Kind met risicovolle sport
Mijn jongvolwassen kind heeft een sport/beroep waarin ze risico's loopt op (serieus) lichamelijk letsel. Denk aan een professionele wielrenner of bokser. Ik heb al meerdere keren telefoontjes gehad over letsel waarbij ik dan, natuurlijk kom (ver)zorgen. Ze heeft er meerdere leren lang uitgelegen door vervelend letstel.
Inmiddels voel ik continue stress. Alert op een nieuw telefoontje.
Overbodig, want mijn continue onrustige gevoel dient geen enkel doel. Kind houd van de sport en de uitdagingen. Het brengt haar veel: levensgeluk, vrienden, een prachtige baan.
Hoe gaan andere ouders om de ongerustheid over kinderen die risico's lopen in sport of werk? Hoe manage je je ongerustheid? Of heb je die niet? Waarom niet?
Meander schreef op 22-04-2026 om 12:37:
We hebben allemaal zo onze uitdagingen MamaE. Jouw bijdragen lees ik vaak met zorg én met bewondering voor jou.
Voor in dit draadje toch een nuancering: ik heb het niet over een keer struikelen, fout landen en een verstuikte pols. Maar, net als een aantal andere reageerders, of het nu over sport of werk gaat, het risico op mogelijk ernstig letsel. Dat, net als met de schaats, verstrekkende gevolgen kan hebben.
Blijft het feit dat we mensen zoals deze kinderen nodig hebben: lef en leven! Hoe ík daar mee omga, dat is aan mij om daar mee te dealen. Niet aan mijn kind. En die zorg zul jij vast herkennen. Je kind niet willen belasten met jouw zorgen🙏🍀💛
Dit ja. Lef en leven.
Als er hier weer eens een risicoanalyse uit de printer rolt die dochter bij zich moet hebben tijdens haar practica wil ik niet lezen wat daarin staat. Als ik het niet weet kan ik mij er ook niet ((onnodig) veel te) druk om maken.
Inderdaad kind niet belasten met mijn zorgen.
OnherkenbaarAnoniem schreef op 22-04-2026 om 13:02:
[..]
Dit ja. Lef en leven.
Als er hier weer eens een risicoanalyse uit de printer rolt die dochter bij zich moet hebben tijdens haar practica wil ik niet lezen wat daarin staat. Als ik het niet weet kan ik mij er ook niet ((onnodig) veel te) druk om maken.
Inderdaad kind niet belasten met mijn zorgen.
Die risicoanalyse zien er vaak nogal afschrikwekkend uit, maar dat valt in de laboratoriumpraktijk reuze mee. Die analyses gaan vaak over grote hoeveelheden die je in een lab niet gebruikt. En ja soms zit er een riskant stofje bij, ik moest regelmatig met acrylamides of radio-actieve stoffen aan de gang, maar dat doe je in een zuurkast en met handschoenen, dan is er niets aan de hand. Als je de veiligheidsbladen leest van de chemicaliën die wij bij ons op school gebruiken, durf je je kind ook niet meer naar school te sturen. Maar daar werken de leerlingen met verdunningen en dan is het allemaal zo spannend niet meer.
Onze jongste wil politieagent worden en dat vind ik ook wel spannend. Net opgezocht dat het aantal politieagenten wat omkomt terwijl ze dienst hebben niet hoog is, ongeveer 2 per jaar. (Als is elke agent die omkomt er één te veel). Wat mij meer zorgen baart is dat er wel veel politie-agenten met ptss zijn, en ik wel bang ben voor wat hij allemaal gaat meemaken en te zien gaat krijgen.
Onze kinderen hebben vroeger ook paardgereden en ik ben er eerlijk gezegd niet heel rouwig om dat ze daarmee gestopt zijn. Het heeft zoon al een keer een ziekenhuisopname bezorgd. Erg hard op zij hoofd gevallen (met helm) en daarna helemaal van het padje.. Gelukkig is dat goed gekomen. En is hij daarna gaan korfballen. 😁
Schemerlampje schreef op 22-04-2026 om 13:38:
[..]
Die risicoanalyse zien er vaak nogal afschrikwekkend uit, maar dat valt in de laboratoriumpraktijk reuze mee. Die analyses gaan vaak over grote hoeveelheden die je in een lab niet gebruikt. En ja soms zit er een riskant stofje bij, ik moest regelmatig met acrylamides of radio-actieve stoffen aan de gang, maar dat doe je in een zuurkast en met handschoenen, dan is er niets aan de hand. Als je de veiligheidsbladen leest van de chemicaliën die wij bij ons op school gebruiken, durf je je kind ook niet meer naar school te sturen. Maar daar werken de leerlingen met verdunningen en dan is het allemaal zo spannend niet meer.
