Klacht tegen juf

Kersje schreef op 14-03-2026 om 23:27:

Ik heb eerder het idee dat het eigenlijk helemaal niet zo goed met je gaat.

Misschien is het ook niet zo dat het echt goed gaat. Het is een hele drukke tijd en ik heb veel aan mijn hoofd e het wisselt heel erg hoe ik me voel. Maar wel minder eenzaam en ook minder hopeloos. Dat bedoel ik. 

Anoniemvoornu schreef op 15-03-2026 om 00:17:

[..]

Zo kort een relatie en nu al een slechte periode..zeker niet voorstellen aan je kids.

Elke relatie heeft toch goede en slechte momenten, dat is denk ik heel normaal. Maar je hebt gelijk dat het nog te kort is nu, dat snap ik zelf ook wel. Ik wil ook wachten tot ik zeker 6 maanden een relatie heb, ik hoop dat we in de zomer wel samen dagjes uit kunnen doen. 

Max88 schreef op 15-03-2026 om 10:27:

Eens, ik denk niet dat het echt goed gaat of dat een relatie, als borderliner in onrustige tijd handig is. ( dat is niet hetzelfde als het je niet gunnen).
Nu al een slechte periode is geen goed teken v.w.b. de relatie.
Je voelt je wederom niet gehoord ( d.w.z. je gaat tegenwerken omdat je " niet je zin krijgt en het beter weet", even heel zwart-wit uitgedrukt).
Je kind heeft het moeilijk en het is de bedoeling dat de zorgende ouder/ouders hem daarin steunen.
Nu doe je daarin je best, maar je hebt je valkuilen.
Als je kind thuishoort in de psychiatrie, dan moet je de hulp met beide handen aangrijpen.
Jij kunt wel (weer) vinden dat het allemaal meevalt, maar de mensen met de kennis in huis denken daar blijkbaar anders over.
Met borderline/of in relatie met borderline, gaat het goed tot er tegenwerking komt; goed tot het fout gaat.
Ik zou, nu er hulp is en stappen zijn gemaakt, óók door jou(!) doorpakken en hulp met beide handen aangrijpen.
De wachtlijsten zijn lang en in zo'n tussenperiode kan er van alles wat je hebt opgebouwd veel afgebroken worden.
Ook in relatie met jouw persoonlijke problemen.
Hoe gaat het met drinken?
Doorpakken, niet terugvallen oké?

Tja ik weet niet eens zeker of die diagnose wel klopt van borderline. 

Maar het klopt wel dat ik me niet gehoord voel. En ik weet ook wel dat ik dat zelf ook niet handig aanpak en dat ik nu teveel emoties heb. Ik probeer er niet aan teveel aan te denken en overdag lukt dat goed met werk en de jongens maar als die slapen ga ik steeds piekeren en opgefokt denken en het lukt niet om mezelf te kalmeren. Ik slaap ook heel slecht als ik gesprekken heb rond de jongste. 

Ik weet ook dat ik moet doorzetten met therapie en medicatie. Dat doe ik ook maar het helpt niet altijd. Met drinken heb ik nog 2 keer een terugval gehad. De medicatie is nog opgehoogd daarna en ik heb ook de afspraak gemaakt met de psychiater dat ik opstart met medicatie tegen alcoholgebruik als het nog een keer mis gaat. Maar dat wil ik voorkomen, ik wil niet nog meer medicatie. Ik ben ook een keer naar een AA bijeenkomst gegaan maar ik voelde me er de hele tijd gespannen. Ik weet dat ik dat gewoon zelf in de hand moet houden en gewoon zelfs niet 1 glas moet drinken, ook niet als ik gek word van de stress.

yette schreef op 16-03-2026 om 18:41:

Sinds het begin van dit topic heb je al hele goede dingen in beweging gezet, Karen. Je zoon doet het inmiddels stukken beter en jij hebt een therapeut die met je meedenkt. Toch zie ik je tussendoor ook steeds zelf op de rem trappen als het tijd is om een nieuwe stap in de hulpverlening te zetten. Ook nu weer. Je zoon is klaar bij de observatiegroep. Ze hebben uitgevonden welke aanpak het beste voor hem is en nu kan hij door naar een behandelgroep waar ze zich nog beter op zijn specifieke problemen kunnen richten. Zo werkt dat. Een goede probleemstelling of diagnose, is het begin van een zo passend mogelijke behandeling. In plaats van dat je blij bent met deze volgende stap in dit tot nu toe succesvolle traject, wil jij het liefst dat je zoon in de observatiegroep blijft. Dit is niet de eerste keer dat ik de indruk krijg dat je de boel vertraagt op momenten waar jij het zelf emotioneel moeilijk mee hebt. Waar ben je precies bang voor?

