De mindere kant van een huwelijk: Het eind
Een catchy titel. En eentje die ook direct verduidelijkt waar dit topic over gaat. I.v.m. vakantie en bepaalde onzekerheden is het lastig om professionals/famillie en vrienden in te schakelen, dus daarom maar een soort van anoniem op een forum.
Wij, vrouw en ik, staan na een huwelijk van best wel een tijdje op het punt om te gaan scheiden. En zoals je wel vaker hoort: Dit is vrij abrupt.
Het valt me ongelooooooflijk rauw op mijn dak, als ik zo vrij mag zijn. Onverwacht? Ja en nee. Nee, we hebben echt wel onze problemen gehad. In een leven waar we van het 1 in het ander vielen en er nooit wat kwam aanwaaien, heeft veel in onze relatie gestaan in het teken van anderen, de kinderen en materialistische zaken. Hierin zijn we elkaar wel echt wat vergeten en heb ik me als man zijnde bij tijden niet goed tegen haar gedragen. In plaats van mezelf te uiten en haar mijn issues kenbaar te maken, besloot ik het zelf op te lossen en dat ging dan, tot mijn spijt, iets te vaak ten koste van haar.
Maar, we hebben wel echt een geweldige tijd gehad en zelf heb ik wel het gevoel dat we soulmates zijn. Dat gevoel had ze zelf ook altijd, inmiddels ligt dat waarschijnlijk wat lastiger. Maar omdat ik nog steeds niet in haar hoofd kan kijken, blijft dat lastig.
Afijn, na +- 10 jaar geluk, vielen we de afgelopen 2 maand in een heel zwart gat. Een gat waar we in zijn gekomen omdat ik me echt heb laten gaan waar haar ouders bij waren. Het is toen nog 3 week goed geweest, maar nadat ik een schifting voelde (zoals je elkaar kent na die tijd) in haar gedrag kwam het er uit dat ze tijd en rust nodig was.
Heb ik die haar gegeven? Ja en nee. Ik heb mijn best gedaan om haar die te geven en haar geen druk op te leggen. Is dat altijd gelukt? Nee. In die periode heeft ze me niet altijd even goed behandeld en daardoor kwam er voor mij veel druk op te liggen om maar te zorgen dat het goed kwam. Hierdoor heb ik te vaak het gesprek willen aangaan, hebben we uit emotie teveel zaken tegen elkaar geroepen die je niet tegen geliefden kunt roepen en ben ik toch nog teveel bezig geweest met mijn eigen gevoel.
Tot aan vorige week had ik er nooit aan gedacht echter dat we er niet uit zouden komen. Bij tijd en wijle ging het wat beter. Ze gaf vaak aan van me te houden, ze vroeg ook vaak of ik echt van haar hield. Totdat ik zaterdag een opmerking maakte en de boel klapte. Inmiddels is het hoge woord er uit en wil ze scheiden. Of naja, ze heeft verteld dat het voor haar klaar is, dat ze niet meer kan, maar dat ze nog geen overhaaste beslissingen wil nemen zoals het te koop zetten van de woning of het bekend maken van de scheiding aan kinderen en/of famillie.
Gek genoeg voel ik me vanaf dat moment wel beter. Niet omdat ik dit wil, dat vooropgesteld. Hoewel ik wel zie dat we zo niet verder kunnen, zou ik er een ledemaat voor kwijt willen om te kijken of we dat met o.a. relatietherapie nog kunnen doen. Maar omdat ik duidelijkheid heb. In principe zijn we klaar. En dat geeft rust. Ik hoef me niet meer af te vragen wat ze denkt. Ik weet inmiddels wat ze denkt. Er zijn nog wel wat mixed signals, we slapen nog samen, er wordt her en der nog een kus uitgedeeld of een knuffel. Dus zeg het maar.
