Gescheiden en pubers
Hoi, sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en samen hebben we drie kinderen (16,16, 18).
De oudste heeft moeite met de scheiding en het feit dat ik vrij snel een nieuwe vriend heb. Ze vindt dat ik rekening met de kinderen had moeten houden. Wat ze niet begrijpt is dat wij als ouders al een aantal jaar aan het modderen waren. Ze heeft wel gelijk dat ik anders had moeten doen. Ik was helemaal gelukkig met mijn nieuwe liefde, nog steeds, en de kinderen zaten nog in een rouwproces.
Nu is het zo dat zij wat afstand heeft genomen en voorlopig bij haar vader wil zijn omdat ze wat ruimte nodig heeft. Dit is helemaal prima. Al denk ik ook dat het een soort gemakzucht is omdat ze het heen en weer gaan tussen de ouders lastig en vervelend vindt. Het komt haar ergens wel goed uit.
De andere twee doen examen dit jaar en één van de twee wil ook liever bij papa blijven om zich volledig op het examen te kunnen concentreren. Helemaal begrijpelijk want ze moet er veel voor doen om een goed cijfer te halen.
Maar jeetje, ik voel me er niet prettig bij. Voel me zo'n halve moeder...
Heeft iemand hier ervaring mee?
Liefs.
Bedenk dat jullie kinderen in een heel andere fase zitten. Ze hebben dit wellicht niet zien aankomen. Daarnaast is er op deze leeftijd geen sprake meer van co ouderschap. Ze kunnen zelf bepalen waar ze wanneer willen zijn. Geef aan dat ze altijd welkom zijn. En hopelijk hebben ze een sleutel van beide huizen. Ik zou kijken of je afspraken kunt maken wanneer ze bij jou komen. Bijvoorbeeld om wekelijks te eten.
Ook kan je je vriend voorlopig buiten hun leven houden. Laat ze wennen aan de scheiding. Ze hebben niet gevraagd om nu al een nieuwe relatie. Zeker als hun vader niemand heeft en wellicht nog verdrietig is. Kinderen zijn loyaal. Nodig vriend uit als ze er niet zijn. Of spreek bij hem af.
Bedenk ook dat jouw kinderen bijna volwassen zijn. En dan steeds meer hun eigen leven krijgen. Dat is ook zo bij getrouwde mensen. Kinderen worden volwassen en vliegen uit. Zorg dat jij in contact blijft met je kinderen en vraag wat zij nodig hebben. Hou je vriend daar verder buiten.
Izza schreef op 30-04-2026 om 13:41:
Bedenk dat jullie kinderen in een heel andere fase zitten. Ze hebben dit wellicht niet zien aankomen. Daarnaast is er op deze leeftijd geen sprake meer van co ouderschap. Ze kunnen zelf bepalen waar ze wanneer willen zijn. Geef aan dat ze altijd welkom zijn. En hopelijk hebben ze een sleutel van beide huizen. Ik zou kijken of je afspraken kunt maken wanneer ze bij jou komen. Bijvoorbeeld om wekelijks te eten.
Ook kan je je vriend voorlopig buiten hun leven houden. Laat ze wennen aan de scheiding. Ze hebben niet gevraagd om nu al een nieuwe relatie. Zeker als hun vader niemand heeft en wellicht nog verdrietig is. Kinderen zijn loyaal. Nodig vriend uit als ze er niet zijn. Of spreek bij hem af.
Bedenk ook dat jouw kinderen bijna volwassen zijn. En dan steeds meer hun eigen leven krijgen. Dat is ook zo bij getrouwde mensen. Kinderen worden volwassen en vliegen uit. Zorg dat jij in contact blijft met je kinderen en vraag wat zij nodig hebben. Hou je vriend daar verder buiten.
Dankjewel voor je reactie. De vriend is niet echt het probleem. Die hebben ze geaccepteerd. De oudste heeft meer moeite met hoe ik er in het begin mee omging. En daar heeft ze gelijk in. Dat was ook eigenlijk iets waar het over ging. Meer over het feit dat ze af en toe de keuze maken bij hun vader te zijn. Het huis waar ze zijn opgegroeid. Omdat dat wat beter uitkomt ivm examens e.d. Dat vind ik lastig. Dat ik ze minder zie.
