Dochter heeft last van scheiding.
hallo allemaal,
Ik weet niet meer wat ik moet doen. 4 jaar geleden ben ik gescheiden. Mijn dochter is nu 8 en lijkt er steeds meer last van te hebben. Ik en haar vader gaan goed met elkaar om. We hebben co-ouderschap. Mijn dochter is de laatste tijd regelmatig boos en verdrietig. Ze schreeuwt dan dat ze wil dat we weer samen gaan wonen. Ik reageer hier rustig op en ga dan met haar praten hoe we het beter kunnen maken. Ze zegt alleen maar dat we weer samen moeten gaan wonen en ze mijn vriend nooit meer wilt zien. Sinds 3 jaar heb ik een nieuwe vriend. Mijn dochter zag hem 2,5 jaar lang ongeveer 2x per week. Sinds een half jaartje, toen deze problemen kwamen ziet ze mijn vriend nog 1x per 2 weken. Ze vind hem irritant omdat hij zich met haar bemoeit. Ik let hier heel goed op. Want dat moet mijn vriend natuurlijk niet doen. Maar mijn dochter vind het al verschrikkelijk als vriend tijdens de afwas bijvoorbeeld zegt: wil jij je bord brengen? Of zegt: volgens mij moet je eerst je tanden nog poetsen. Hij bemoeit zich niet verder dan dit soort kleine dingetjes. Ik wil dat mijn dochter gelukkig is. Ik zou zelf ook graag gelukkig willen zijn met mijn vriend. Maar ik weet echt niet meer wat ik kan doen. Hebben jullie ideeen?
Dochter heeft dus last van je nieuwe vriend erbij. Ik denk dat dat een betere analyse is. Het kan zijn dat dochter eerst het gevoel had dat zij de situatie met jou (en in haar gedachte wellicht ook toen jullie nog samen waren) in de hand had, onder controle had. En met de nieuwe vriend niet meer. Dan sta je over een dilemma: je dochter weer controle geven over de situatie (vriend minder zien) of zelf de controle nemen, wat je zeker op conflicten met je dochter komt te staan. Ik zou het ervan af laten hangen wat je dochter kan leren uit die conflicten, bijvoorbeeld iets over accepteren van andere mensen, moeder is er ook voor haar eigen elven en niet alleen voor dochter.
tsjor schreef op 13-02-2026 om 09:37:
Dochter heeft dus last van je nieuwe vriend erbij. Ik denk dat dat een betere analyse is. Het kan zijn dat dochter eerst het gevoel had dat zij de situatie met jou (en in haar gedachte wellicht ook toen jullie nog samen waren) in de hand had, onder controle had. En met de nieuwe vriend niet meer. Dan sta je over een dilemma: je dochter weer controle geven over de situatie (vriend minder zien) of zelf de controle nemen, wat je zeker op conflicten met je dochter komt te staan. Ik zou het ervan af laten hangen wat je dochter kan leren uit die conflicten, bijvoorbeeld iets over accepteren van andere mensen, moeder is er ook voor haar eigen elven en niet alleen voor dochter.
Ja, misschien is dat wel zo. Dochter heeft last van nieuwe vriend. Maar sinds een half jaar nu. Ik heb het contact verminderd naar 1x in de 2 weken dat dochter vriend ziet. Ze vind het wel altijd leuk als hij komt. En vraagt ook regelmatig: waar is ....? Ik heb hem al een tijdje niet gezien. Maar als hij dan is geweest. Vind dochter dat vriend zich met haar bemoeit. En wil ze hem nooit meer zien. Maar hij bemoeit zich dus alleen met hele kleine dingetjes. We hadden al een huis willen kopen en samen willen wonen. Maar dat gaat dus niet. Ik wil dat mijn dochter happy is. Maar weet niet wat ik nog meer kan doen. Ik denk er regelmatig over na om mijn relatie maar te verbreken. Maar moet ik dan alleen zijn totdat dochter uit huis is.... ik weet het niet.
