Klacht tegen juf
Ik wil een klacht indienen tegen de juf van mijn jongste zoon van 5. Ze had al problemen met hem in de klas van bij de start, ze wilde hem er gewoon niet bij. Hij is doorverwezen naar een observatiegroep om te kijken wat hij nodig heeft maar de juf heeft die groep allemaal negatieve dingen over mij als moeder verteld. Dus nu kunnen we geen goede start maken en dat is echt haar schuld. Ook ze moet niet als juf allemaal oordelen over mij als moeder uitspreken en die niet met mij bespreken maar wel aan de nieuwe groep doorgeven, Dat is gewoon echt fout van haar. Daarom wil ik klacht indienen want dat is echt heel fout en zo zorgt ze er ook oor dat ik en mijn zoon niet een nieuwe start kunnen maken. Kunnen jullie me helpen hoe ik dat ken adoen Ik wil echt serieucs genomene worden dat die juf gewoon niet meer kan werken ofzo want ze maakt echt grote fouten
De stress is weer heel erg aan het worden. Ik merk ook dat de medicatie maar weinig effect lijkt te hebben als ik me zo slecht voel. Kerst is altijd een moeilijke tijd geweest met veel stress voor mij, zolang ik me kan herinneren. Ook met veel uitgaan en alcohol. Ik wil het nu anders doen voor de jongens. Niet dat ik heel dronken werd met de jongens erbij hoor maar ik was wel vaak moe en ik wil zeker geen incidenten meer dat het uit de hand loopt. En ik weet dat ik dan gewoon niet moet drinken.
Maar ik heb veel stress en ik weet dat ik therapie en psychiater heb net om me te helpen maar het geeft me allemaal vooral veel druk nu. En er speelt ook veel en ik voel me heel alleen omdat ik het zelf moet oplossen maar ik weet echt niet hoe. Ik probeer de paniek tegen te houden en niet te verdoven maar het is heel zwaar.
De vader van de jongens heeft weken niks meer laten horen, ik dacht al dat hij weer verhuisd was. Maar dit weekend belt hij weer en vraagt om de oudste te spreken en beloofd dat hij een tablet krijgt van hem. Zodat ze vaker met hem kunnen videobellen. Maar dan wil hij die wel komen brengen met kerst. Ik weet niet wat ik moet zeggen tegen de oudste want die is boos als ik zeg dat het niet kan. Ik heb nu gezegd dat ik een tablet zal kopen maar hij blijft zeggen dat hij papa wil zien en dat hij die van papa krijgt.
Ik voel me rot omdat het lijkt dat ik mijn jongens leuke dingen wil afnemen. Ook het kerstfeestje bij mijn familie gaan we niet naar toe dit jaar. Ik kreeg allemaal berichten dat ik alleen welkom ben als ik gezellig mee doe (en dan bedoelen ze mee drinken) dus het is gewoon beter dat ik niet ga. Ik heb het contact verbroken met mijn familie, ze steunen me toch niet. Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
karenm2 schreef op 15-12-2025 om 20:35:
De stress is weer heel erg aan het worden. Ik merk ook dat de medicatie maar weinig effect lijkt te hebben als ik me zo slecht voel. Kerst is altijd een moeilijke tijd geweest met veel stress voor mij, zolang ik me kan herinneren. Ook met veel uitgaan en alcohol. Ik wil het nu anders doen voor de jongens. Niet dat ik heel dronken werd met de jongens erbij hoor maar ik was wel vaak moe en ik wil zeker geen incidenten meer dat het uit de hand loopt. En ik weet dat ik dan gewoon niet moet drinken.
Maar ik heb veel stress en ik weet dat ik therapie en psychiater heb net om me te helpen maar het geeft me allemaal vooral veel druk nu. En er speelt ook veel en ik voel me heel alleen omdat ik het zelf moet oplossen maar ik weet echt niet hoe. Ik probeer de paniek tegen te houden en niet te verdoven maar het is heel zwaar.