Niet als aanval bedoeld maar als spiegel; op mij kom je over dat je een aantal zaken wat makkelijk invult. Oudste dochter bij vader = gemakzucht? En jouw vriend hebben ze al geaccepteerd? Is dat echt allemaal zo, heb je dat besproken met ze of vul je dat in, omdat het mooi uit zou komen.
Ik ben geen heilige hoor, zelf snel aan een nieuwe partner begonnen en dacht dat kids het wel prima en gezellig vonden. Achteraf bleek van niet.....
HS26 schreef op 30-04-2026 om 16:55:
Niet als aanval bedoeld maar als spiegel; op mij kom je over dat je een aantal zaken wat makkelijk invult. Oudste dochter bij vader = gemakzucht? En jouw vriend hebben ze al geaccepteerd? Is dat echt allemaal zo, heb je dat besproken met ze of vul je dat in, omdat het mooi uit zou komen.
Ik ben geen heilige hoor, zelf snel aan een nieuwe partner begonnen en dacht dat kids het wel prima en gezellig vonden. Achteraf bleek van niet.....
Ik vat het niet op als aanval. Maar ik ken mijn oudste.... Het is tweezijdig, gemakzucht en lastig.
Bedenk dat een scheiding voor kinderen een blijvende invloed heeft. Dat hoeft niet allemaal slecht te zijn (zoals veel mensen vaak zeggen). Maar invloed heeft het wel. En ze komen vanaf jonge leeftijd voor vraagstuk te staan over hun relatie met jullie, met nieuwe partners met loyaliteit naar ouders en ook naar hoe ze zelf tegen hun jeugd en relaties aankijken. En dat kan ook regelmatig terugkomen.
Ze hebben het geaccepteerd is hier echt nog te vroeg. Dat proces van de scheiding is voor hun nog gewoon gaande. Hou die partner nog even voor jezelf. Je mag er best van genieten. Maar je kinderen hebben nergens om gevraagd. En dat ze kiezen voor hun vertrouwde huis is ook logisch. Dan hoeven ze niet te kiezen voor een ouder. En jouw huis zal nooit echt van hun worden. Het is jouw huis. Zij hebben er geen verleden en herinneringen uit hun jeugd.
Kijk hoe je in verbinding kunt blijven. Want ze hebben ook hun eigen leven met school, stages, bijbaan, sport en vrienden. Dat is voor alle pubers zo. Kijk of er gezamenlijke momenten zijn. Hobby's of activiteiten waar jij kunt kijken. Bel of app ze regelmatig en toon interesse in wat ze doen. En investeer in je eigen leven na de scheiding.
Je legt het "lastig vinden" nu wel erg bij je kinderen en hun keuzes neer. Je bent hun keuzes aan het beoordelen en ook veroordelen.
Probeer het meer bij jezelf te zoeken in welke verwachtingen je had na de scheiding. Jouw kinderen hoeven het jouw "lastig vinden" niet op te lossen door met betere redeneringen te komen bv. En speelt er bij jou iets van jaloezie richting vader of ben je aan het vergelijken tussen jou en vader?Dit gaat puur over jouw gevoel.
Je verwijt jouw oudste dat zij niet begrijpt dat jij en haar vader al jaren aan het modderen waren. Jouw oudste hoeft dat niet te begrijpen. Je geeft nu een dubbel signaal af " ja ze heeft gelijk maar ze begrijpt niet....."Dat modderen is geen excuus van hoe je het aangepakt hebt met nwe vriend. Zoek geen erkenning voor jouw keuzes/gevoel bij je kinderen. Daar is het 1 veel te vroeg voor na de scheiding en 2 dat kun je niet afdwingen. Wie weet ooit in de toekomst als ze volwassen zijn wanneer zij ernaar vragen.
linn19 schreef op 30-04-2026 om 18:50:
Je legt het "lastig vinden" nu wel erg bij je kinderen en hun keuzes neer. Je bent hun keuzes aan het beoordelen en ook veroordelen.
