Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Verder denk ik, dat jij, Harrynd, eigenlijk heel veel geluk hebt met jouw zoon. Hij doet heel veel moeite voor een beter contact met jou. Dat hij graag met jou samen in therapie wil, betekent dat hij heel graag een beter contact met je wil.
Voor een kind is het namelijk veel 'gemakkelijker' om met de ouder te breken dan andersom. Voor opgroeiende jongvolwassenen hoort het bij de levensfase dat ze afstand nemen van de ouder. Jouw zoon heeft pijn en verdriet door dingen die hij tussen jullie ervaren heeft. Hij neemt zelf, tot twee keer toe, het initiatief, om met een therapeut te onderzoeken wat daar achter zit en hoe het beter kan.
Dat is niet niks!
Dat het de eerste keer niet van de grond is gekomen, is begrijpelijk. Ook dat hij het de tweede keer niet in een weekje voor elkaar heeft gekregen. In therapie gaan, maakt nogal wat los bij mensen. Je moet eerst door een hoop oud zeer, voordat je verbetering krijgt. Dat kost ontzettend veel energie, ook van je zoon.
Echt, je mag je in je handen knijpen met zo'n zoon! Laat deze kans die hij je biedt niet verloren gaan en heb geduld met hem.
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 13:53:
Dank je wel Tsjor. Mooi om te lezen dat je moeder dat zo heeft kunnen doen. Dat vind ik groots van haar. Het is niet eenvoudig om dit op te brengen als je op een totaal niet respectvolle manier door je kind wordt benaderd. Ik weet nog niet of ik dit ook zal kunnen.
Harrynd, wat mijn moeder voor de voeten geworpen kreeg was, nou ja, niet mals. Ik zeg het maar voorzichtig. Of je daar wel of niet mee om kunt gaan ligt niet zozeer aan hoe zwaar en disrespectvol de manier van omgang is, maar vooral hoe je er zelf mee om kunt gaan. Blijf je er steeds op terugkomen, vraag je genoegdoening, wil je een schuldverklaring horen, wil je horen dat jij het wel goed gedaan hebt als vader (sommigen beginnen daarover pas op de begrafenis).
Je kunt het beter op een afstand bekijken: oké, hij heeft het ergens moeilijk mee (weet je ook wat?) en hij wentelt de schuld daarvan op jou af. Jij luistert daarnaar met twee oren: het ene oor hoort of er inderdaad dingen zijn geweest die je beter anders had kunnen doen, daarvoor kun je dan sorry zeggen. Het andere oor probeert te horen waar hij nou zo mee zit. Maar omdat dat in zijn denken neergezet is op fouten in de relatie tussen hem en jou kun jij daar niet zo heel veel mee, behalve begripvol luisteren en hopen dat hij daar hulp bij krijgt. En een beetje accepteren: op die manier is het voor hem draaglijk, terwijl jij voor jezelf weet dat het niet terecht is (vermoed ik/hoop ik), dan draag je een deel van de last maar. Je kunt het hebben hoor! En als dat niet zo is, ga dan na waarom dat niet zo is.
Bij mijn zus ben ik er onlangs (we zijn allebei 65+N
achter gekomen, dat zij altijd heeft gedacht dat zij schuld had aan de dood van haar vader (hij overleed door een verkeersongeluk), omdat die avond daarvoor drukte was rondom haar over naar bed gaan. Wat zij vergeten was: die dag daarvoor was haar verjaardag, ze werd 5. Ja, natuurlijk was er die dag drukte rondom haar! Op een of andere manier had dat beeld zich vastgezet in haar denken en dat had gevolgen voor haar doen en laten in de rest van haar leven. Zonder dat zijzelf of iemand anders ook maar enig vermoeden hierover kon hebben.
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 14:54:
Dag Stardust (en anderen), ik ben al in therapie hiervoor. Heb in de afgelopen jaren juist heel erg veel empathie getoond en meegeleefd. Ik kan me wel voorstellen dat ik nu wat verhard ben omdat er alleen maar zeer negatief op mij gereageerd wordt. ik vind het moeilijk om daarmee om te gaan en vraag misschien inderdaad wat begrip voor ouders die na 10 jaar intensieve zorg (tijdens het huwelijk) en 10 jaar zeer veel investeren in de relatie met mijn zoons alleen maar zware beschuldigingen krijgen. Dat doet inderdaad pijn (ik ben ook maar een mens). Heeft niet te maken met dat ik niet kan incasseren want dat heb ik de afgelopen 30 jaar zeer veel gedaan. Misschien ben ik in de afgelopen maanden te veel doorgeslagen in mijn boosheid en klinkt dit vooral door. Daarmee snap ik jullie heftige reacties wel. Misschien zoek ik wel te veel steun bij anderen. Alle zaken die mensen mij adviseren heb ik geprobeerd en gedaan, maar toch blijft de toon alleen maar negatief. Er zijn wat dat betreft inderdaad grenzen aan wat ik kan hebben
Huh? Je bedoelt hier toch gewoon een ouder zijn? Dat is toch gewoon normaal?
