De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
Hoe krijg je dat trouwens te horen, zo'n huilbui in de sportschool; en de directeur van de basisschool die daarbij was?
Overigens is het goed om voor jezelf een kort, duidelijk zinnetje klaar te hebben dat je bij herhaling kunt zeggen. Bijvoorbeeld: tsja, je gaat een relatie aan met je beste maatje, maar je gaat scheiden van een volkomen vreemde. (met andere woorden: ik weet ook niet waarom ze zo doet). Of, iets lastiger: ik vermoed dat ze toch wel iets borderlineachtigs heeft, maar ik kan daar nu verder niets meer mee.
Labyrinth schreef op 25-11-2025 om 16:18:
Elpisto, wat ik nog kan bedenken is om notities van die voorvallen te maken, heel feitelijk. Een feiten-logboek. Dat kan je nog wel van pas komen. Ook alles met haar via de app, schriftelijk te laten verlopen.
Heb je objectieve derden zoals een huisarts of andere hulpverlener voor jezelf, waarmee je ook deze zaken deelt? Is voor jezelf goed en voor stappen die mogelijk in de toekomst gezet moeten worden. Zouden je kinderen ook geen behoefte hebben aan gesprekken met bijvoorbeeld een vertrouwenspersoon op school? of hebben ze die al, niet alles onthouden in dit draadje. Dit om derden objectief mee te laten kijken en dit ook op schrift te zetten.
Ik snap goed dat je bang bent voor een hele verkeerde beeldvorming, wat best reëel is met de bordeline-trekken die je ex-vrouw vertoont. Het hoeft helemaal geen kwaadwillende manipulatie is, maar haar verlatingsangst, die zich destructief uit. Ik ben zelf ooit in een werksituatie beschadigd geraakt door gedrag van een client met deze problematiek, als de omgeving niet goed door heeft wat er gebeurd, dan heeft dat vervelende gevolgen, die je liever voor bent.
Ik heb inderdaad vrij gedetailleerd een tijdlijn m.b.t. deze situatie die inmiddels al anderhalf jaar duurt. En ik probeer zo veel mogelijk via de sms te laten verlopen. Dat is ook niet zo heel erg moeilijk, want elke simpele vraag over iets m.b.t. de kinderen ( Verdeling kerst bijvoorbeeld) start weer een ellenlang telegram met van alles en nog wat.
Ja, ik heb zelf de vertrouwenspersoon op school al gesproken, een melding gemaakt ook bij de politie ( om alvast een melding te doen van al het schandalige gedrag, laster,smaad noem het wat je het noemen wil) om mijn ouderschap te beschermen en ik wacht nog steeds op de maatschappelijk werker van zoon.
Het is een beetje dubbel. Zelf ben ik misschien helemaal nog niet zo heel erg bang voor die beeldvorming, omdat ik redelijk zeker weet dat als de kids gehoord worden, er over mij niet zo gek veel te zeggen is. Ik blijf altijd heel ver weg van opmerkingen over hun moeder.
Maar dat ze als narcist 0,0 empathie heeft is wel duidelijk ja. Het stuk zoonlief en haar wordt natuurlijk ook zo gedraaid dat ik hem tegen haar op zet. Dat spreekt ze ook uit naar hem en dat maakt hem alleen nog maar bozer, omdat dat voor hem een bevestiging is dat ze alles wat hij vindt totaal in de wind slaat.
En ondertussen had ik haar hier vorige week weer 2 keer jankend staan over hoe ongelukkig ze is. Dat ze niet zelf in ziet dat die manipulatie 0,0 zin heeft. Vermoeiend.
tsjor schreef op 25-11-2025 om 16:51:
Hoe krijg je dat trouwens te horen, zo'n huilbui in de sportschool; en de directeur van de basisschool die daarbij was?
Overigens is het goed om voor jezelf een kort, duidelijk zinnetje klaar te hebben dat je bij herhaling kunt zeggen. Bijvoorbeeld: tsja, je gaat een relatie aan met je beste maatje, maar je gaat scheiden van een volkomen vreemde. (met andere woorden: ik weet ook niet waarom ze zo doet). Of, iets lastiger: ik vermoed dat ze toch wel iets borderlineachtigs heeft, maar ik kan daar nu verder niets meer mee.
Zij sport nog steeds in "mijn" dorp bij de sportschool en heeft een hele grote plaat voor haar hoofd. Ze snapt niet dat alle mensen die daar lopen mij al 25 jaar kennen en absoluut wat vinden van haar en haar acties. Zo krijg ik dat te horen.