We gaan bijna op vakantie. En ik denk dat die vakantie net even 2 weekjes te laat komt. Nou klinkt dat gek, maar in mijn vermoeidheid heb ik dus niet kunnen voorkomen dat ik alsnog zaken gedaan heb om haar verder weg te duwen. En dat is iets, wat me natuurlijk altijd dwars zal blijven zitten. Zeker voor onze prachtige kindjes. Ergens heb ik ook de hoop gehad dat de vakantie er voor zou zorgen dat we wat meer naar elkaar toe zouden groeien. Wat meer begrip voor elkaars standpunten. Nu lijkt het dat het een afscheidstournee wordt langs herinneringen. Dat doet pijn en zorgt dat er een hele andere lading op deze vakantie komt te liggen.
Afijn, ik weet dus niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik heb in elk geval besloten er voor mezelf een streep onder te zetten en mijn emoties hierover weg te duwen. Normaal te blijven doen en zeker ook omdat ik toch wat twijfel proef, kijken of ik me zo kan gedragen dat ze wel weer ziet waar we het voor doen. Hard hoofd in, maar zolang de koffers niet gepakt zijn ga ik er maar even vanuit dat er een kleine kans is dat we hier uit komen. En daar houd ik me dan maar enigszins aan vast.
Elpisto schreef op 20-10-2026 om 15:09:
[..]
Daar gaat ze nogmaals niet mee akkoord. Er ligt een ondertekend ouderschapsplan, heel veel anders dan dit gesprek dus inderdaad met de juiste instanties te gaan voeren, is er niet.
Ja een rechtzaak starten, dat wil zoon niet.
Dat is toch hopelijk niet aan hem om te beslissen? Zo'n beslissing mag nooit op de schouders van een kind liggen. Dat is veel te zwaar voor hem.
Als het nodig is, start jij een rechtszaak, Elpisto.
linn19 schreef op 20-10-2026 om 15:48:
[..]
Och dat is verdrietig om te lezen, de last van een rechtzaak zou niet op zijn schouders moeten rusten. Wil hij dat niet uit angst voor reactie van zijn moeder of is hij al eens gehoord door rechter en heeft hij dat als vervelend ervaren?
Die last ligt ook niet bij hem, ik heb hem uitgelegd wat de stappen zijn als zijn moeder niet akkoord gaat, omdat in de ogen van zoon was het vanuit hem gewoon een mededeling aan zijn moeder. Ja dat werkt juridisch niet zo.
Nee er is bij ons geen rechtzaak aan te pas gekomen, onze scheiding was er binnen een paar week door. Ik heb 1 eis gesteld: Ik wil de helft van de tijd mijn kinderen, de rest boeit me niet. Dus dat was er zo door.
Marianne76 schreef op 20-10-2026 om 15:53:
[..]
Dat is toch hopelijk niet aan hem om te beslissen? Zo'n beslissing mag nooit op de schouders van een kind liggen. Dat is veel te zwaar voor hem.
Als het nodig is, start jij een rechtszaak, Elpisto.
Nogmaals: Dat wil hij absoluut niet. Die last ligt ook niet bij hem, maar ik ga ook absoluut niet tegen zijn wensen in in deze.
De eerste stap nu is donderdag Yorneo en dan kijken wat die hier in aan geven.
Elpisto schreef op 20-10-2026 om 16:13:
[..]
Die last ligt ook niet bij hem, ik heb hem uitgelegd wat de stappen zijn als zijn moeder niet akkoord gaat, omdat in de ogen van zoon was het vanuit hem gewoon een mededeling aan zijn moeder. Ja dat werkt juridisch niet zo.
Nee er is bij ons geen rechtzaak aan te pas gekomen, onze scheiding was er binnen een paar week door. Ik heb 1 eis gesteld: Ik wil de helft van de tijd mijn kinderen, de rest boeit me niet. Dus dat was er zo door.
Helaas heb je die last echt wel bij hem neergelegd. Zijn "niet willen" is alleen gebasseerd op de stappen die jij hem het uitgelegd. En hij is bang geworden van die stappen.
Hij hoort niet bang te zijn voor stappen. Een rechtzaak voor verandering co ouderschap voor hem gaat om veel meer dan stappen.