Misschien goed om te realiseren dat het feit dat je voor je kinderen zorgt geen gunst is van jou aan hen.
Ik snap je zoon wel als hij aangeeft dat je transactioneel en niet zorgzaam bent. Je bent ook hier op het forum alleen maar aan het zenden en medestanders aan het zoeken. Ik heb je nog niet horen zeggen hoe vervelend je het voor je kinderen vindt dat ze dit zo hebben ervaren.
tsjor schreef op 15-08-2026 om 16:12:
[..]
Harrynd, wat mijn moeder voor de voeten geworpen kreeg was, nou ja, niet mals. Ik zeg het maar voorzichtig. Of je daar wel of niet mee om kunt gaan ligt niet zozeer aan hoe zwaar en disrespectvol de manier van omgang is, maar vooral hoe je er zelf mee om kunt gaan. Blijf je er steeds op terugkomen, vraag je genoegdoening, wil je een schuldverklaring horen, wil je horen dat jij het wel goed gedaan hebt als vader (sommigen beginnen daarover pas op de begrafenis).
Je kunt het beter op een afstand bekijken: oké, hij heeft het ergens moeilijk mee (weet je ook wat?) en hij wentelt de schuld daarvan op jou af. Jij luistert daarnaar met twee oren: het ene oor hoort of er inderdaad dingen zijn geweest die je beter anders had kunnen doen, daarvoor kun je dan sorry zeggen. Het andere oor probeert te horen waar hij nou zo mee zit. Maar omdat dat in zijn denken neergezet is op fouten in de relatie tussen hem en jou kun jij daar niet zo heel veel mee, behalve begripvol luisteren en hopen dat hij daar hulp bij krijgt. En een beetje accepteren: op die manier is het voor hem draaglijk, terwijl jij voor jezelf weet dat het niet terecht is (vermoed ik/hoop ik), dan draag je een deel van de last maar. Je kunt het hebben hoor! En als dat niet zo is, ga dan na waarom dat niet zo is.
Bij mijn zus ben ik er onlangs (we zijn allebei 65+N
En vervolgens is er nooit over gesproken, nog steeds niet met moeder meen ik te hebben gelezen.
Harry, ik lees een vader die redeneert, verwacht en afdwingt echter weinig reflecteert.
In een relatie met kinderen gaat het niet om de sterkste, de beste, de snelste. Daarin gaat het om behoeften op emotioneel en mentaal vlak, naast de basisbehoeften van bestaan op materieel vlak uiteraard.
Een vader hoort er altijd voor zijn kind zijn, in voorspoed en tegenspoed.
Op dit moment redeneer jij vooral vanuit je leeftijd, huidige relatie en je leven met je huidige partner.
Dag Linn,
Ik wil best over mijn jeugd vertellen wat ik in sommige reacties al gedaan heb. Ik heb een moeilijke maar gelukkige jeugd gehad. Mijn vader overleed toen ik 11 was en ik was enig kind. Ik weet nog dat ik als kind dacht "dan moet ik nu dus mijn moeder gelukkig maken". Daar heb ik ook alle voor gedaan en dat is redelijk goed gelukt.
Mijn ouders hadden een geweldige relatie en waren tot het laatst verliefd. Erg dat mijn vader zo jong al overleed. Mijn moeder was een fantastische vrouw en heeft geweldig voor mij gezorgd. Ik ben haar voor altijd dankbaar. Het was een fantastische vrouw.
Zij wilde nooit opnieuw trouwen en heeft dat ook niet gedaan. Zij wist wel een heel fijn en veilig thuis voor mij te creëren. Ik heb ook wel voor haar gezorgd. Tijdens mijn studententijd bleef ik thuis wonen bij mijn moeder om er voor haar te zijn.