De vader van de jongens heeft weken niks meer laten horen, ik dacht al dat hij weer verhuisd was. Maar dit weekend belt hij weer en vraagt om de oudste te spreken en beloofd dat hij een tablet krijgt van hem. Zodat ze vaker met hem kunnen videobellen. Maar dan wil hij die wel komen brengen met kerst. Ik weet niet wat ik moet zeggen tegen de oudste want die is boos als ik zeg dat het niet kan. Ik heb nu gezegd dat ik een tablet zal kopen maar hij blijft zeggen dat hij papa wil zien en dat hij die van papa krijgt.
Ik voel me rot omdat het lijkt dat ik mijn jongens leuke dingen wil afnemen. Ook het kerstfeestje bij mijn familie gaan we niet naar toe dit jaar. Ik kreeg allemaal berichten dat ik alleen welkom ben als ik gezellig mee doe (en dan bedoelen ze mee drinken) dus het is gewoon beter dat ik niet ga. Ik heb het contact verbroken met mijn familie, ze steunen me toch niet. Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
En dat is niet nodig, omdat je juist nu echt goede keuzes voor jou en de jongens maakt. Niet verdoven, geen contact met de vader of familie omdat ze geen goede invloed hebben, je therapie enz.
Stap voor stap
Lieverd, je bent geen mislukking, je bent juist hartstikke sterk! Ik vind het zo waanzinnig knap van je dat je je familie (voorlopig) niet meer wil zien omdat je weet dat ze niet helpend zijn! Al is het contact verbreken wel heel definitief, dat hoeft natuurlijk ook weer niet. Maar maak je daar nou niet druk om, dat loopt zoals het loopt, hoeveel jij er nu ook over piekert.
Hetzelfde geldt voor de psychiater en therapie. Neem het zoveel mogelijk zoals het komt. Piekeren helpt zeker niet. Ik weet het, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werkt wel echt zo! Heb je wel eens een meditatie-app geprobeerd om te ontspannen en het piekeren te stoppen? Heeft bij mij heel goed geholpen, ooit.
Kun je met Kerst niet een paar dagen weg met de jongens? Zo niet, dan zou ik met hun vader afspreken op neutraal terrein. Een binnenspeeltuin of zoiets. Dan kan hij de oudste daar de tablet overhandigen. Jij gaat aan een tafeltje verderop zitten (of je gaat naar huis). En na een paar uurtjes spelen neem je weer afscheid. Is dat een idee? Overigens snap ik niet dat hij de oudste wil spreken en hem een tablet belooft. En de jongste dan? Maar goed, misschien is dit niet het hele verhaal.
In de vakantie zou ik proberen ze een dagje uit te besteden aan vriendjes en/of de buurvrouw zodat je ook even tijd hebt voor jezelf.
En ik begin er toch weer over, zou je niet naar de AA gaan? Wellicht kom je daar iemand zoals jij tegen en kun je elkaar steunen en helpen, en misschien ook wel af en toe elkaars kinderen nemen zodat je allebei even me-time kunt hebben. En er komt een dag dat je zover bent dat je je aan kunt sluiten bij groepen als Nieuwe mensen leren kennen, zodat je je netwerk uit kunt breiden. Ik had al aangeboden om eens een kopje koffie met je te drinken, maar je woont niet in de buurt. Misschien is er hier wel iemand die bij jou in de buurt woont en een soort moeder/vriendin/zus-functie voor je kan vervullen? Ik gun je zo dat je ook irl iemand hebt bij wie je aan kan kloppen als je het moeilijk hebt...
Maar ik voel me heel eenzaam en mislukt.
Goed en fijn dat je hierheen komt. Je bent juist sterk; je kiest echt voor je kinderen. Je vermijdt dingen die (nu) een slechte invloed op je hebben (je familie) en gaat wel naar mensen die je helpen (therapeut en psychiater).
De vader aan huis laten komen lijkt me een heel slecht plan. Ergens anders afspreken: alleen maar als dat echt oke voor je voelt. Anders heeft je zoon wel een tablet, maar ook veel onrust en een gestresste moeder. Dat wil je zo veel mogelijk vermijden.