Om nu je relatie te verbreken vanuit " nou ik weet het ook niet meer hoor..."" is ook niet zo'n doordachte beslissing.
Jouw dochter en jij hebben in ieder geval al een interpretatieverschil in de betekenis van " bemoeien met kleine dingetjes".
Voor jou misschien kleine dingetjes maar voor haar dus niet.
Neem voor jezelf eerst nog eens onder de loep wat jij verstaat onder bemoeien met kleine dingetjes.
Daarna kun jij ook ook je dochter vragen bij welke dingen zij vind dat hij zich met haar benoemt.
Sta open voor haar gevoel en doe zaken niet af als "kleine dingetjes".
Zou best kunnen zijn dat zij al die kleine dingetjes alleen voorbehouden vind voor haar vader.
Wat ook nog kan is dat jij teveel toch de leiding geeft aan vriend als hij er is. Waarom zou hij iets moeten zeggen over tandenpoetsen bv of afruimen. Kan dus zijn dat zij jouw leiding in huis als hij er is beetje mist.
Contact verminderen of helemaal stoppen is de weg van de minste weerstand als je niet de oorzaak achterhaalt.
Hoe is de situatie bij vader? Is hij alleen of samenwonend? Nog meer kinderen daar?
Misschien kun je erachter komen of het gaat om de aanwezigheid van je vriend, of alleen om het bemoeien met je dochter.
Een gezellig opnieuw samengesteld gezinnetje is een leuke droom, maar werkt in het overgrote deel van de gevallen niet goed of helemaal niet. En al helemaal niet als de kinderen gaan puberen. Ik vermoed dus ook dat de situatie er in de komende jaren niet beter op gaat worden.
Als jullie co-ouderschap hebben, kun je er ook voor kiezen om je vriend alleen te zien in de periodes dat je dochter bij haar vader is. Op hoogdagen, feesten e.d. kunnen ze elkaar zien en hopelijk lukt het dan om elkaar te tolereren (zonder één woord over opvoedingszaken) en misschien mettertijd zelfs aardig te gaan vinden.
Bedenk dat kinderen heel vaak het verlangen hebben dat ouders weer samen komen. Ze willen hun oude leven en de rust terug. Een nieuwe partner verstoort die droom. Hoe leuk hij ook is. Zij heeft de scheiding nog niet verwerkt. En is niet klaar voor een nieuwe man in jouw leven.
Wat ik zou aanraden is om absoluut niet te gaan samenwonen. Het brengt onrust mee. En voor jou natuurlijk ook risico's. Daarbij zijn jullie nog niet lang samen. Hou gewoon je eigen huis aan. Je relatie verbreken zou ik niet doen. Maar een samengesteld gezin hoeft helemaal niet. Hou je vriend grotendeels uit het leven van je kind. Zie elkaar als zij bij haar vader is. Ga apart op vakantie bijvoorbeeld. En leef je eigen leven met en zonder je vriend. 70%van de samengestelde gezinnen gaat uiteindelijk verkeerd. Dat is veel.
Izza schreef op 13-02-2026 om 13:04:
Bedenk dat kinderen heel vaak het verlangen hebben dat ouders weer samen komen. Ze willen hun oude leven en de rust terug. Een nieuwe partner verstoort die droom. Hoe leuk hij ook is. Zij heeft de scheiding nog niet verwerkt. En is niet klaar voor een nieuwe man in jouw leven.
Wat ik zou aanraden is om absoluut niet te gaan samenwonen. Het brengt onrust mee. En voor jou natuurlijk ook risico's. Daarbij zijn jullie nog niet lang samen. Hou gewoon je eigen huis aan. Je relatie verbreken zou ik niet doen. Maar een samengesteld gezin hoeft helemaal niet. Hou je vriend grotendeels uit het leven van je kind. Zie elkaar als zij bij haar vader is. Ga apart op vakantie bijvoorbeeld. En leef je eigen leven met en zonder je vriend. 70%van de samengestelde gezinnen gaat uiteindelijk verkeerd. Dat is veel.