Ik heb het niet over middelbare school met slappe verdunningen waardoor het niet zo spannend meer is.
Mijn zoon heeft ook een paar gevaarlijke hobby's. Wat mij rust gegeven heeft, en dat klinkt misschien heel stom, is zijn uitspraak: "maak je geen zorgen. Als mij iets overkomt heb ik daar vrede mee, want ik deed wat ik het liefste doe."
OnherkenbaarAnoniem schreef op 22-04-2026 om 13:48:
[..]
Ik heb het niet over middelbare school met slappe verdunningen waardoor het niet zo spannend meer is.
Dat weet ik, ik heb een soortgelijke studie gedaan als jouw dochter doet. Alsnog werkt ze daar (verwacht ik) niet met die grote bulkhoeveelheden waar die veiligheidsbladen vooral op gericht zijn. En natuurlijk moet ze weten wat ze doet en de risico’s kennen en weten wat te doen. Maar die risico’s zijn in een laboratoriumsetting echt niet zo groot.
@Meander, Het klinkt op "papier" makkelijker dan het in werkelijkheid is hoor ( haha) we blijven moeders dus wees niet te hard voor jezelf. Het is oefenen en uitproberen wat voor jou het beste werkt.
@ Wieder, Wat leeft jouw dochter een geweldige droom.
Ik heb vroeger ook van die hobby mijn werk kunnen maken en achteraf ben ik blij dat mijn ouders niet alles wisten. ( haha)
Toen mijn dochter ging paardrijden was ik in het begin best wel bezorgd omdat ik zelf wel eea heb meegemaakt maar de liefde voor de paarden overwint toch altijd.
Mijn dochter houdt ook van paardrijden en ik ben al jaren blij dat ik weer niets heb gehoord na de paardrijles. Nu staat alles klaar voor emigratie naar Nieuw Zeeland, paardenland bij uitstek en a.s. schoonzus houdt paarden. Dochter verheugt zich er erg op, haar hulp met de paarden daar zal worden gewaardeerd. Maar wekelijks paardrijles is wel wat anders dan opgroeien tussen de paarden en ik moet er niet aan denken dat haar wat overkomt terwijl ze zo ver weg woont.
Zoon daarentegen is niet zo'n sportliefhebber, maar die heeft al eens een ernstige ziekte overleefd. Kans dat het terugkomt is maar een klein beetje groter dan voor iemand die die ziekte niet heeft gehad.
Dus ik kan kiezen waarover ik pieker. Ik probeer mijn piekergedachten te parkeren door na te denken over minder belangrijke zaken.
Stresskipje schreef op 22-04-2026 om 13:51:
Mijn zoon heeft ook een paar gevaarlijke hobby's. Wat mij rust gegeven heeft, en dat klinkt misschien heel stom, is zijn uitspraak: "maak je geen zorgen. Als mij iets overkomt heb ik daar vrede mee, want ik deed wat ik het liefste doe."
Absoluut niet stom maar juist heel lief, kan me voorstellen dat dit jou rust gegeven heeft.
Mijn dochter is arts in een achterstandswijk. Bewust voor gekozen. Maar wat die allemaal voor agressie over zich heen krijgt... ik vind het niet normaal. Ook heel schrijnende gevallen, vrouwen die bevallen van hun zevende kind, waarbij Jeugdzorg al klaarstaat om de baby mee te nemen omdat alle kinderen ervoor verwaarloosd en mishandeld en vervolgens uithuisgeplaatst werden. En pa die dan helemaal flipt en mijn dochter aanvliegt om de baby uit haar handen te rukken. Dochter zelf blijft er rustig onder en begrijpt zelfs waar de agressie vandaan komt. Maar ik ben blij dat ik niet alles weet. Ik hoor alleen de ergste gevallen als dochter even van zich af wil praten en dan nog zorgt ze ervoor dat het zo geanonimiseerd is dat ik niet kan weten over wie het gaat.
Zelf heb ik vroeger op redelijk niveau gehockeyd (meiden uit mijn team hebben het tot oranje geschopt, ik was daar niet goed genoeg voor). Bij strafcorners hadden we alleen een gebitsbeschermer in, niet alle bescherming die ze nu hebben. Ik stond daar gewoon als schietschijf, het boeide me niks (ik snap nu ineens waar dochter het van heeft). Maar na een paar keer een bal tegen mijn hoofd en een gespleten scheenbeen ben ik toch wat lager gaan spelen. Het was het gewoon niet meer waard.
Schemerlampje schreef op 22-04-2026 om 13:53:
[..]
Dat weet ik, ik heb een soortgelijke studie gedaan als jouw dochter doet. Alsnog werkt ze daar (verwacht ik) niet met die grote bulkhoeveelheden waar die veiligheidsbladen vooral op gericht zijn. En natuurlijk moet ze weten wat ze doet en de risico’s kennen en weten wat te doen. Maar die risico’s zijn in een laboratoriumsetting echt niet zo groot.
