Gevaar voor onze dochters? (en zonen)
Twee dagen geleden was er een docent bij Beau die alarm sloeg over de groeiende manoshpere ideeën die hij bij zijn leerlingen opmerkte. Ikzelf weet niet of het zo'n vaart loopt, maar zit ook niet in de kringen van pubers en jongvolwassenen (ja mijn zoon maar die is eerder het tegenovergestelde). Toch vind ik het best een gevaarlijke ontwikkeling, zeker als docentes ontslag gaan nemen omdat ze niet langer tegen het vrouwonvriendelijke gedrag kunnen van hun leerlingen. En natuurlijk voor jonge meiden zelf. En zelfs ook voor de jongens die dit nastreven: ze denken dat het in hun voordeel werkt maar op die manier krijgen ze niet makkelijk een fijne liefdevolle relatie. Praten jullie met je zonen/ dochters over rolverdeling tussen mannen en vrouwen, jongens en meisjes?
Ik ben heel erg klaar met kerels die ongevraagd in mijn aura komen.
Voorbeeld:
Iemand staat me meteen niet aan, maar ik heb er wel twee avonden sessies mee. Ik ben zo ver mogelijk van hem weg gaan liggen, maar ging erg slecht op zijn energie.
De keer daarop ook zo ver mogelijk weg van hem.
Na afloop sprak hij me er op aan waarom ik hém niet knuffelde, en de andere aanwezigen wel. Want dat sloeg nergens op, we waren hier nu al twee keer samen geweest en toen-en-toen had hij me óók gezien.
Okee, mijn eerste indruk was dus de juiste. BLIJF VER UIT MIJN BUURT!!
Ik ging me er bijna zorgen over maken, maar een paar weken later stelde een vriendin me haar verkering voor. Leuke vent, hij gaf me gewoon een hand i.p.v. meteen te willen knuffelen. Kletste gezellig weg, keek heel verliefd naar mijn vriendin. Die kreeg wel een knuffel toen we afscheid namen. En daarna ook elke keer als we elkaar ontmoetten.
De energie verschilt per persoon, ik ga dus niet alle kerels over één kam scheren maar ben gewoon op mijn hoede en zal zonder problemen een scène gaan schoppen als ik dat nodig acht.
Schemerlampje schreef op 18-05-2026 om 23:01:
[..]
1 op de 7? Dat zou betekenen dat er ongeveer 1 miljoen verkrachters rondlopen in Nederland… Ik ben benieuwd hoe je aan dit getal komt, want ik geloof niet dat het zo hoog is.
Ik denk eerder dat 1 op 7 vrouwen negatieve ervaringen heeft. Dat is iets anders dan dat 1 op de 7 mannen vervelend is.
Ook zo brutaal.
Ik zit als eerste in een restaurant aan mijn (gereserveerd) tafeltje.
Een man komt kontjekontje bij me zitten. "Ik ga bij u zitten, gezellig hè".
Nou, dat dacht ik toch niet, wegwezen!
"Nee hoor, hier zijn plaatsen vrij dus kom ik gezellig bij u zitten".
Het personeel kwam direct erbij om hem ergens anders neer te zetten, gelukkig. Dat vond hij niet leuk.
Mijn vriendin was verbijsterd toen ze het hoorde. "Waar zit die vent?" Zij erheen, kijkt hem eens goed aan en roept: "Ik zie het direct hoor, écht jouw type niet".
Die vriendin is LIEF.
🤗
MRI schreef op 18-05-2026 om 20:04:
[..]
Je hebt gelijk, ik heb zeker een activistische insteek. Ik ben bezorgd over de toekomst van meisjes en vrouwen. Maar ook over die van mannen, zoals ik in mijn beginpost aangeef. Overigens zijn veel zaken die vrouwen nu voor lief aannemen via activisme bewerkstelligd:
Vrouwenrechten zijn in de loop der decennia afgedwongen door decennialang activisme. Dankzij deze strijd zijn belangrijke juridische, maatschappelijke en medische mijlpalen bereikt, waaronder:
- Actief en passief kiesrecht: Wereldwijd bevochten, in Nederland resulterend in vrouwenkiesrecht in 1919.
- Baas in eigen buik (abortus): Het recht om zelf te beslissen over zwangerschapsafbreking, in Nederland gelegaliseerd in 1984.
- Onderwijs en arbeid: Toegang tot universiteiten en de afschaffing van de wettelijke handelingsonbekwaamheid van gehuwde vrouwen (tot 1956 mochten vrouwen in Nederland geen eigen bankrekening openen zonder toestemming van hun man).
