Kind met risicovolle sport
Mijn jongvolwassen kind heeft een sport/beroep waarin ze risico's loopt op (serieus) lichamelijk letsel. Denk aan een professionele wielrenner of bokser. Ik heb al meerdere keren telefoontjes gehad over letsel waarbij ik dan, natuurlijk kom (ver)zorgen. Ze heeft er meerdere leren lang uitgelegen door vervelend letstel.
Inmiddels voel ik continue stress. Alert op een nieuw telefoontje.
Overbodig, want mijn continue onrustige gevoel dient geen enkel doel. Kind houd van de sport en de uitdagingen. Het brengt haar veel: levensgeluk, vrienden, een prachtige baan.
Hoe gaan andere ouders om de ongerustheid over kinderen die risico's lopen in sport of werk? Hoe manage je je ongerustheid? Of heb je die niet? Waarom niet?
Ik begrijp wel wat Fruitmoeder zegt, natuurlijk wil ik het weten, maar als de eerste 'melding' naar iemand anders gaat, kan die bepalen of ik het direct moet weten of niet. En dan kan ik appjes en belletjes van mijn kind meer ontspannen ontvangen, dáár komt het vervelende berichtdan niet meer vandaan.
Ik zou dan mijn telefoon nog steeds altijd aan hebben en het gevoel zou blijven omdat ik dan alert ben op telefoontjes van de noodcontactpersoon in plaats van van mijn dochter. Ik ga toch niet ineens mijn telefoon uitzetten zodat iemand anders voor mijn kind zorgt dat in de kreukels ligt en ik in zalige onwetendheid dingen aan het doen ben die ik vele malen onbelangrijker vind dan mijn dochters? Wie er ook belt, ik laat alles uit mijn handen vallen en er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om mijn telefoon überhaupt uit te zetten. De telefoon geeft mij juist rust: ik ben bereikbaar dus geen nieuws is goed nieuws en als er iets is, ben ik op de hoogte. Bijvoorbeeld als dochter vanuit de auto belt dat ze op weg is naar het ziekenhuis om een foto te laten maken van haar enkel omdat de hap denkt dat die misschien gebroken is omdat ze er een trap van een paard tegenaan gekregen heeft. Op mijn vraag wie er dan rijdt antwoord ze dan: ikzelf, het is mijn linkervoet en ik rij in een automaat dus dat maakt niet uit! Je snapt, dan ben ik totaal gerustgesteld 🤨. Paardenmeisjes, het is een apart slag...
-dubbel-
Zoonlief is sinds enige tijd enthousiast motorrijder. Ook niet iets om rustig van te slapen.
Maar als de anderen op de fiets of met de auto op pad zijn is dat ook een beetje eng. Kinderen hebben is gewoon ontzettend eng, als ze klein zijn sta je er steeds naast te luisteren of ze het nog doen. of je raapt ze op als ze vallen; als ze wat ouder zijn gaan ze hun eigen gang en hoop je maar dat er geen slecht nieuws komt. Volgens mij gaat dat nooit over en als ze stoppen met gevaarlijke sporten is het gevaar niet weg.
Er zit weinig anders op dan je er minder druk om maken.
En dat was nou juist ook je vraag 
.
Ik probeer me niet druk te maken. Door mezelf voor te houden dat me al of niet ongerust maken geen invloed heeft op wat er een eindje verderop al of niet gaat gebeuren, bijvoorbeeld. En door zodra de angst oppopt, iets anders te gaan doen en er zo min mogelijk aan te denken.
Alsmaar in angst leven voor iets wat niet komt is tenslotte best zonde van je leven. En ze dwingen de hele dag naast je op de bank te gaan zitten is ook niet wat je wil, neem ik aan.
Nou, mijn kind heeft al botten gebroken bij skeeleren, volleybal en tennis. En raakte ernstig gewond door een ongeluk met motorrijden. Toen lag ze in het buitenland in het ziekenhuis met allerlei interne schade en gebroken ribben.
Dus volgens mij is ze op de bank naast je dwingen nog niet zo'n slecht idee 
Decembermamma schreef op 23-04-2026 om 09:06:
[..]
Hahaha dat is vast een kwestie van ongetraind ineens volop gaan sporten dan dat de oorzaak in het sporten zelf zit.
Ik doe ook redelijk ongetraind mee met de mudruns van mijn zoon, ik bereid me er wel op voor door te zorgen dat ik een goede conditie en wat meer kracht in de armen heb maar ik zal dus echt nooit maar dan ook nooit obstakels nemen die gevaarlijk kunnen zijn als je er niet op getraind hebt. Ik zie tijdens die evenementen veel "eendagsmudrunners" per ambulance het terrein verlaten heb ze zelfs van obstakels zien vallen terwijl je bij het erop klimmen al zag dat deze mensen ongetraind waren.
Deels wel. Maar was nou ook geen wedstrijd op topniveau. Gewoon pech op pech. Ik denk dat je precies de spijker op zn kop slaat, als je ergens ongetraind of onvoorbereid aan meedoet, loop jeveel meer risico dan wanneer je weer wsf he aan t doen bent. En ja, springen of bergbeklimmen is over t algemeen een meer risicovolle sport, anderzijds word je daar ook goed op voorbereid en weet je wel heel goed waar je op moet letten.
Marit! schreef op 23-04-2026 om 19:33:
[..]
Deels wel. Maar was nou ook geen wedstrijd op topniveau. Gewoon pech op pech. Ik denk dat je precies de spijker op zn kop slaat, als je ergens ongetraind of onvoorbereid aan meedoet, loop jeveel meer risico dan wanneer je weer wsf he aan t doen bent. En ja, springen of bergbeklimmen is over t algemeen een meer risicovolle sport, anderzijds word je daar ook goed op voorbereid en weet je wel heel goed waar je op moet letten.
Klopt maar dat zijn ook dingen die je tijdens de vakantie ineens toch gaat doen als je ergens toch bent waar dat kan.
Net zoals dat obstacle runnen, mijn zoon doet dit 2 keer per week jaar rond, ze trainen dus op de onderdelen van zo'n obstacle run. En dan komt er een run waar ook Truus en Gerrit die nooit sporten aan meedoen en daar heb je heel wat ehbo voor nodig. En dat is dan niet voor diegenen die dat wekelijks doen, mijn zoon heeft er nog nooit wat opgelopen anders dan wat flinke schrammen of een blauwe plek of wat
Hier doet kind aan motorrijden, snowboarden, kitebuggyen en quadrijden/racen.
Verzekerd voor extreme sporten.
Maar dat motorrijden vink echt nix!
