelijks) hoe ik me voel. En zeker niet dat dit iets met haar te maken heeft.
Ik heb begeleiding door een systemisch coach. Zij helpt mij te kijken naar gebeurtenissen/opmerkingen rond mijn dochter die deze gevoelens triggeren. En te onderzoeken wat er onder ligt (bij voorbeeld gevoelens van afwijzing, uit mijn jeugd of puberteit). Dit zelfonderzoek helpt mij om mijn negatieve gevoelens te verminderen. Zonder dat ik het kwetsbare contact met mijn dochter verder beschadig.
Als ik me nog rot voel om haar, voer ik vwel radiostilte in. Dan ga ik haar zeker niet appen, bellen, opzoeken enz. Dat laat ik haar niet weten, zij zal het verschil niet merken. Als zij zelf op zo'n moment wel contact met mij zoekt, via een appje, dan reageer ik daar zo normaal mogelijk op. Alleen een 'live' afspraak schuif ik dan voor ons uit tot mijn gevoelens weer positiever zijn.
Voor mij is dit het beste wat haalbaar is. Ik merk ook dat dat het positief effect, hoe langzaam ook.