Ik denk dat ik bang ben dat hij dan een stempel krijgt en geen echte hulp. En dat hij later denkt dat ik dat als moeder heb laten gebeuren en hem niet heb beschermd daartegen. En ook dat ik als moeder een stempel krijg. Dat ik een slechte moeder ben en dat het mijn schuld is dat hij problemen heeft.

Stresskipje schreef op 16-03-2026 om 19:09:

Ik snap dat het een moeilijke stap is, maar doe het nou maar gewoon. De observatiegroep vond je eerst ook niks, weet je nog? En nu zie je dat het goed gaat met je zoontje. Observatie is tijdelijk, dus hij kan niet blijven.
Weer een verandering is spannend en wennen, en ik snap dat het weerstand bij je oproept. Zeker als het voor je bepaalt wordt. Maar het zijn professionals, die weten wat ze doen. Je zoontje komt heus wel goed terecht. Een andere plek zoeken is inderdaad geen doen. Er valt in deze tijd ook niks te kiezen. De wachtlijsten zijn eindeloos.

Dat die psychiater een negatief oordeel over je heeft is een aanname. Jou angst en onzekerheid. Jullie kennen elkaar niet. Misschien blijkt hij/zij wel superaardig en een goede steun voor jullie. Geef mensen een kans. Probeer mee te bewegen, en hou het gesprek gaande, maar dan als onderwerp dat je het lastig en spannend vindt. Dat begrijpt iedereen. Met "jullie zien het verkeerd en hij moet naar een andere plek" kom je nergens.
Pas ook goed op jezelf in je nieuwe relatie. Je merkt zelf al heel goed op dat je emotioneel afhankelijk bent, en als er wat is dat het dan slecht met je gaat. Dat is toch niet fijn? Is de relatie dat waard?
Ik gun het je van harte hoor,echt. Maar ik heb liever dat het goed met je gaat, en je niet wordt blootgesteld aan nog meer triggers.

Kom op meid. Je gaat zo goed! Lees alles ff terug, waar je vandaan komt. Waar je nu bent. Waar je moeite mee had, maar toch goed uitgepakt is.

Bedankt voor je steun. Je hebt misschien gelijk dat een andere plek geen oplossing is. Dat is eigenlijk ook niet wat ik wil, dat hij weer op een andere wachtlijst moet komen. Dat is ook geen hulp voor hem, dat weet ik. 

Ik weet ook dat ik soms teveel weerstand heb en dat ik daar niet altijd goed mee omga en dat dat aan mij ligt. Maar ik heb die psychiater echt wel een kans gegeven vind ik op de intake. Het is niet zo maar een aanname dat ze een negatief oordeel heeft dat kon ik echt voelen. Ze heeft dat ook gezegd dat ze denkt dat heel veel van zijn gedrag komt doordat hij teveel stress en onveiligheid heeft gevoeld in zijn babytijd. En ook dat ze hem alleen kunnen behandelen als er ook aan stabiliteit en veiligheid thuis gewerkt wordt. Terwijl ik deed net alles om hem veilig te houden en voor hem te zorgen. En het is gewoon stabiel en veilig thuis nu voor mijn kind. En dat heb ik ook gezegd maar dat wilde ze niet horen want dat klopt niet in haar verhaal. 

Jonagold schreef op 18-03-2026 om 22:34:

Ik ben heel blij weer wat van je te horen. En heel blij dat je zelf vindt dat het goed gaat! Fijn dat je een nieuwe liefde in je leven hebt waar je steun aan hebt, dat is je van harte gegund!