Ik bemoei me verder niet zo met die verhalen die ze de wereld in slingert. De meeste mensen die haar leren kennen krijgen al heel snel in de gaten dat haar verhaal vaak van links naar rechts gaat, naar gelang ze haar verhaal wil aanpassen zeg maar.
Die hebben ook meegemaakt hoe ze met die gozer er van door ging ( die zat ook in die sportschool), hoe ik totaal afgefikt werd door haar omdat ze haar imago wou beschermen, hoe fantastisch het was met die nieuwe gozer, om vervolgens 3 maand later te moeten melden dat die gozer knettergek was en ze weer bij haar ex-man in huis zat, omdat die altijd voor haar klaar stond, ze zoveel van hem hield. Blablabla.
Dat ligt er allemaal zo dik bovenop dat de meeste mensen wel in de gaten hebben dat ze maar een kant op lult.
Over het algemeen is het vrij rustig. En dat zeg ik dan in de zin van dat ik er weinig van hoor in die zin. De opmerkingen richting de kinderen, de boosheid die ze heeft. Vorige week maandag dus een gesprek gehad. Dat gaat dan ook in die zin van " Je zorgt maar dat je thuis bent". Aldus de communicatie met haar. Maar goed. Ik was thuis dus geen probleem. Gesprek begonnen met, want ik hou het altijd bij me zelf in die zin: Wat verwacht je nou nog meer van mij als co-ouder?
Dan zit ze daar een half uur onze relatie te analyseren wederom, krijg ik de ene na de andere achterlijke opmerking naar mijn hoofd, waarom ik nu ineens wel uit eten kan, waarom zus waarom zo. Het enige wat ik tijdens dat gesprek dacht: Jij hebt echt iets van onze relatie gemaakt wat het niet was. Maar goed. Als je wat kritische vragen terug stelt krijg je ook geen antwoord. Als ik dan bijvoorbeeld ergens zeg: Maar, meen je nu serieus dat jij mij wat vraagt over wat doen, terwijl jij altijd maar met je kids op de bank wou zitten, we gaan een weekend Brussel en zondagochtend 07:00 wil je al in de auto zitten omdat je je kids mist. Hoe moet ik dat dan interpreteren? En je hoort mij toch ook niet over wat je allemaal met die AP gedaan hebt, weekenden weg, elke week uit eten. Logisch, je hebt de kids een week lang niet, dan heb je tijd en als het goed is geld over om dingen te doen. Naja, krijg je geen antwoord op. Is ook het enige waar ik op ingegaan ben.
Niet veel later komt dan de aap uit de mouw: Ik maakte een opmerking over die liefdesverklaring van een week of 6/7 terug. En dan is het direct janken, ik was toch haar ware liefde en blablablabla. Het is allemaal emotionele manipulatie op het moment dat ze in de gaten krijgt dat ik niet echt mee beweeg.
Uiteindelijk kwam er dan uit dat ze vooral vond dat we een warme overdracht moesten doen en dat ze van mij verwachtte dat ik bij de deur bleef staan zodat ze informatie kon overdragen over de kinderen. Ben ik dan zo gek dat ik vind dat dat niet nodig is en ze dat gewoon lekker via de app moet doen? Immers verteld ze me altijd maar precies wat ze vertellen wil en heb ik helemaal geen zin om een soort van gemaakt vriendelijk haar te woord te staan. Maar, misschien zien jullie dat anders. Ik haat het dat ik door haar na zo'n gesprek toch twijfel aan of ik het dan allemaal wel zo goed doe. Want ik weet prima dat ik het goed doe, ik val haar niet lastig met onzin, ik communiceer alles wat we moeten communiceren en zorg dat ik gewoon met bijvoorbeeld sint maarten langs haar huis ga en langs haar ouders ga. Dat soort dingen. En mijn kids zijn ongelooflijk lief en blij bij mij thuis. En toch kan ik dan weer aan slaan op opmerkingen als " De meiden geven aan dat ze het helemaal neit fijn hebben bij jou". Ik weet wel dat het niet waar is. Maar toch.
Kinderen is wel een dingetje. Mijn meiden geven eigenlijk bij alles aan wat ze vertellen " niet tegen mama zeggen dat we dit verteld hebben hoor, dan wordt mama heel erg boos". Gaat door merg en been.