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Jij wilt weer een gezin zijn zoals het eerder was. Een nieuw begin. Maar besef dat die tijd voorbij is. Jouw kerngezin is weg en komt niet meer terug. En jouw vriend is geen vaderfiguur. Kinderen zijn loyaal aan hun beide ouders. Ik zou mijn relatie niet opgeven maar aanpassen aan de situatie op dit moment. Je hebt co ouderschap dus voldoende tijd zonder jouw kind. Dat is nog maar 8 dus er kan nog genoeg veranderen. Voor nu zou ik vriend zien in je kindvrije dagen. Dochter zal ook ouder worden en meer een eigen leven krijgen. Dan is ze niet zo afhankelijk meer van jou. Geef het dus tijd. En laat het idee van een gezin los. Geniet van je partner en de tijd samen. En heb daarnaast een leven met je dochter.
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Je vriend moet het vooral niet persoonlijk nemen, dit komt niet doordat hij zijn best niet doet of doordat hij niet aardig is. Het zit er gewoon niet in voor je dochter (nu of misschien wel nooit). Waarschijnlijk doet hij zelfs te veel zijn best, aan het vette zinnetje te zien. Zijn rol in het leven van jouw dochter zal waarschijnlijk minimaal zijn, net zo klein als een willekeurige andere vriend(in) van jou, zo is het nou eenmaal.
Dat ideaalbeeld van een compleet gezin zul je los moeten laten. Dat gaat niet meer gebeuren. Je bent gescheiden en dat kun je niet meer ongedaan maken, de schade is gebeurd.
Ik krijg het gevoel (en sorry als ik het mis heb) dat je na je scheiding niet genoeg tijd hebt genomen om te rouwen om het verlies van je oorspronkelijke gezin en het toekomstbeeld dat daardoor in duigen is gevallen. Je zou de eerste niet zijn die vlucht in een nieuwe relatie om zo de pijn niet aan te hoeven gaan. Neem de tijd en de ruimte voor die rouw.
Dat een nieuw samengesteld gezin meestal mislukt, betekent niet dat je geen nieuwe relatie kunt hebben. Je kunt nog steeds heel gelukkig zijn met je nieuwe leven, met je dochter en met je vriend. Ik zou je leven met je dochter en je leven met je vriend alleen loskoppelen. Dankzij co-ouderschap kan dat ook.
Izza schreef op 13-02-2026 om 13:58:
[..]
Jij wilt weer een gezin zijn zoals het eerder was. Een nieuw begin. Maar besef dat die tijd voorbij is. Jouw kerngezin is weg en komt niet meer terug. En jouw vriend is geen vaderfiguur. Kinderen zijn loyaal aan hun beide ouders. Ik zou mijn relatie niet opgeven maar aanpassen aan de situatie op dit moment. Je hebt co ouderschap dus voldoende tijd zonder jouw kind. Dat is nog maar 8 dus er kan nog genoeg veranderen. Voor nu zou ik vriend zien in je kindvrije dagen. Dochter zal ook ouder worden en meer een eigen leven krijgen. Dan is ze niet zo afhankelijk meer van jou. Geef het dus tijd. En laat het idee van een gezin los. Geniet van je partner en de tijd samen. En heb daarnaast een leven met je dochter.
Haha, precies wat ik ook schreef, Izza. Eens dus.