- Gelijk loon: Wetgeving die gelijke beloning voor gelijk werk verplicht stelt, al blijft activisme hierop in de praktijk nog altijd nodig.
- Bescherming tegen geweld: Strafbaarstelling van verkrachting binnen het huwelijk en betere opvang voor slachtoffers van huiselijk geweld.
- Zwangerschapsverlof en -bescherming: Het recht op betaald verlof rondom de bevalling en ontslagbescherming tijdens zwangerschap.
Vliegt van hot naar her: ja dat vind ik een weinig inhoudelijk argument, ik reageer gewoon op waar mensen mee komen, dat zijn verschillende onderwerpen.
Invullen voor mannen: zal zeker hier en daar zo zijn. Maar die 'algemeenheden' zoals jij ze noemt zijn gewoon in cijfers terug te vinden hoor: over huishoudelijke taken, mantelzorg, mankeeping, huiselijk geweld, seksueel geweld en femicide en de genderverdeling daarin Ik weet natuurlijk ook wel dat mannen meestal ook lieve eigenschappen hebben. Ik ben dol op respectvolle mannen. Maar als je een tendens wil schetsen zal je de realiteit niet moeten verdoezelen. Dat men je dan te generalistisch noemt omdat men zelf uitzonderingen kent (ja die ken ik ook), neem ik op de koop toe. Deelnemers aan de burgerrechtenbeweging uit de VS jaren zeventig en in Zuid Afrika kenden ook vast witte mensen die niet discrimineerden. Toch was het nodig de belangen van witte mensen en de achterstelling van mensen van kleur te benoemen om dingen te veranderen.
Maar goed, je was afgehaakt en nu kom je terug. Ik ben het met je eens dat tegengif wat offensief klinkt. Zo was het niet bedoeld hoor. Wat zijn volgens jou de oorzaken van de manosfeer en wat zie jij als een manier om er mee om te gaan (naast natuurlijk praten om een beroep te doen op de redelijkheid van jongens die hier in geinteresseerd zijn en thuis het goede voorbeeld te geven)?
Ook ik ben bezorgd maar jij richt je in mijn ogen teveel op vrouwen activisme maar het probleem is veel breder. We hebben de jeugd m/vr nodig om er achter te komen waarom zij zo gefixeerd zijn geraakt in die Tate en consorten op sm.
Feiten noemen over vrouwenrechten enzo leiden af van het probleem van Tate en consorten en onze jeugd.
Het is nl ook een probleem van de mannen.
Dus meer benoemen als samenlevingsprobleem.
Meer bekendheid over Tate/manosfeer en onze jeugd via tv,onderzoeken, interviews,sm en vooral zorgen dat het op de politieke agenda komt. Daarnaast hebben we de leerkrachten nodig die dit signaleren maar ook scholen/onderwijs maar dat is voor nu nog stap te ver. Eerst maar eens goede bekendheid erover zien te krijgen.
Met die insteek kijk ik ernaar.
kerstbeer schreef op 18-05-2026 om 18:13:
Een voorbeeld van hoe dit al invloed heeft.
https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/6008888/spieren-en-tradwives-docent-daan-ziet-hoe-manosfeer-zijn-klas-binnendringt
In de VS begonnen al op meerdere scholen jongens "her body, my choice" te roepen toen Trump won.
Ik ben blij dat dit nog niet zo was toen ik op school zat. Een school met veel mensen met een immigratie achtergrond overigens en er zijn nooit dat soort dingen tegen mij gezegd.
Noem dat er maar even bij omdat sommige mensen in Nederland, als ze dit probleem dan eindelijk een beetje erkennen, meteen naar buitenlanders wijzen als de enige oorzaak.
Wat betreft de zaak met Pelicot: daar waren ook mannen bij die zij kende en die zij als gewone aardige mannen zag met wie zij een praatje kon maken. En dan toch dat duistere dat erachter zit. Zoveel mannen wisten het en toch niks zeggen.
Interessant artikel kerstbeer.
Ik had het dit weekend met mijn dochter (28) over dit onderwerp. Tijdens haar middelbare schooltijd speelde dit nog niet sociale media was toen veel minder aanwezig.
Mensen en dus ook jongeren halen veel van hun informatie van sociale media en zien wat ze lezen ook als waarheid. Oude nieuwsbronnen zoals kranten en actualiteiten programma's bekijken ze nauwelijks nog. Hoe meer je ook op je sociale media klikt op post over de manosfeer en tradwifes hoe meer artikelen je ook te zien krijgt en hoe normaler je het gaat vinden.