'Ik haat het dat ik door haar na zo'n gesprek toch twijfel aan of ik het dan allemaal wel zo goed doe.' Dat is een van de effecten van iemand die narcistisch is. Ik snap best dat je gesprekken met haar zoveel mogelijk vermijdt. Uit een app-bericht kun je voor jezelf de belangrijkste informatie halen en de rest naast je neerleggen. Bij een face-to-face gesprek gaat dat wat moeilijker.
Als je een beetje rondstruint op internet en informatie zoekt over narcisme kom je tegen dat kritiek op die persoon niet helpt. Iemand geeft zelfs het advies om vooral complimenten te geven, met een toevoeging dan wel. Dus bijvoorbeeld als ze begint over de meiden bij jou: je doet het goed met de meiden, maar ze zijn ook graag bij mij, en het is fijn dat je dat ook ziet. Zoiets. Ik zou echt moeten oefenen hierop, geen idee of het ook werkt.
tsjor schreef op 11-12-2025 om 10:11:
'Ik haat het dat ik door haar na zo'n gesprek toch twijfel aan of ik het dan allemaal wel zo goed doe.' Dat is een van de effecten van iemand die narcistisch is. Ik snap best dat je gesprekken met haar zoveel mogelijk vermijdt. Uit een app-bericht kun je voor jezelf de belangrijkste informatie halen en de rest naast je neerleggen. Bij een face-to-face gesprek gaat dat wat moeilijker.
Als je een beetje rondstruint op internet en informatie zoekt over narcisme kom je tegen dat kritiek op die persoon niet helpt. Iemand geeft zelfs het advies om vooral complimenten te geven, met een toevoeging dan wel. Dus bijvoorbeeld als ze begint over de meiden bij jou: je doet het goed met de meiden, maar ze zijn ook graag bij mij, en het is fijn dat je dat ook ziet. Zoiets. Ik zou echt moeten oefenen hierop, geen idee of het ook werkt.
Het stomme is dat ik heeeeeeeeeeeel goed weet hoe om te gaan met haar qua het narcistische. Ik heb daar inderdaad al zoveel over gelezen. 9/10 keer lukt met dat ook meer dan prima. Niet reageren op opmerkingen, het bij feiten houden, geen emotie.
Maar zo'n gesprek dan merk ik achteraf: Goddomme, tuin ik er toch weer in. En dat is inderdaad de reden dat ik niet "bij de deur" met haar praten wil. Of, zoals ze zelf voorstelde, om op de verjaardag van de meiden s'avonds bij haar te komen eten. Het is allemaal weer voor controle, voor reactie. En daar pas ik gewoon voor.
Elpisto schreef op 11-12-2025 om 10:27:
[..]
Het stomme is dat ik heeeeeeeeeeeel goed weet hoe om te gaan met haar qua het narcistische. Ik heb daar inderdaad al zoveel over gelezen. 9/10 keer lukt met dat ook meer dan prima. Niet reageren op opmerkingen, het bij feiten houden, geen emotie.
Maar zo'n gesprek dan merk ik achteraf: Goddomme, tuin ik er toch weer in. En dat is inderdaad de reden dat ik niet "bij de deur" met haar praten wil. Of, zoals ze zelf voorstelde, om op de verjaardag van de meiden s'avonds bij haar te komen eten. Het is allemaal weer voor controle, voor reactie. En daar pas ik gewoon voor.
Je hebt groot gelijk dat je niet wilt praten. Ze kan wat ze wil zeggen gerust opschrijven, dan weet je het ook. SMS is prima daarvoor, dat kan ze ook niet meer veranderen of wissen. Je ziet het heel goed.
Marianne76 schreef op 11-12-2025 om 10:32:
[..]
Je hebt groot gelijk dat je niet wilt praten. Ze kan wat ze wil zeggen gerust opschrijven, dan weet je het ook. SMS is prima daarvoor, dat kan ze ook niet meer veranderen of wissen. Je ziet het heel goed.
Sorry, deze reactie was me even ontgaan. Ja ik twijfel er zelf ook niet echt aan dat de weg die ik kies de juiste is.
Inmiddels zijn we 3 maand verder. En voor mezelf, een hele rustige 3 maand eigenlijk. Of eigenlijk sinds 1 januari. Daar was wel weer een grens voor nodig maar sindsdien is het richting mij rustig. Ik hoor of zie er niks van en dat bevalt me persoonlijk wel heel erg goed.