Houd moed, je doet het goed.
De kerstvakantie is begonnen, hopelijk even rust en tijd samen met je jongens.
Dag Karen, ik moest ineens aan jou denken. Het is alweer lang geleden dat we hier wat van je hebben gehoord! Ik hoop dat het goed met je gaat en dat je nog steeds stappen zet in je ontwikkeling. Hopelijk hebben je jongens en jij een fijne voorjaarsvakantie gehad. Maandag begint de school weer, hoe gaat het nu met je jongste?
Ik hoop dat je dit berichtje leest en weet dat er nog steeds aan je gedacht wordt! Schroom niet om weer hier te posten als we met je mee kunnen denken en je helpen en steunen.
Ik denk ook regelmatig aan je en hoop dat het goed met jullie gaat. Dat je moed houdt en kleine en grote successen boekt. Pieken en dalen, maar wel een weg omhoog.
Met mij gaat het best goed. Ik heb een nieuwe relatie die me heel erg steunt. Maar ik merk wel dat ik h eel gevoelig ben met hoe het gaat. Als het goed gaat tussen ons dan gaat het goed met mij maar als het even wat minder loopt ook meteen heel slecht. Nu is een goede periode maar we hebben ook al een slechte periode gehad. De therapeut vind niet dat ik hem moet voorstellen aan de kinderen daarom maar ik kan daar natuurlijk ook niet voor altijd mee blijven wachten.
Met de jongste loopt het nog steeds best moeilijk. Op de observatiegroep maar ook thuis. We hebben de intake gehad op die behandelgroep maar dat geeft me een slecht gevoel hij zou dan echt in de psychiatrie komen terwijl hij nog zo klein is. Ik wil hem liever gewoon op de observatiegroep houden daar gaat het ook best goed. Hij heeft bijna geen agressie meer. Ook ik heb geen goed gevoel bij de psychiater van de behandeling die heeft gelijk al een oordeel over mij dat voel ik meteen. Ik wil liever een andere behandelgroep als hij toch daarheen moet maar dat begrijpt de orthopedagoog van de observatiegroep dan weer niet. Ze zegt dat ze hem niet opnieuw wil aanmelden door de wachtlijsten maar dan houd ze geen rekening met mij als moeder. Ik zoek tips hoe ik met haar het gesprek kan aangaan dat ze wel rekening houdt met wat ik zeg maar zonder dat ze denkt dat ik geen hulp wil want dat is het niet.
Ik heb eerder het idee dat het eigenlijk helemaal niet zo goed met je gaat.
karenm2 schreef op 14-03-2026 om 22:32:
Met mij gaat het best goed. Ik heb een nieuwe relatie die me heel erg steunt. Maar ik merk wel dat ik h eel gevoelig ben met hoe het gaat. Als het goed gaat tussen ons dan gaat het goed met mij maar als het even wat minder loopt ook meteen heel slecht. Nu is een goede periode maar we hebben ook al een slechte periode gehad. De therapeut vind niet dat ik hem moet voorstellen aan de kinderen daarom maar ik kan daar natuurlijk ook niet voor altijd mee blijven wachten.
Met de jongste loopt het nog steeds best moeilijk. Op de observatiegroep maar ook thuis. We hebben de intake gehad op die behandelgroep maar dat geeft me een slecht gevoel hij zou dan echt in de psychiatrie komen terwijl hij nog zo klein is. Ik wil hem liever gewoon op de observatiegroep houden daar gaat het ook best goed. Hij heeft bijna geen agressie meer. Ook ik heb geen goed gevoel bij de psychiater van de behandeling die heeft gelijk al een oordeel over mij dat voel ik meteen. Ik wil liever een andere behandelgroep als hij toch daarheen moet maar dat begrijpt de orthopedagoog van de observatiegroep dan weer niet. Ze zegt dat ze hem niet opnieuw wil aanmelden door de wachtlijsten maar dan houd ze geen rekening met mij als moeder. Ik zoek tips hoe ik met haar het gesprek kan aangaan dat ze wel rekening houdt met wat ik zeg maar zonder dat ze denkt dat ik geen hulp wil want dat is het niet.