Op mijn 23e ben ik toen toch naar amsterdam verhuisd (wij woonden in Brabant) maar ik kwam elke twee weekends naar huis om er ook voor mijn moeder te zijn. Toen mijn moeder op hoge leeftijd dement werd heb ik 10 jaar voor haar gezorgd. Ik was als enigst kind elk weekend een dag bij haar en vaak door de week ook nog. Ben blij dat ik die zorg goed gedaan heb
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 16:52:
Dag Linn,
Ik wil best over mijn jeugd vertellen wat ik in sommige reacties al gedaan heb. Ik heb een moeilijke maar gelukkige jeugd gehad. Mijn vader overleed toen ik 11 was en ik was enig kind. Ik weet nog dat ik als kind dacht "dan moet ik nu dus mijn moeder gelukkig maken". Daar heb ik ook alle voor gedaan en dat is redelijk goed gelukt.
Mijn ouders hadden een geweldige relatie en waren tot het laatst verliefd. Erg dat mijn vader zo jong al overleed. Mijn moeder was een fantastische vrouw en heeft geweldig voor mij gezorgd. Ik ben haar voor altijd dankbaar. Het was een fantastische vrouw.
Zij wilde nooit opnieuw trouwen en heeft dat ook niet gedaan. Zij wist wel een heel fijn en veilig thuis voor mij te creëren. Ik heb ook wel voor haar gezorgd. Tijdens mijn studententijd bleef ik thuis wonen bij mijn moeder om er voor haar te zijn.
Op mijn 23e ben ik toen toch naar amsterdam verhuisd (wij woonden in Brabant) maar ik kwam elke twee weekends naar huis om er ook voor mijn moeder te zijn. Toen mijn moeder op hoge leeftijd dement werd heb ik 10 jaar voor haar gezorgd. Ik was als enigst kind elk weekend een dag bij haar en vaak door de week ook nog. Ben blij dat ik die zorg goed gedaan heb
Aha! Volgens mij hebben we hier de weeffout in jouw denken. Kinderen zijn niet - nooit - verantwoordelijk voor het geluk van hun ouders! Dat jij je verantwoordelijk voelde voor je moeder(s geluk) was een misvatting. Logisch, en heel lief, maar niet waar. Ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen, niet andersom! Jij maakt je zoon verantwoordelijk voor jouw geluk. Contact moet op jouw voorwaarden. Hij moet de perfecte zoon zijn, zoals jij dat was of probeerde te zijn. Dat is nogal een last die je op de schouders van je kind legt zeg! Hier zou ik met jouw therapeut eens heel goed naar kijken. Leer die gedachte zsm om te draaien. Lijkt me een absolute noodzaak voor herstel van de relatie met je zoons.
Dag Jonagold, even 2 reacties hierop
1) ik heb het zelf nooit als een last ervaren om er voor mijn moeder te zijn
2) ik verwacht dit niet van mijn kinderen. Ik verwacht ook geen dankbaarheid, maar ik verwacht wel respect en een normale communicatie. Mij als vader met de grond gelijk maken heb ik niet verdiend na de afgelopen 10 jaar
Hoe ziet dat met de grond gelijk maken eruit? Dat is nieuwe informatie (of ik heb niet alles goed gelezen). En hoe ziet respect tonen er volgens jou uit? En hoe zouden je kinderen respect tonen?
Ik heb zelf heel lang gedacht dat mijn kinderen niet van mij hielden. Want ze deden niet wat ik vroeg. Ze legden hun was niet in de badkamer, terwijl dat de afspraak was. Dan kwam ik er na het wassen achter dat er nog van alles miste. Ik vond dat zelf dan falen als moeder. Als ik uit mijn werk kwam hadden ze niet gedaan wat ik had gevraagd. Ik had de hele dag hard gewerkt, en ze hadden nog niet eens de moeite genomen om de vaatwasser uit te ruimen. Kon ik dat ook nog gaan doen voordat ik kon gaan koken. Waren we weer te laat voor de sportles. Zie je wel, ze hebben geen respect voor me! En ik ben een slechte moeder, want kind is nu te laat op de training…
zie je wat ik bedoel? Waar de denkfouten zitten? Ik denk dat er bij jou toch ook winst te behalen valt als jij jouw eigen overtuigingen kunt bevragen.
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 16:52:
Dag Linn,
Ik wil best over mijn jeugd vertellen wat ik in sommige reacties al gedaan heb. Ik heb een moeilijke maar gelukkige jeugd gehad. Mijn vader overleed toen ik 11 was en ik was enig kind. Ik weet nog dat ik als kind dacht "dan moet ik nu dus mijn moeder gelukkig maken". Daar heb ik ook alle voor gedaan en dat is redelijk goed gelukt.