In haar bachelorproject hoorde ik regelmatig dat ze met jerrycans in de weer was met DCM, zoutzuur en nog wat andere stoffen in hoeveelheden die per pallet met jerrycans werden aangevoerd.
10 ml zoutzuur is niet zo heftig. Een jerrycan/ grote fles met een inhoud van meerdere liters wel.
Meander schreef op 22-04-2026 om 12:37:
We hebben allemaal zo onze uitdagingen MamaE. Jouw bijdragen lees ik vaak met zorg én met bewondering voor jou.
Voor in dit draadje toch een nuancering: ik heb het niet over een keer struikelen, fout landen en een verstuikte pols. Maar, net als een aantal andere reageerders, of het nu over sport of werk gaat, het risico op mogelijk ernstig letsel. Dat, net als met de schaats, verstrekkende gevolgen kan hebben.
Blijft het feit dat we mensen zoals deze kinderen nodig hebben: lef en leven! Hoe ík daar mee omga, dat is aan mij om daar mee te dealen. Niet aan mijn kind. En die zorg zul jij vast herkennen. Je kind niet willen belasten met jouw zorgen🙏🍀💛
Dat snap ik. Mijn zus heeft al vaker wielrenongelukken gehad, aangereden met meerdere afgebroken tanden/kiezen tot gevolg, een gebroken heup, helm letterlijk in drie stukken na een val. En zij zei ook 'als ik jong sterf, heb ik wel een leuk leven gehad'.
Ze heeft ook veel gereisd en van de wereld gezien. En ook wel eens dingen verteld die ik dan maar niet aan onze ouders moest vertellen, zoals achterop een motor gaan zitten bij een dronken man ergens in een godvergeten bergdorp in de Himalaya.
Ik snap wel het gevoel van je kind niet willen belasten met jouw zorgen. Een weldenkend volwassen kind snapt waarschijnlijk heus wel dat ouders niet staan te springen bij hobby's of banen met grote risico's. Maar we willen allemaal dat onze kinderen gelukkig worden en iets doen waar ze blij van worden. Dat spanningsveld, dat begrijp ik wel.
linn19 schreef op 22-04-2026 om 09:43:
Ik denk dat je "het ervan af willen komen" moet loslaten en het meer gaan zien als managen van je onrust. Dan meer in de richting van je bewust zijn van je ademhaling en daar gericht ademhalingsoefeningen voor doen. Dit is dan maar 1 voorbeeld maar echt bewust worden van wat voel ik in mijn lichaam en hoe krijg ik dat tot een niveau wat voor mij weer leefbaar is.
Dit werkt voor mij heel goed. Mijn zorgen liggen op een ander terrein dan een gevaarlijke hobby van mijn kind, dus niet helemaal vergelijkbaar. Ik herken vooral dat ermee leren leven veel haalbaarder is dan ervan af willen.
Hier als sport boulderen, (ijs)klimmen, rotsklimmen. En ik ken de risico's, want ik doe het zelf ook.
Boulderen is te overzien, al ben ik zelf al eens met een ernstige verwonding afgevoerd.
Ijsbijlen zijn wel heel scherp...
Maar waar ik echt eng vind is als ze in de Alpen dingen op grote hoogte gaan doen, want dan kan een simpel foutje fataal zijn. Naar boven en op hetzelfde touw meteen weer naar beneden valt wel mee, maar verder door naar boven vind ik heel eng, en dan ben ik blij als ze terug beneden zijn. Als ik weet dat ze daar mee bezig zijn ben ik meestal ook niet zo gezellig.
Met een groep vrienden in de auto naar de Alpen vind ik ook heel spannend.
Ik heb al zo vaak gevraagd of ze niet kunnen gaan dammen...
Hier ook een kind met een eigen paard dat een behoorlijk wispelturig karakter heeft. Vroeger op de manege met lessen liep ik express weg als ze ging galopperen. Kon er niet naar kijken. Knoop in mijn maag. Hoe vaak ze er niet afgevallen is..
Meestal kwam het af met blauwe plekken of een wat pijnlijke rug. De keren dat het echt fout ging: trap in haar ribben van een paard ( zwaar gekneusde ribben)
Omver gelopen door haar paard en met nek op een hekje gevallen ( bewusteloos , zware hersenschudding en in een traumabrancard ingesnoerd met ambulance afgevoerd ) en 3 jaar terug na een trap een kapotte knieschijf ( geheel doormidden met banden en pezen stuk ) waarna anderhalf jaar revalideren volgde. De stress en angsten die je als moeder uitstaat...breek me de bek niet open.