Zo kort een relatie en nu al een slechte periode..zeker niet voorstellen aan je kids.
'Ze zegt dat ze hem niet opnieuw wil aanmelden door de wachtlijsten maar dan houd ze geen rekening met mij als moeder.' Rekening houden met is niet hetzelfde als doen wat jij wil. Niet jouw gevoel zou bepalend moeten zijn bij de behandeling van je jongste, maar de analyse en behandeling die deskundigen voorstellen. Ik hoop dat jij daar rekening mee gaat houden.
Eens, ik denk niet dat het echt goed gaat of dat een relatie, als borderliner in onrustige tijd handig is. ( dat is niet hetzelfde als het je niet gunnen).
Nu al een slechte periode is geen goed teken v.w.b. de relatie.
Je voelt je wederom niet gehoord ( d.w.z. je gaat tegenwerken omdat je " niet je zin krijgt en het beter weet", even heel zwart-wit uitgedrukt).
Je kind heeft het moeilijk en het is de bedoeling dat de zorgende ouder/ouders hem daarin steunen.
Nu doe je daarin je best, maar je hebt je valkuilen.
Als je kind thuishoort in de psychiatrie, dan moet je de hulp met beide handen aangrijpen.
Jij kunt wel (weer) vinden dat het allemaal meevalt, maar de mensen met de kennis in huis denken daar blijkbaar anders over.
Met borderline/of in relatie met borderline, gaat het goed tot er tegenwerking komt; goed tot het fout gaat.
Ik zou, nu er hulp is en stappen zijn gemaakt, óók door jou(!) doorpakken en hulp met beide handen aangrijpen.
De wachtlijsten zijn lang en in zo'n tussenperiode kan er van alles wat je hebt opgebouwd veel afgebroken worden.
Ook in relatie met jouw persoonlijke problemen.
Hoe gaat het met drinken?
Doorpakken, niet terugvallen oké?
Sinds het begin van dit topic heb je al hele goede dingen in beweging gezet, Karen. Je zoon doet het inmiddels stukken beter en jij hebt een therapeut die met je meedenkt. Toch zie ik je tussendoor ook steeds zelf op de rem trappen als het tijd is om een nieuwe stap in de hulpverlening te zetten. Ook nu weer. Je zoon is klaar bij de observatiegroep. Ze hebben uitgevonden welke aanpak het beste voor hem is en nu kan hij door naar een behandelgroep waar ze zich nog beter op zijn specifieke problemen kunnen richten. Zo werkt dat. Een goede probleemstelling of diagnose, is het begin van een zo passend mogelijke behandeling. In plaats van dat je blij bent met deze volgende stap in dit tot nu toe succesvolle traject, wil jij het liefst dat je zoon in de observatiegroep blijft. Dit is niet de eerste keer dat ik de indruk krijg dat je de boel vertraagt op momenten waar jij het zelf emotioneel moeilijk mee hebt. Waar ben je precies bang voor?
Ik snap dat het een moeilijke stap is, maar doe het nou maar gewoon. De observatiegroep vond je eerst ook niks, weet je nog? En nu zie je dat het goed gaat met je zoontje. Observatie is tijdelijk, dus hij kan niet blijven.
Weer een verandering is spannend en wennen, en ik snap dat het weerstand bij je oproept. Zeker als het voor je bepaalt wordt. Maar het zijn professionals, die weten wat ze doen. Je zoontje komt heus wel goed terecht. Een andere plek zoeken is inderdaad geen doen. Er valt in deze tijd ook niks te kiezen. De wachtlijsten zijn eindeloos.