Mijn ouders hadden een geweldige relatie en waren tot het laatst verliefd. Erg dat mijn vader zo jong al overleed. Mijn moeder was een fantastische vrouw en heeft geweldig voor mij gezorgd. Ik ben haar voor altijd dankbaar. Het was een fantastische vrouw.
Zij wilde nooit opnieuw trouwen en heeft dat ook niet gedaan. Zij wist wel een heel fijn en veilig thuis voor mij te creëren. Ik heb ook wel voor haar gezorgd. Tijdens mijn studententijd bleef ik thuis wonen bij mijn moeder om er voor haar te zijn.
Op mijn 23e ben ik toen toch naar amsterdam verhuisd (wij woonden in Brabant) maar ik kwam elke twee weekends naar huis om er ook voor mijn moeder te zijn. Toen mijn moeder op hoge leeftijd dement werd heb ik 10 jaar voor haar gezorgd. Ik was als enigst kind elk weekend een dag bij haar en vaak door de week ook nog. Ben blij dat ik die zorg goed gedaan heb
Heb je zelf door hoe klinisch jij reageert? Je mist de clou uit vele reacties. Je hoeft niet over je jeugd te schrijven om mij een plezier te doen zodat ik meer over jouw jeugd weet maar om zelf te kijken of daar de oorsprong van hoe jij de vaderrol ziet en welk voorbeeld jij gehad hebt. Vandaar mijn vraag over jou jeugd en daarna mijn vraag over of jij daar wel eens met jou kinderen over gesproken hebt maar ook daar mis je de clou.
Harry, ik schreef het ook al elders, maar je bent steeds stokoude topics naar boven aan het halen
Maar zeg je dat ook tegen je zoon hoe het bij je overkomt?
Dus dat je vier therapeuten hebt voorgesteld, die afgeketst worden. En dat dan zonder enige verklaring alles bij het oude blijft? En dat je dat niet begrijpen kunt?
Ik kan me ook voorstellen dat je het zorgen een beetje moe bent?
Eerst in je jeugd, het gevoel je moeder gelukkigte moeten maken toen ze weduwe werd .Later de zorg voor je dementerende moeder. Nu weer je volwassen zoon.
Euphoria schreef op 15-08-2026 om 16:18:
[..]
En vervolgens is er nooit over gesproken, nog steeds niet met moeder meen ik te hebben gelezen.
Nee, moeder is ondertussen al dood. Bij een kind werkt dat niet zoals bij een volwassene. Natuurlijk heb ik er wel met haar over gepraat, maar geen therapiesessies hoor. Ze heeft genoeg therapeuten gehad, maar blijkbaar niemand die bij deze herinnering kon komen.
tsjor schreef op 15-08-2026 om 20:07:
[..]
Nee, moeder is ondertussen al dood. Bij een kind werkt dat niet zoals bij een volwassene. Natuurlijk heb ik er wel met haar over gepraat, maar geen therapiesessies hoor. Ze heeft genoeg therapeuten gehad, maar blijkbaar niemand die bij deze herinnering kon komen.
Lijkt me zwaar traumatiserend geweest te zijn voor haar.
Harrynd schreef op 15-08-2026 om 17:40:
Dag Jonagold, even 2 reacties hierop
1) ik heb het zelf nooit als een last ervaren om er voor mijn moeder te zijn
2) ik verwacht dit niet van mijn kinderen. Ik verwacht ook geen dankbaarheid, maar ik verwacht wel respect en een normale communicatie. Mij als vader met de grond gelijk maken heb ik niet verdiend na de afgelopen 10 jaar
Wat is normaal in de ‘normale communicatie’? Dat is waarschijnlijk jouw norm. Dat hoeft niet overeen te komen met de norm van een ander. Je kunt grenzen stellen aan grof taalgebruik bijvoorbeeld, maar het kan zomaar zijn dat je de inhoudelijke kritiek wel degelijk hebt verdiend. We weten het niet hè. Maar dat maakt niet uit. Waar het om gaat, is of jij kunt incasseren. Als je niet meebeweegt, komt een klap harder aan. Dat lijkt hier aan de hand te zijn, want je zegt “met de grond gelijk gemaakt”. Je raakt de grond niet hoor als je een beetje meegeeft. Het blijft allemaal vaag en weinig concreet vandaar mijn algemene antwoord.