'Je vriend moet het vooral niet persoonlijk nemen, dit komt niet doordat hij zijn best niet doet of doordat hij niet aardig is.' Dit, en het kan ook zijn dat je dochter graag de grenzen wil uitproberen en dat je vriend dan de klos is, liever hij dan haar vader of moeder. Vooral de combinatie dat ze graag heeft dat hij weer komt terwijl ze ook baalt van zijn bemoeienis is bijzonder. Misschien is het omdat ze dan eindelijk weer iemand heeft waarop ze boos kan worden? Kan ze die emotie ook rustig uitproberen. Dan zouden je vriend en jij het moeten zien als een spel, een leerproces.
Ze is 8, schrijf je. Dat is sowieso een leeftijd waarop kinderen nogal wat meer zelfvertrouwen krijgen dan wij wellicht gerechtvaardigd vinden 
en dat kan mede verklaren waarom ze zich ineens niks meer door je vriend wil laten zeggen. Ze weet het immers zelf allemaal wel en beter ook.
Dat ze wil dat je weer met haar vader gaat wonen is misschien begrijpelijk, maar als dat nu eenmaal niet gaat gebeuren kun je daar maar beter duidelijk over zijn denk ik. En je heoft het nu niet beter voor haar te maken, het is wat het is. Het kan wel zijn dat ze nu meer beseft dan toen ze jonger was dat de aanwezigheid van jouw vriend maakt dat jij en haar vader niet bij elkaar wonen en ook niet gaan wonen.
Sowieso wordt ze zich steeds meer bewust van dat jullie ook maar mensen zijn met drijfveren en wensen, en geen absolute autoriteit waar zij niets aan kan veranderen. Het zal ook wel wennen. Als je niet gescheiden was, zou ze op deze leeftijd waarschijnlijk ook dwarser worden, maar dan maak je je er minder zorgen over.
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Denk jij altijd zo zwart/wit en in extremen?
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Dit klinkt een beetje simplistisch. Waarom zou je teruggaan? Is de scheiding dan niet nodig geweest? Had je al iets met je vriend net na of tijdens de scheiding en valt t nu tegen?
Je dochter zoekt grenzen op en mist het gezin waar ze uitkomt. En als gescheiden ouder (ook ik ) is je schuldgevoel over de scheiding natuurlijk hoog. Ik denk dat je niet al je contact met vriend in bijzijn van dochter moet afkappen; je hebt nou eenmaal een relatie. Maar wel goed kijken waarin hij haar aanspreekt: bord wegzetten lijkt me logisch maar bv je moet gaan tanden poetsen gaat meer over regels en dat zal jij zoveel mogelijk moeten doen. Wat hier 1 van de kinderen goed heeft geholpen is naar een groepje voor kinderen met gescheiden ouders. Ze vond daar veel herkenning en leerde ook beter verwoorden wat haar dwarszat en kon dat met begeleiding ook weer met ouders bespreken
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]
Samenwonen was hierdoor ook allangvan de baan. Het is voor mijn vriend ook naar. Want hij doet echt zijn best. En is meer betrokken dan de vader van mijn dochter ooit is geweest. Ik snap wat je zegt! En zo doen we het eigenlijk nu ook. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet? Is echt heel naar. Ik zou hierom haast terug gaan naar exman. Dus jullie snappen, ik ben inmiddels wanhopig.
Jullie hebben co-ouderschap. Dus hoezo “is hij meer betrokken dan de vader van je dochter ooit geweest is”?
En nee. Jij en je vriend en je dochter worden nooit een kerngezin. En je reactie is ook wel een behoorlijk overtrokken.
Het is denk ik goed dat je met jezelf aan de slag gaat, voordat je dochter er nog verder onder gaat lijden.
Laura-X schreef op 13-02-2026 om 13:41:
[..]. Maar ik zou zo graag weer samen willen zijn als een soort nieuw gezin. Kan dit dan echt niet?
Nee, dit kan echt niet.
Je kind zal altijd haar vader hebben, altijd twee thuisen. En zelfs als je teruggaat naar je ex is het niet hetzelfde want de basis is anders, jullie zijn al een uit elkaar geweest dus die basis is weg voor altijd voor je dochter.