Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
De stress is weer heel erg aan het worden. Ik merk ook dat de medicatie maar weinig effect lijkt te hebben als ik me zo slecht voel. Kerst is altijd een moeilijke tijd geweest met veel stress voor mij, zolang ik me kan herinneren. Ook met veel uitgaan en alcohol. Ik wil het nu anders doen voor de jongens. Niet dat ik heel dronken werd met de jongens erbij hoor maar ik was wel vaak moe en ik wil zeker geen incidenten meer dat het uit de hand loopt. En ik weet dat ik dan gewoon niet moet drinken.
Maar ik heb veel stress en ik weet dat ik therapie en psychiater heb net om me te helpen maar het geeft me allemaal vooral veel druk nu. En er speelt ook veel en ik voel me heel alleen omdat ik het zelf moet oplossen maar ik weet echt niet hoe. Ik probeer de paniek tegen te houden en niet te verdoven maar het is heel zwaar.
De vader van de jongens heeft weken niks meer laten horen, ik dacht al dat hij weer verhuisd was. Maar dit weekend belt hij weer en vraagt om de oudste te spreken en beloofd dat hij een tablet krijgt van hem. Zodat ze vaker met hem kunnen videobellen. Maar dan wil hij die wel komen brengen met kerst. Ik weet niet wat ik moet zeggen tegen de oudste want die is boos als ik zeg dat het niet kan. Ik heb nu gezegd dat ik een tablet zal kopen maar hij blijft zeggen dat hij papa wil zien en dat hij die van papa krijgt.
Ik voel me rot omdat het lijkt dat ik mijn jongens leuke dingen wil afnemen. Ook het kerstfeestje bij mijn familie gaan we niet naar toe dit jaar. Ik kreeg allemaal berichten dat ik alleen welkom ben als ik gezellig mee doe (en dan bedoelen ze mee drinken) dus het is gewoon beter dat ik niet ga. Ik heb het contact verbroken met mijn familie, ze steunen me toch niet. Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
karenm2 schreef op 15-12-2025 om 20:35:
De stress is weer heel erg aan het worden. Ik merk ook dat de medicatie maar weinig effect lijkt te hebben als ik me zo slecht voel. Kerst is altijd een moeilijke tijd geweest met veel stress voor mij, zolang ik me kan herinneren. Ook met veel uitgaan en alcohol. Ik wil het nu anders doen voor de jongens. Niet dat ik heel dronken werd met de jongens erbij hoor maar ik was wel vaak moe en ik wil zeker geen incidenten meer dat het uit de hand loopt. En ik weet dat ik dan gewoon niet moet drinken.
Maar ik heb veel stress en ik weet dat ik therapie en psychiater heb net om me te helpen maar het geeft me allemaal vooral veel druk nu. En er speelt ook veel en ik voel me heel alleen omdat ik het zelf moet oplossen maar ik weet echt niet hoe. Ik probeer de paniek tegen te houden en niet te verdoven maar het is heel zwaar.
De vader van de jongens heeft weken niks meer laten horen, ik dacht al dat hij weer verhuisd was. Maar dit weekend belt hij weer en vraagt om de oudste te spreken en beloofd dat hij een tablet krijgt van hem. Zodat ze vaker met hem kunnen videobellen. Maar dan wil hij die wel komen brengen met kerst. Ik weet niet wat ik moet zeggen tegen de oudste want die is boos als ik zeg dat het niet kan. Ik heb nu gezegd dat ik een tablet zal kopen maar hij blijft zeggen dat hij papa wil zien en dat hij die van papa krijgt.
Ik voel me rot omdat het lijkt dat ik mijn jongens leuke dingen wil afnemen. Ook het kerstfeestje bij mijn familie gaan we niet naar toe dit jaar. Ik kreeg allemaal berichten dat ik alleen welkom ben als ik gezellig mee doe (en dan bedoelen ze mee drinken) dus het is gewoon beter dat ik niet ga. Ik heb het contact verbroken met mijn familie, ze steunen me toch niet. Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
En dat is niet nodig, omdat je juist nu echt goede keuzes voor jou en de jongens maakt. Niet verdoven, geen contact met de vader of familie omdat ze geen goede invloed hebben, je therapie enz.
Stap voor stap
Lieverd, je bent geen mislukking, je bent juist hartstikke sterk! Ik vind het zo waanzinnig knap van je dat je je familie (voorlopig) niet meer wil zien omdat je weet dat ze niet helpend zijn! Al is het contact verbreken wel heel definitief, dat hoeft natuurlijk ook weer niet. Maar maak je daar nou niet druk om, dat loopt zoals het loopt, hoeveel jij er nu ook over piekert.
Hetzelfde geldt voor de psychiater en therapie. Neem het zoveel mogelijk zoals het komt. Piekeren helpt zeker niet. Ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werkt wel echt zo! Heb je wel eens een meditatie-app geprobeerd om te ontspannen en het piekeren te stoppen? Heeft bij mij heel goed geholpen, ooit.
Kun je met Kerst niet een paar dagen weg met de jongens? Zo niet, dan zou ik met hun vader afspreken op neutraal terrein. Een binnenspeeltuin of zoiets. Dan kan hij de oudste daar de tablet overhandigen. Jij gaat aan een tafeltje verderop zitten (of je gaat naar huis). En na een paar uurtjes spelen neem je weer afscheid. Is dat een idee? Overigens snap ik niet dat hij de oudste wil spreken en hem een tablet belooft. En de jongste dan? Maar goed, misschien is dit niet het hele verhaal.
In de vakantie zou ik proberen ze een dagje uit te besteden aan vriendjes en/of de buurvrouw zodat je ook even tijd hebt voor jezelf.
En ik begin er toch weer over, zou je niet naar de AA gaan? Wellicht kom je daar iemand zoals jij tegen en kun je elkaar steunen en helpen, en misschien ook wel af en toe elkaars kinderen nemen zodat je allebei even me-time kunt hebben. En er komt een dag dat je zover bent dat je je aan kunt sluiten bij groepen als Nieuwe mensen leren kennen, zodat je je netwerk uit kunt breiden. Ik had al aangeboden om eens een kopje koffie met je te drinken, maar je woont niet in de buurt. Misschien is er hier wel iemand die bij jou in de buurt woont en een soort moeder/vriendin/zus-functie voor je kan vervullen? Ik gun je zo dat je ook irl iemand hebt bij wie je aan kan kloppen als je het moeilijk hebt...
Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
Goed en fijn dat je hierheen komt. Je bent juist sterk; je kiest echt voor je kinderen. Je vermijdt dingen die (nu) een slechte invloed op je hebben (je familie) en gaat wel naar mensen die je helpen (therapeut en psychiater).
De vader aan huis laten komen lijkt me een heel slecht plan. Ergens anders afspreken: alleen maar als dat echt oke voor je voelt. Anders heeft je zoon wel een tablet, maar ook veel onrust en een gestresste moeder. Dat wil je zo veel mogelijk vermijden.
Houd moed, je doet het goed.
De kerstvakantie is begonnen, hopelijk even rust en tijd samen met je jongens.
