Brouilleren met je kind?
Ik maak een zeer moeilijke periode door. 10 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn 2 zoons bleven bij mijn ex wonen. Ik kocht in die tijd bewust een huis vlakbij hun school, zodat zij mij regelmatig konden bezoeken. Mijn jongste zoon deed dat ook regelmatig. Het was altijd gezellig en ik had het gevoel dat we het ondanks de situatie goed hadden.
4 jaar later kreeg ik op kerstavond van mijn jongste zoon een bericht dat wij samen in therapie moesten en dat hij mij anders nooit meer hoefde te zien. Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik had het gevoel dat we het in de vier jaar daarvoor goed hadden samen, maar blijkbaar was dat niet het geval. Ik had inmiddels een nieuwe vriendin die psycholoog is. Ik vroeg haar of zij geen goede behandelaars kenden die gespecialiseerd waren in de ouder kind relatie en zij stelde 5 therapeuten voor. Die heb ik toen aan mijn jongste zoon voorgesteld.
Alle therapeuten waren voor hem niet goed. Ik heb hem toen gezegd dat hij wellicht het gevoel had dat we de boel probeerden te manipuleren (wat niet het geval was) en dat hij dan zelf maar een therapeut moest voorstellen. Maar hij kwam niet met een voorstel. Een half jaar daarna had hij nog niemand voorgesteld. Ik heb hem toen gezegd dat hij niet zo'n zwaar probleem op de agenda kon zetten en er dan niets mee kon doen. Maar hij zei dat hij het te druk had en dat eigenlijk alles wel weer goed was. Ik heb hem toen gezegd dat ik het lastig vond weer vertrouwen in onze relatie te ontwikkelen. En dat hij dan niet 5 jaar later weer zou moeten melden dat het niet goed was. We gingen verder, gingen vaak uit eten en bezochten veel concerten en het was altijd gezellig.
5 jaar later is hij weer ontploft. Hij beschuldigt mij ervan dat ik niet zorgzaam ben, altijd voor mijn eigen belang ga, niet in de relatie ga staan, transactionele ben en een zeer slechte vader ben. Dat komt erg hard aan omdat ik de afgelopen 5 jaar erg mijn best heb gedaan om het goed te doen en wederom het gevoel had dat het goed ging en dat we op de goede weg waren.
Ik ben ook heel erg boos geworden. Goede vrienden en vriendinnen die gezien hebben hoe ik met hem omga begrijpen er niks van en herkenden zich helemaal niet in deze beschuldigingen. Ik ben zo boos dat ik er zelfs al aan denk de relatie met hem te verbreken. We hebben ruim een maand radiostilte gehad en eigenlijk blijft mijn gevoel dat het beter is om te breken.
Goede vrienden en fijn therapeute zeggen dat ik dat niet moet doen en dat het geen optie is, maar ik blijf toch volharden dat dit de beste optie lijkt. Ik heb in heel mijn leven vrij veel pech gehad en ook mijn vrouw heeft als gevolg veel pech en is ernstig gehandicapt geraakt. Ik verlang dan ook in de laatste 20 jaar van ons leven (we zijn allebei 60) naar een fijn en rustig bestaan met haar waarin e nog kunnen genieten van het leven. Weer 5 jaar in mijn zoon investeren om weer de deksel op mijn neus te krijgen voelt als iets waar ik moedeloos van word en ik heb eigenlijk geen vertrouwen meer dat het nog goed komt.
Mijn jongste zoon spreekt ook namens mijn oudste zoon (ADD) die eigenlijk niet communiceert. ik heb geprobeerd met hem in contact te komen wat hij zelf ervan vind en ik wil de relatie met hem niet kwijt. Maar dat dreigt wel te gaan gebeuren omdat de jongste het voortouw neemt den de oudste niet met mij wil praten.
Veel mensen zeggen dat het er niet om gaat wie er gelijk moet krijgen en dat ik als ouder de wijste moet zijn en met hem contact moet maken moet luisteren naar iets wat er blijkbaar zit. Maar ik heb geen zin op boetedoening op beschuldigingen die voor 80% niet kloppen ook niet als ik het vraag aan mensen die mij door en door kennen en zien hoe ik de afgelopen 10 jaar met hen ben omgegaan. Ik wil wellicht nog wel verkennen wat zij dan van mij als ouder verwachten waar ik niet aan voldaan heb. Maar eigenlijk heeft mijn jongste mij zoveel pijn gedaan dat het niet meer hoeft. Sommige mensen vinden dat kinderachtig van me maar ook vele andere goede vrienden snappen het wel
Als je hier informatie over zoekt vind je vrijwel niets. Het gaat allemaal over kinderen die het vertrouwen in hun ouders opzeggen en niet andersom. Dat lijkt een taboe te zijn. Deels begrijp ik dat, maar ik ben nu 2x zo onbeschoft en zonder enig respect geschoffeerd dat ik er toch over denk dat wel te doen. Ik ben zelf nog wel in therapie bij een therapeut, maar mijn standpunt lijkt niet te wijzigen, ook al brengt zij goede overwegingen in.
Ik ben benieuwd of andere ouders dit ook hebben meegemaakt en overwogen hebben met hun kind te breken en wat zij uiteindelijk hebben besloten. Ik maak graag van uw wijsheid gebruik. Het is hoe dan ook een zeer pijnlijke en verdrietige situatie
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Klopt. Daarom schrijf ik ook 'het kan dat dit verschil in toon ... enz'. Ik zeg niet; het is zo dat. Ik zeg 'ik lees (niet)', reageer dus ook expliciet op wat ik lees.