Je maakt je er hier toch echt te gemakkelijk van af door te zeggen hij wil niet.
Jouw taak als vader is groter/meer dan dit.
Waar denk je dan aan Linn 19? Ik kan me voorstellen dat Elpisto zelf voor zijn rekening neemt dat zoon niet meer naar moeder gaat. Eigen beslissing. Áls moeder het daar niet mee eens is zal ze zelf naar de rechter moeten gaan over het ouderschapsplan. Bedoel je zoiets? Maar ook daar zal zoon het mee eens moeten zijn en ook dat zal hem voorgelegd moeten worden door Elpisto.
Overigens is het leven van kinderen vastleggen in ouderschapsplannen op zich al een rigide vorm als kinderen eenmaal de puberteit in gaan. Dan veranderen dingen en moet je heel erg opnieuw afwegen wat nu echt belangrijk is. Waarbij kinderen zelf een grotere stem in het kapittel krijgen.
tsjor schreef op 20-10-2026 om 18:08:
Waar denk je dan aan Linn 19? Ik kan me voorstellen dat Elpisto zelf voor zijn rekening neemt dat zoon niet meer naar moeder gaat. Eigen beslissing. Áls moeder het daar niet mee eens is zal ze zelf naar de rechter moeten gaan over het ouderschapsplan. Bedoel je zoiets? Maar ook daar zal zoon het mee eens moeten zijn en ook dat zal hem voorgelegd moeten worden door Elpisto.
Overigens is het leven van kinderen vastleggen in ouderschapsplannen op zich al een rigide vorm als kinderen eenmaal de puberteit in gaan. Dan veranderen dingen en moet je heel erg opnieuw afwegen wat nu echt belangrijk is. Waarbij kinderen zelf een grotere stem in het kapittel krijgen.
Deze jongen maakt serieuze schadelijke dingen mee bij zijn moeder en wat oma gezegd heeft blijft hangen hoor bij hem. Niet meer naar opa en oma maar naar papa op die dagen lijkt mij voor nu het belangrijkste wat zoon ook aangeeft. Maar ik blijf me afvragen in dit hele verhaal wie zijn stem nu hoort?
Waar ik aan denk is:
Meer info en uitleg aan zoon over de rechten van het kind.
Waaronder informele rechtsgang voor kinderen.
https://www.rechtspraak.nl/onderwerpen/informele-rechtsingang-kinderen
"Vragen van kinderen
Is een kind het niet eens met een regeling of afspraak? En helpt praten hierover met de ouders niet? Dan kan het kind zijn vraag met een brief of e-mail aan de rechter sturen.
Een kind kan bijvoorbeeld vragen om:
- de zorgregeling of omgangsregeling met een van de ouders te wijzigen
- de omgang met een van de ouders te stoppen
- de plek waar het kind het grootste deel van de tijd woont (de hoofdverblijfplaats) te wijzigen
- een bijzondere curator voor het kind te benoemen
- een informatieregeling tussen de ouders vast te stellen
Als kind een brief sturen
Ben jij een kind en wil je graag je vraag of wens aan de rechter sturen? Kijk voor meer informatie op:"
-Meer en betere info en uitleg over waarom volwassenen soms wel rechtzaken moeten beginnen omdat partijen er samen niet uitkomen. Dat een rechter niet iets engs is. Wel spannend maar niet eng. Dat zowel vader als de moeder een rechtzaak kunnen beginnen.
-Dat kinderen dus ook gehoord worden door een rechter maar ook dat de uitkomst afwachten zal zijn omdat een rechter een belangrijke beslissing moet nemen wat hij/of zij denkt dat het beste voor het kind is.
-Kortom ga een gesprek aan met het kind, niet alleen stappen vertellen waar het kind van schrikt.
-Vila Pinedo
Soms is als andere ouder alleen een veilige haven bieden aan een kind niet genoeg. Trek die rode lijn. Inlezen en achter je beslissing staan.