Ouders moeten hier in de opvoeding mee aan de slag maar hebben zeker in het begin vaak niet door waarin hun kind zich verdiept en tegengas geven aan je puber levert vaak een hoop gedoe op en weinig resultaat. Op scholen waar al die pubers samen komen en hun mening ventileren zien ze het eerder en geeft het meer problemen dan thuis in het gezin.
kerstbeer schreef op 18-05-2026 om 22:50:
[..]
Kort door de bocht:
Mannen die vrouwen haten willen vaak meer controle over vrouwen.Vrouwen die mannen haten, willen meestal met rust gelaten worden door mannen.
Het strijdpunt ligt dus niet in het midden, maar gaat dan dus over hoeveel controle mannen over vrouwen hebben.
En voor hoe dit politiek ten uiting komt, hoeft men enkel te kijken naar de VS, waar vrouwen in verschillende staten al heel bang zijn als ze een miskraam hebbenom vervolgd te worden.
https://www.theguardian.com/society/2024/jan/24/us-miscarriage-laws-abortion-rights-options
Of misschien nog erger:
https://abcnews.com/US/post-roe-america-women-detail-agony-forced-carry/story?id=105563349
Het is echt niet zo heel lang geleden dat de meeste mensen dachten dat dit soort dingen nooit in de VS zouden kunnen gebeuren.
Misschien niet prettig om te lezen maar dit is wel de realiteit in een land dat lang een grote bondgenoot van ons was en zichzelf "leader of the free world" verklaarde. Niet meer voor vrouwen dus. Een land dat ook altijd grote invloed heeft op onze (pop) cultuur en zeker ook online, door het grote aantal mensen hier dat goed Engels kan lezen en schrijven en dus gewoon meeleest en meeschrijft op internationale websites.
Eens. En: ja maar er zijn niet veel vrouwen die mannen haten. Ze haten de dingen die door mannen gedaan worden: verkrachting, moord, oorlogen, kindermisbruik. Ze hekelen die acties. Voor mij voelt dat weer anders dan de vrouwenhaat die uit misogyne porno, Tate etc uitstraalt. Dat lijkt om een haat om het bestaan van vrouwen te gaan terwijl ze tegelijkertijd mannen moeten dienen. Inderdaad: die groep vrouwen wil met rust gelaten worden (en dat roept al heel veel weerstand op) Ze willen niks van mannen, ja dat ze niet andere vrouwen en kinderen geweld aan doen. Die groep mannen wil bediend verzorgd en vereerd worden door de vrouwen die ze haten. Er is een verschil
Schemerlampje schreef op 18-05-2026 om 23:01:
[..]
1 op de 7? Dat zou betekenen dat er ongeveer 1 miljoen verkrachters rondlopen in Nederland… Ik ben benieuwd hoe je aan dit getal komt, want ik geloof niet dat het zo hoog is.
Heel slecht: van een filmpje op facebook...
Een filmpje van een beroemde Spaanse acteur die het zo verschrikkelijk vindt dat er twee keer per maand een vrouw in zijn land vermoord wordt door een (ex)partner. Hij vraagt zich af hoe men dat kan tolereren en er zo onverschillig over kan doen. Misschien ligt het aan de machocultuur van zijn land, zegt hij nog.
Maar in Nederland is het aantal door (ex)partner vermoorde vrouwen nota bene twee x zo hoog! Elke 8 dagen wordt er een vrouw vermoord door een man in Nederland. Waarom zijn we daar niet veel verontwaardigder over? Ik begrijp het niet. Waarom zijn we niet meer verontwaardigd over het feit dat in de VS vrouwen en zelfs meisjes van 12 die verkracht zijn worden gedwongen hun zwangerschap uit te dragen terwijl geen enkele man uit de Epstein files is aangeklaagd. En meestal volgt Europa ontwikkelingen in de Vs. Let maar op. Als je deze feiten te berde brengt, als vrouw, wordt je fanatiek, activistisch oid genoemd. Maar zou dat kunnen zijn omdat ongemakkelijke feiten nou eenmaal moeilijk ontvangen worden? Zo'n man als Javier doet volgens mij veel goed: laten oudere mannen maar toxische masculiniteit adresseren, die zijn moeilijker te demoniseren dan een of ander 'hysterisch vrouwmens die wel alleen met katten zal leven'. Misschien zal hier in eerder naar een man geluisterd worden. Hem zal minder snel 'daddy issues' verweten worden of de suggestie gegeven worden dat hij wellicht de verkeerde mannen is tegen gekomen en dat hij daardoor zo militant is geworden. Hij geeft de feiten. Het zou heel fijn zijn er als er meer van dit soort mannen rolmodel kunnen zijn voor jongere mannen en jongens.
