Ouders van LGBTQI 🏳️‍⚧️ 🌈 kinderen verzamelen

Jonagold schreef op 04-06-2026 om 20:55:

Even delen waar ik in mijn gezin tegenaan loop, en dat is het taalkundige aspect.
Partner van zoon is nonbinair. Daar heeft gelukkig niemand binnen ons gezin problemen mee (zelfs mijn bejaarde ouders niet) maar waar ik wel moeite mee heb is om niet te vervallen in 'zij'. Iemand benoemen als 'die' of 'hen' voelt voor mij en mijn man nog altijd, zelfs na bijna 1,5 jaar, onwennig en onpersoonlijk/koud/afstandelijk. Waardoor we toch vaak de fout in gaan. En dat vind ik stom van onszelf.
Wat niet helpt is dat schoonkind zichzelf graag leuk en vrouwelijk aankleedt: rokje, truitje in pasteltinten, glitters. Had die zich meer 'neutraal' gepresenteerd, dan was het voor mij denk ik al vanzelfsprekender geweest. Heeft iemand hier misschien nog tips voor hoe ik mezelf (en man) wat kan opvoeden hierin?

Ik doe het ook nog af en toe fout met de pronouns, zeker als ik het over vroeger heb, of over bepaald gedrag dat voor mij niet bij dit geslacht past (maar als het in de derde persoon is, is hij er zelf niet bij en bij vreemden praat ik niet ontspannen, dus dan gaat het minder makkelijk fout). 

En ik vermijd woorden die echt niet goed voelen voor mij. En ons kind weet dat, en of het mij dat toch ergens kwalijk neemt weet ik niet (dat mag natuurlijk), maar ik doe wel mijn best en doe het zeker niet opzettelijk fout en dan wordt het mij wel wat makkelijker vergeven als het soms misgaat.

Maar dat vind ik zeker wel makkelijker aan een gay kind, dat je je taal niet volledig hoeft om te gooien en niet steeds hoeft op te letten wat je zegt. Iemands seksuele voorkeur is zelden relevant in een gesprek maar iemands gender wel.

AnnaPollewop schreef op 05-06-2026 om 08:01:

[..]

Ik denk dat je mijn collega's hier te kort doet. Ze vinden het niet makkelijk, maar ze kijken er niet naar als een onbegrijpelijke keuze van een lastig kind maar als een probleem dat ons (hem) overkomt. Ze zouden ook zo reageren op andere aandoeningen (want dat is het toch wel als je geboren bent in een lichaam dat niet past bij wie je bent). 

Ik denk dat ze gewoon beleefd zijn. Het gaat hun niks aan dat je kind trans is. Dus waarom zouden ze er dan iets negatiefs over zeggen. 

Zoon is op de wachtlijst geplaatst. Nu zijn eigen vorm er aangeven.

Grietje2 schreef op 28-06-2026 om 12:08:

Zoon is op de wachtlijst geplaatst. Nu zijn eigen vorm er aangeven.

Succes grietje! Wachtlijsten zijn erg lang. Hier geen nieuws. Dochter komt langzaam uit de burnout nu. Dan op zoek naar werk en dan zoeken of ergens nog de laatste stap genomen kan worden voor de operatie.  Desnoods maar zelf betalen.  Want opnieuw het hele traject door ziet ze niet zitten.

Ik had begrepen dat de wachtlijst zo’n 5 jaar is. Einenlijk echt te lang vind ik.
Succes met het zoeken naar een plek voor de operatie.

Grietje2 schreef op 28-06-2026 om 15:40:

Ik had begrepen dat de wachtlijst zo’n 5 jaar is. Einenlijk echt te lang vind ik.
Succes met het zoeken naar een plek voor de operatie.

Dank je. Ze is nu al 7 jaar bezig inclusief wachtlijst . Kan ook 8  jaar zijn. Belde net  heel blij op dat ze eindelijk aan de progesteron mag ( voor borstvorming)  Dat durfden ze eigenlijk  niet erg aan gezien de hart en vaatziekten in de familie. 

Er komt veel bij kijken hè. Hoe oud is je dochter nu? 

Grietje2 schreef op 28-06-2026 om 19:36:

Er komt veel bij kijken hè. Hoe oud is je dochter nu?

28 inmiddels 

Hij heeft het ook tegen zijn zus gezegd en die reageerde goed. Natuurlijk emotioneel, maar vooral zolang hij gelukkig is daar ging het om.

Grietje2 schreef op 28-06-2026 om 19:39:

Hij heeft het ook tegen zijn zus gezegd en die reageerde goed. Natuurlijk emotioneel, maar vooral zolang hij gelukkig is daar ging het om.

Fijn! Het is ook even schakelen natuurlijk. Hier reageerde jongste ook heel lief met: ik heb altijd al een oudere zus willen hebben. Maar het was voor haar  natuurlijk ook behoorlijk wennen.

 Oud nieuws van mij

Duckie73 schreef op 05-06-2026 om 08:54:

[..]

Ik denk dat ze gewoon beleefd zijn. Het gaat hun niks aan dat je kind trans is. Dus waarom zouden ze er dan iets negatiefs over zeggen.

Bijzonder dat je mijn collega's zoveel beter kent dan ik dat doe.

AnnaPollewop schreef op 08-07-2026 om 12:42:

[..]

Bijzonder dat je mijn collega's zoveel beter kent dan ik dat doe.

Ik vind ook van alles over iedereen. Maar dat ga ik niet op de werkvloer zeggen. Het is mij de moeite niet waard. Dus bij zoiets zou ik ook gewoon meegaan. Wat heeft de trans- identiteit van jouw kind met mij te maken, denk ik dan

FruitMoeder schreef op 08-07-2026 om 13:11:

[..]

Ik vind ook van alles over iedereen. Maar dat ga ik niet op de werkvloer zeggen. Het is mij de moeite niet waard. Dus bij zoiets zou ik ook gewoon meegaan. Wat heeft de trans- identiteit van jouw kind met mij te maken, denk ik dan

Tja dat is hoe jij in het leven wilt staan. Dat mag maar dat hoeft niets over een ander te zeggen.  De transitie van mijn zoon ligt alle vele jaren achter ons meer dan vijftien jaar. Het is indertijd heel zorgvuldig aangepakt met hulp van school en transvisie en voorlichting voor de ouder, leerlingen en leerkrachten. Ja er zullen mensen zijn geweest die politiek correct hebben meegeknikt maar intussen hen hunne ervan vonden. Maar ik sprak gister nog een mede-ouder die artsen coacht in het ziekenhuis en het proces van mijn zoon vaak in gesprekken heeft aangehaald. Ze had er heel veel aan gehad en daarom de persoon die ze coachte ook. Transzijn is ook eng voor mensen omdat ze het niet denken te kennen in hun omgeving, coming out en zichtbaar zijn helpt  de emancipatie van transmensen, zoals het dat ook voor gays in de jaren 80 heeft gedaan. Toen dachten mensen ook wat heeft dat met mij te maken. Je (kind) wel bekend maken, draagt heel langzaam bij aan verandering, ook van onverschillige mensen.