En dan nog kan ik me voorstellen dat je dat als kind niet wil. Een kind beseft heel goed dat het een rechtszaak is tegen een ouder, hoe je het ook wendt of keert. Zoals mijn kind goed besefte wat het zou betekenen als ik aangifte bij de politie tegen zijn vader zou doen. En daar een keuze in kan maken.
De terughoudendheid om de gang naar de rechter te maken hoeft niet te liggen aan de verkeerde voorstelling van zaken door Elpisto, zoals jij lijkt te denken, maar kan ook een oprechte afweging van het kind zelf zijn. Ook met de info van Villa Pinedo.
Er zit nog iets ingewikkelders onder. Wat er gebeurd is door oma en wat nog steeds gebeurt door moeder is schadelijk, zeker. Nu zijn er twee manieren om daarmee om te gaan: uitroepen dat het zeer schadelijk is, kind daar nooit aan blootgesteld mag worden, zelf maatregelen nemen. Daarmee verzwaar je de last en beperk je de handelingsmogelijkheden voor het kind zelf, zodat het kind machteloos is. Een andere mogelijkheid is dat je de ernst van het gebeuren onderkent, maar daarin de beleving van het kind bepalend laat zijn (zonder het te bagatelliseren!) en kijkt naar wat het kind zelf wil en aankan. Daarbij ben je dan meer begeleider. Gevolg is dat de ervaren zwaarte past bij wat het kind ervaart en de macht om hiermee om te gaan bij het kind zelf blijft. Een en ander is natuurlijk heel sterk afhankelijk van de leeftijd van het kind en de staat van ontwikkeling. Een betrokken ouder, zoals Elpisto volgens mij is, kan dit voor het eigen kind goed inschatten en dat is waardevoller dan wat elke buitenstaander daarover kan zeggen.
linn19 schreef op 20-10-2026 om 16:44:
[..]
Helaas heb je die last echt wel bij hem neergelegd. Zijn "niet willen" is alleen gebasseerd op de stappen die jij hem het uitgelegd. En hij is bang geworden van die stappen.
Hij hoort niet bang te zijn voor stappen. Een rechtzaak voor verandering co ouderschap voor hem gaat om veel meer dan stappen.
Je maakt je er hier toch echt te gemakkelijk van af door te zeggen hij wil niet.
Jouw taak als vader is groter/meer dan dit.
Ik vind persoonlijk dat je hier wat kort door de bocht gaat. Zijn niet willen is gebaseerd op het feit dat hij het gewoon niet via die weg wil doen. Wat verwacht je dat ik daar in ga doen? Tegen zijn zin in toch een rechtzaak starten?
Ik waardeer de input, zeker ook wat je later deelt. Maar dat is nu net de crux: Hij wil dit niet via die weg spelen. Daar is die heel erg duidelijk in. Hij wil het liefst nog maar 1 weekend in de 2 week naar zijn moeder, maar zit nog steeds op de richting dat die hoopt dat moeder daarmee akkoord gaat.
Het heeft niks met makkelijk af te maken, ik heb immers al heel wat gesprekken met zoon en ex hierover gevoerd. Maar zolang ex dit weigert, en hij pertinent dit niet via een juridische procedure wil spelen, wat moet ik daar dan nog meer aan doen dan wat ik nu doe: Gesprekken voeren met de juiste instanties.
Je hebt helemaal gelijk Elpisto. Het is veel te kort door de bocht. Het is zo te lezen weer lekker roepen vanaf de wal.
Jij als zeer betrokken vader weet wat het beste is voor je kind. Je doet het hartstikke goed!
Dweedledee schreef op 21-10-2026 om 17:37:
Je hebt helemaal gelijk Elpisto. Het is veel te kort door de bocht. Het is zo te lezen weer lekker roepen vanaf de wal.
Jij als zeer betrokken vader weet wat het beste is voor je kind. Je doet het hartstikke goed!
Ik begrijp Elpisto, Linn19 en Tsjor ook.
Het enige dat ik daarnaast denk is: hoe beschadigd en/of kapot moet hij gaan eer iemand zegt : ho.