Maar dit blijft natuurlijk ook gewoon een forum. We zullen het moeten doen met de geschreven woorden. En dan kan TO evt reageren op onze geschreven woorden.
De zin over de woning viel me op. Maar als de rest van het bericht was overgelopen van warmte en liefde dan had ik niet de behoefte gevoeld te reageren op dat stukje. Ik bedoel het ook niet perse als verwijt. Maar wellicht als een andere blik op de 'feiten'. Juist omdat TO steeds, ook in andere stukjes, schrijft dat hij zo veel heeft gedaan, zo veel heeft geofferd en geïnvesteerd. Dat kan feitelijk natuurlijk ook wel zo zijn. Maar de manier waarop dat gebracht wordt kan wel het verschil maken, ook in hoe het ontvangen en beleefd wordt. Dat kan wellicht deel van het verschil in beleving verklaren. Dan kun je feitelijk 'het juiste' hebben gedaan, maar is dat wellicht anders ontvangen. Eigenlijk net zoals geschreven woorden anders kunnen overkomen dan je bedoelt.
Joszy schreef op 16-08-2026 om 21:32:
[..]
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
dit dus, een stuk bondiger dan ik, hihi
Worteltaart schreef op 16-08-2026 om 21:20:
[..]
Het lastige van geschreven woorden op een forum is dat TO misschien het eerste schreef, maar het tweede bedoelde.
Dan had hij dat moeten schrijven.
Ik lees en voel nergens maar een greintje liefde voor zijn kinderen.
Stimpie schreef op 16-08-2026 om 21:36:
[..]
Dan had hij dat moeten schrijven.
Ik lees en voel nergens maar een greintje liefde voor zijn kinderen.
Het is soms ook wat je erin wílt lezen denk ik.
wat ik lees, is iemand die echt wel zijn best doet, maar de plank toch ergens heeft misgeslagen. Het doet mij heel erg denken aan iemand die ik ooit kende, die heel erg zijn best deed om aardig gevonden te worden, maar het lukte nooit helemaal. Geen contact meer met zijn kinderen, heel intelligent, maar sociaal erg onhandig. En het lag allemaal echt, echt, echt niet aan hem, want hij deed zo zijn best! Helaas lijkt to niet meer mee te lezen, want ik zou hem zo graag meer gunnen met zijn kinderen. Als zijn vrouw en zijn therapeut beiden zeggen dat hij het contact met zijn kind(eren) niet moet verbreken, vermoed ik dat ze ook zien dat to wel zijn best doet, maar dat kind niet ongelijk heeft. Ik zou to wensen dat hij met een open blik naar zijn kind kan luisteren en in staat is om te horen wat hem verweten wordt en het gevoel van zijn kind te erkennen. Ik zie het namelijk ook als een kans als je kind zich zo kwetsbaar durft op te stellen. Als je nog meeleest, veel succes to!
ToetieToover schreef op 16-08-2026 om 08:35:
[..]
Niet? Ik wel, namelijk een zoon die zijn vader emotioneel nodig heeft.
Als een ouder niet in staat is om die behoefte in te vullen, dan kan het beide partijen heel veel rust geven om te richten op acceptatie daarvan. In plaats van met man en macht blijven proberen een relatie op te bouwen die er niet in zit.
Het is niet alleen voor pa telkens een teleurstelling. Voor zijn zoon met die behoefte heeft aan een vader die er voor hem is, kan het loyaliteitsconflict hemzelf veel kosten. In de toestemming om voor zichzelf te kiezen en het leuren aan pa te mogen stoppen kan ook de winst zitten.
Joszy schreef op 16-08-2026 om 21:32:
[..]
Natuurlijk. Maar daar op gewezen worden kan ook je communicatie in het echte leven verbeteren. Want ook daar zeggen mensen wel eens iets wat door de ontvanger anders wordt uitgelegd. Als TO's kinderen wat hij zegt ook anders uitleggen dan bedoeld, dan is daar wel wat winst te halen!
Veel relatieproblemen zijn grotendeels communicatieproblemen. Maar om daar iets aan te doen moet er toch wel inzicht zijn in de eigen rol in de problemen, op welk vlak die ook liggen. Ik mis dat inzicht bij TO, en zijn idee dat hij niet de minste wil zijn tegenover zijn kind maakt het er niet makkelijker op.
Bij een kennis kun je denken: ja daag, bel jij nou maar een keer.
Bij je kind ligt dat toch anders.
Diezijnvanmij schreef op 17-08-2026 om 13:47:
[..]
Als een ouder niet in staat is om die behoefte in te vullen, dan kan het beide partijen heel veel rust geven om te richten op acceptatie daarvan. In plaats van met man en macht blijven proberen een relatie op te bouwen die er niet in zit.
Het is niet alleen voor pa telkens een teleurstelling. Voor zijn zoon met die behoefte heeft aan een vader die er voor hem is, kan het loyaliteitsconflict hemzelf veel kosten. In de toestemming om voor zichzelf te kiezen en het leuren aan pa te mogen stoppen kan ook de winst zitten.
Natuurlijk is dat zo, maar die keuze zal dan wel van het kind moeten komen. Als Harry de keuze voor zijn zoon maakt, maakt hij de situatie alleen maar erger. Hij zou het wel bespreekbaar kunnen maken, maar dan niet vanuit boosheid, maar vanuit zorg.