Al was daar wel weer een kleine terugval van mezelf voor nodig in de zin van: Ik trapte er weer in. 1 januari kwam ze de kinderen terug brengen. Nog even gezeten, wat gedronken, toen begon al gauw het ik mis je en noem het allemaal maar op. Naja, het is wat het is. Maar best een okey anderhalf uur gehad. Domme ik dacht/hoopte ergens dat dat misschien dan wederom een startsignaal kon zijn voor "normale" omgang. Volgens mij ook zo benoemd: 1 januari, laten we dit achter ons laten en gewoon zorgen dat we er als 2 liefhebbende ouders zijn voor de kinderen. Ben dit gedoe zat. Beaamde ze wel.
Naja je kunt wel raden dat dat niet helemaal is hoe het gegaan is. Ergens na deze dag veranderde de communicatie van haar weer in de zin van: Hartjes na berichten, te pas en te onpas berichten sturen. Dit viel eigenlijk een beetje samen met dat er berichten binnen kwamen dat ze inmiddels richting de buitenwereld verhalen vertelde dat ze eigenlijk al 6/7 jaar bij me weg wou, maar dat ze altijd ongelooflijk bang voor mij was geweest en dat ze daarom nooit was weg gegaan.
Omdat ik nou ook weer niet te pas en te onpas contact met haar hoef en niet berichten met hartjes hoef of wat dan ook, maar het contact gewoon normaal wil, ging ik er niet op in op die manier en antwoorde ik gewoon op de gedeeltes die over de kinderen gingen. En toen ik hoorde wat haar nieuwste verhaal richting de buitenwereld was dacht ik: Okey, dan ook dit soort dingen niet meer doen. Ik pas daar een beetje voor. Het ene moment dit soort totale onzinverhalen vertellen en het andere moment proberen bij me op schoot te gaan zitten bij wijze van.
Dat was natuurlijk weer niet goed, dus sindsdien hoor of zie ik niks meer. Maar dan ook 0,0. Communicatie over de kids wordt weer niet doorgestuurd, zonder overleg plant ze oudergesprekken in zodat ik maar moet zorgen dat ik kan, ze geeft niks door qua info. Het is een klein beetje zielig allemaal. Maar goed, het is rustig dus daar klagen we dan maar niet over.
Richting de kinderen is het allemaal wel kloten. 2 van de 3 willen inmiddels niet meer naar moeder en ik stel eigenlijk steeds het moment uit dat ik dat gesprek met haar moet aan gaan. Zoon heeft bij maatschappelijk werk het voorval gedeeld tussen 1 van mijn dochters en haar, dus ook die hebben contact opgenomen en gaan hier dus waarschijnlijk wat mee doen en zijn zelfs al op een punt, n.a.v. de verhalen die zoon verteld, dat ze vinden dat ze niet meer de juiste instantie zijn.
Het is echt heel erg dubbel, want ik zit absoluut niet te wachten om met haar naar instanties als Yorneo te gaan of wat dan ook, maar aan de andere kant kan ik de signalen van de kinderen ook niet negeren. Immers ben ik al best een tijd uit beeld in de zin van: Ze hoort of ziet niks van me, ik bemoei me nergens mee richting haar en alsnog blijft ze opmerkingen maken tegen de kinderen als " ik wou dat jullie vader dood ging". Het is echt in en in triest. Zoon wil bij het aankomende wisselmoment gaan delen dat die nog maar 1 weekend in de 2 week naar moeder wil. Dus dan zal het in die zin met de rust wel weer gedaan zijn.
Het blijft ergens wel vermoeiend. De gesprekken met de kinderen, wat zeg je wel, wat zeg je niet. Ik ben constant aan het pendelen tussen de kinderen uitleggen dat bepaalde dingen niet kunnen, en vooral te voorkomen dat ik iets verkeerds zeg over hun moeder. Wekelijks terugkerende gesprekken. Soms zeggen ze dingen, daar breekt je ouderhart van. Het is echt schrijnend. En dat maakt het soms wel lastig om rustig en duidelijk dingen uit te leggen. Ik gun hun zoveel meer dan deze onzin.
Maar goed. Wou het even van me afschrijven. Merk gewoon dat het me ongelooflijk veel energie kost elke keer. Maar het punt waarop er actie moet ondernomen is denk ik wel al geweest.
Met mezelf gaat het overigens heel er goed, op het verdriet voor mijn kinderen na. Dat is ook wel eens anders geweest. Ik ben hartstikke gelukkig in de liefde en ik voel me op deze situatie na heel erg goed.