Ik zou dan wel eerder moeder de rechtszaak laten starten. Verder neem ik niet meteen aan dat zoon met bezoek eens in de 2 weken heel veel beter af is.
Ik ga voor jullie duimen in het aankomende gesprek en hoop dat ze de hulp geen rad voor ogen draait, zoals mijn ex-schoonzoon deed.
Max88 schreef op 21-10-2026 om 19:33:
[..]
Ik begrijp Elpisto, Linn19 en Tsjor ook.
Het enige dat ik daarnaast denk is: hoe beschadigd en/of kapot moet hij gaan eer iemand zegt : ho.
Ik zou dan wel eerder moeder de rechtszaak laten starten. Verder neem ik niet meteen aan dat zoon met bezoek eens in de 2 weken heel veel beter af is.
Ik ga voor jullie duimen in het aankomende gesprek en hoop dat ze de hulp geen rad voor ogen draait, zoals mijn ex-schoonzoon deed.
Naja dit is natuurlijk ook een beetje de vraag. Ik denk dat ze mijn zoon ook echt als een bedreiging voor haar ouderschap ziet, dat is waarom ze hem weg probeert te zetten als leugenaar. Zodat ook Yorneo straks denkt: Zoonlief is geïndoctrineerd door vader. Ook mijn meiden delen wel eens iets, maar dat zijn dingen die in hun ogen minder belangrijk zijn. Maar die wel een bepaald beeld geven en wel bevestigen wat ik denk.
"Mama is de eerste dagen altijd heel vrolijk en na het weekend heel boos" "Mama is altijd chagrijnig, maar als ze jou dan ziet doet ze heel blij".
Die kinderen denken dat dat is omdat mama nog wat wil van papa. Maar dat is het verhaal natuurlijk niet, ze probeert mij een oog uit te steken: Zie mij eens gelukkig wezen. Terwijl ik haar absoluut der geluk gun.
Het contact richting mij is al weer een paar weken rustig. Toevallig valt dat samen met dat ze niet meer in de stad loopt, dus er zal wel weer iets serieus lopen met een kerel. Ik mag het hopen, meestal is ze dan ook richting de kinderen goed.
Zoon heeft op dit moment de meeste problemen, maar hoe ze met mijn meiden omgaat is ook gewoon niet gezond. Het is emotie over de schutting gooien en bij de kinderen neer leggen. Constant berichten naar ze sturen als ze bij mij zijn, mama mist jullie, mama houdt van jullie. Het gaat de hele dag door.
'Het enige dat ik daarnaast denk is: hoe beschadigd en/of kapot moet hij gaan eer iemand zegt : ho.' Dat is altijd de vraag als je voor iemand anders wil ingrijpen en als ouder is dat ook steeds de vraag in de opvoeding: zelf laten uitzoeken of ingrijpen. Waarbij je langzamerhand steeds meer opschuift naar 'zelf laten uitzoeken'. Maar het tempo waarin je opschuift hangt af van de ontwikkeling van het kind. En van je eigen karakter en levenservaring.
He ElPisto,
Wat een ellendig gedoe allemaal! Hoe je erover schrijft geeft een beeld van een verstandige en toegewijde vader. Hopelijk heb je wat aan de vele reacties. Lijkt mij mooi als je ook met iemand kan sparren met ervaring en achtergrond als gezinscoach of kinderpsycholoog. Je hebt daar al de nodige ervaring mee, en niet altijd positieve, begrijp ik uit je eerdere berichten. Hoe komt dat? Bespreek je het ook met familie en vrienden die jouw kinderen goed kennen? Op dit forum blijft het wat onpersoonlijk, lijkt me.
Wat je beschrijft over de wens van jouw zoon om minder bij zijn moeder te wonen: Kan het ook een momentopname zijn, iets dat kan veranderen door goeie gesprekken of begeleiding? In een ideaal scenario veranderen de afspraken mee met de ontwikkeling en behoeftes van de kinderen.
Sterkte en wijsheid gewenst