Dat die psychiater een negatief oordeel over je heeft is een aanname. Jou angst en onzekerheid. Jullie kennen elkaar niet. Misschien blijkt hij/zij wel superaardig en een goede steun voor jullie. Geef mensen een kans. Probeer mee te bewegen, en hou het gesprek gaande, maar dan als onderwerp dat je het lastig en spannend vindt. Dat begrijpt iedereen. Met "jullie zien het verkeerd en hij moet naar een andere plek" kom je nergens.
Pas ook goed op jezelf in je nieuwe relatie. Je merkt zelf al heel goed op dat je emotioneel afhankelijk bent, en als er wat is dat het dan slecht met je gaat. Dat is toch niet fijn? Is de relatie dat waard?
Ik gun het je van harte hoor,echt. Maar ik heb liever dat het goed met je gaat, en je niet wordt blootgesteld aan nog meer triggers.
Kom op meid. Je gaat zo goed! Lees alles ff terug, waar je vandaan komt. Waar je nu bent. Waar je moeite mee had, maar toch goed uitgepakt is.
Ik ben heel blij weer wat van je te horen. En heel blij dat je zelf vindt dat het goed gaat! Fijn dat je een nieuwe liefde in je leven hebt waar je steun aan hebt, dat is je van harte gegund!
Maar... ik ben het wel met de schrijvers hierboven en je therapeut eens. Hou hem nog maar even lekker voor jezelf. Het leven is al ingewikkeld genoeg zonder dat je deze nieuwe vlam aan je jongens voorstelt. En ik snap helemaal dat het lastig is hoor, want je hebt natuurlijk geen tijd dat je de jongens niet hebt. Maar toch, vaak maakt zo'n nieuwe relatie de zaken wel gecompliceerd, en daar zit je niet op te wachten. Dat jullie al een slechte periode hebben doorgemaakt vind ik eerlijk gezegd ook wel zorgwekkend. Zorg er ook voor dat je niet teveel op hem gaat leunen om te zorgen dat het goed met je gaat. Je hebt hier laten zien dat je heel kwetsbaar bent, ik zou het vreselijk vinden als je door een man weer terug glijdt in oude gewoontes... En dat risico lijkt me best groot als hoe jij je voelt zo afhangt van hoe het tussen jullie gaat. Er zijn veel mensen (mannen vooral) die een zesde zintuig hebben voor kwetsbare mensen waar ze misbruik van kunnen maken. Dat gaat dan vaak om controle uitoefenen, en dat gaat vaak heel subtiel. Dus mijn advies is om vooral ook met de therapeut te bespreken hoe jullie relatie ervoor staat. Hij kan je helpen om de balans te vinden en te houden.
Ook ben ik het eens met de mensen die zeggen dat je wel mee moet gaan in het vervolgtraject voor je jongste. Die observatiegroep was een tussenstop, dat wist je al toen je eraan begon. De naam zegt het ook al he, ze hebben hem geobserveerd om te ontdekken wat er aan de hand is en wat voor zorg/hulp je zoon nodig heeft. Nu moet hij dus door naar een plek waar ze hem dat kunnen bieden. Zijn plek op de observatiegroep is ook weer nodig voor een ander kindje met problemen...
Heeft hij inmiddels een diagnose, of is voor jou duidelijk wat er met je zoon aan de hand is en waar hij ondersteuning bij nodig heeft? Want ik denk dat dat voor jou heel belangrijk is. Je wilt alles onder controle houden, en dat kan alleen als je de nodige kennis hebt. En ook omdat je aangeeft dat je thuis toch ook wel problemen ervaart hoop ik dat er op de plek waar hij terecht komt ook ondersteuning is voor jou als ouder. Dat jij ook handvatten krijgt voor zijn begeleiding.
Probeer toch wat meer neutraal te staan tegenover die psychiater. Het kan natuurlijk zijn dat hij een oordeel over jou heeft, maar zoals ik je hier heb leren kennen zit dat waarschijnlijk eerder in jouw weerstand tegen deze verandering.
Ik ben ook wel benieuwd hoe het nu met je alcoholgebruik is. Lukt het je nog steeds om spanning los te laten zonder drank??
Heel veel sterkte weer, zet 'm op, je kunt dit!