Maar... ik ben het wel met de schrijvers hierboven en je therapeut eens. Hou hem nog maar even lekker voor jezelf. Het leven is al ingewikkeld genoeg zonder dat je deze nieuwe vlam aan je jongens voorstelt. En ik snap helemaal dat het lastig is hoor, want je hebt natuurlijk geen tijd dat je de jongens niet hebt. Maar toch, vaak maakt zo'n nieuwe relatie de zaken wel gecompliceerd, en daar zit je niet op te wachten. Dat jullie al een slechte periode hebben doorgemaakt vind ik eerlijk gezegd ook wel zorgwekkend. Zorg er ook voor dat je niet teveel op hem gaat leunen om te zorgen dat het goed met je gaat. Je hebt hier laten zien dat je heel kwetsbaar bent, ik zou het vreselijk vinden als je door een man weer terug glijdt in oude gewoontes... En dat risico lijkt me best groot als hoe jij je voelt zo afhangt van hoe het tussen jullie gaat. Er zijn veel mensen (mannen vooral) die een zesde zintuig hebben voor kwetsbare mensen waar ze misbruik van kunnen maken. Dat gaat dan vaak om controle uitoefenen, en dat gaat vaak heel subtiel. Dus mijn advies is om vooral ook met de therapeut te bespreken hoe jullie relatie ervoor staat. Hij kan je helpen om de balans te vinden en te houden.

Ook ben ik het eens met de mensen die zeggen dat je wel mee moet gaan in het vervolgtraject voor je jongste. Die observatiegroep was een tussenstop, dat wist je al toen je eraan begon. De naam zegt het ook al he, ze hebben hem geobserveerd om te ontdekken wat er aan de hand is en wat voor zorg/hulp je zoon nodig heeft. Nu moet hij dus door naar een plek waar ze hem dat kunnen bieden. Zijn plek op de observatiegroep is ook weer nodig voor een ander kindje met problemen...

Heeft hij inmiddels een diagnose, of is voor jou duidelijk wat er met je zoon aan de hand is en waar hij ondersteuning bij nodig heeft? Want ik denk dat dat voor jou heel belangrijk is. Je wilt alles onder controle houden, en dat kan alleen als je de nodige kennis hebt. En ook omdat je aangeeft dat je thuis toch ook wel problemen ervaart hoop ik dat er op de plek waar hij terecht komt ook ondersteuning is voor jou als ouder. Dat jij ook handvatten krijgt voor zijn begeleiding.

Probeer toch wat meer neutraal te staan tegenover die psychiater. Het kan natuurlijk zijn dat hij een oordeel over jou heeft, maar zoals ik je hier heb leren kennen zit dat waarschijnlijk eerder in jouw weerstand tegen deze verandering.

Ik ben ook wel benieuwd hoe het nu met je alcoholgebruik is. Lukt het je nog steeds om spanning los te laten zonder drank??

Heel veel sterkte weer, zet 'm op, je kunt dit!

Bedankt. Ik ga hem ook nog niet aan de jongens voorstellen dat is inderdaad beter. Hij komt nu als de jongens slapen en heel af en toe gaan we uit als de buurvrouw kan oppassen. Ze hebben hem nog nooit gezien maar ze weten wel dat er een vriend komt. En soms zien ze me ook appen en dan gaat vooral de oudste soms vragen over met wie ik aan het sturen ben. Ik wil ook niet dit voor eeuwig voor de jongens blijven verzwijgen. Maar ik bespreek het ook zeker met de therapeut hoor, ik weet dat dat belangrijk is en dat ik daar ook gewoon eerlijk moet zijn over alles wat er speelt.

De jongste heeft nog steeds geen duidelijke diagnose omdat ze het niet zeker weten zeggen ze. Dat vind ik ook best raar, dat ze hem dan willen doorsturen zonder dat ze het eigenlijk weten. Ze denken aan een ontwikkelingsstoornis maar hij heeft veel kenmerken, van hechting stoornis, adhd en autisme. Ze zeggen dat ze eerst trauma uit zijn babytijd en hechting willen behandelen en dan kijken welke kenmerken hij nog heeft van autisme of adhd. Maar dat is veel te heftig ik denk echt niet dat hij dat heeft en dan duurt het nog langer voor hij zijn echte diagnose krijgt en naar speciaal onderwijs kan.