Probeer het meer bij jezelf te zoeken in welke verwachtingen je had na de scheiding. Jouw kinderen hoeven het jouw "lastig vinden" niet op te lossen door met betere redeneringen te komen bv. En speelt er bij jou iets van jaloezie richting vader of ben je aan het vergelijken tussen jou en vader?Dit gaat puur over jouw gevoel.
Je verwijt jouw oudste dat zij niet begrijpt dat jij en haar vader al jaren aan het modderen waren. Jouw oudste hoeft dat niet te begrijpen. Je geeft nu een dubbel signaal af " ja ze heeft gelijk maar ze begrijpt niet....."Dat modderen is geen excuus van hoe je het aangepakt hebt met nwe vriend. Zoek geen erkenning voor jouw keuzes/gevoel bij je kinderen. Daar is het 1 veel te vroeg voor na de scheiding en 2 dat kun je niet afdwingen. Wie weet ooit in de toekomst als ze volwassen zijn wanneer zij ernaar vragen.
Ik denk dat wat ik zeg niet goed overkomt. Ik begrijp de kids volkomen en oordeel niet. Ik laat ze ook hun eigen keuzes maken. Van jaloezie is absoluut geen sprake. Mijn ex en ik gaan nog heel goed met elkaar om gelukkig.
Vanaf het begin hebben we gezegd, de kinderen hebben de keuze en als zij om wat voor reden dan ook bij mij of bij hem willen zijn dan is dat hartstikke goed. Goed dat ze het aangeven.
Ik krijg nu adviezen terwijl ik vraag hoe anderen omgaan met hun eigen gevoel. En daar valt ik de kinderen niet mee lastig.
Izza schreef op 30-04-2026 om 18:40:
Bedenk dat een scheiding voor kinderen een blijvende invloed heeft. Dat hoeft niet allemaal slecht te zijn (zoals veel mensen vaak zeggen). Maar invloed heeft het wel. En ze komen vanaf jonge leeftijd voor vraagstuk te staan over hun relatie met jullie, met nieuwe partners met loyaliteit naar ouders en ook naar hoe ze zelf tegen hun jeugd en relaties aankijken. En dat kan ook regelmatig terugkomen.
Ze hebben het geaccepteerd is hier echt nog te vroeg. Dat proces van de scheiding is voor hun nog gewoon gaande. Hou die partner nog even voor jezelf. Je mag er best van genieten. Maar je kinderen hebben nergens om gevraagd. En dat ze kiezen voor hun vertrouwde huis is ook logisch. Dan hoeven ze niet te kiezen voor een ouder. En jouw huis zal nooit echt van hun worden. Het is jouw huis. Zij hebben er geen verleden en herinneringen uit hun jeugd.
Kijk hoe je in verbinding kunt blijven. Want ze hebben ook hun eigen leven met school, stages, bijbaan, sport en vrienden. Dat is voor alle pubers zo. Kijk of er gezamenlijke momenten zijn. Hobby's of activiteiten waar jij kunt kijken. Bel of app ze regelmatig en toon interesse in wat ze doen. En investeer in je eigen leven na de scheiding.
Met geaccepteerd bedoel ik op hun manier voor zover dat nu al kan.
Het interesse tonen doen we inderdaad via app of telefoon. En als ze me nodig zijn weten ze mij gelukkig ook te vinden.
Het huis is inderdaad nog een beetje logeren al is dat voor mijn zoon weer anders dan voor de meiden. Die vinden dat lastiger. Volkomen terecht ook.
Dankjewel voor je reactie 🙂
FrieseMoeder schreef op 30-04-2026 om 20:01:
[..]
Ik denk dat wat ik zeg niet goed overkomt. Ik begrijp de kids volkomen en oordeel niet. Ik laat ze ook hun eigen keuzes maken. Van jaloezie is absoluut geen sprake. Mijn ex en ik gaan nog heel goed met elkaar om gelukkig.
Vanaf het begin hebben we gezegd, de kinderen hebben de keuze en als zij om wat voor reden dan ook bij mij of bij hem willen zijn dan is dat hartstikke goed. Goed dat ze het aangeven.
Ik krijg nu adviezen terwijl ik vraag hoe anderen omgaan met hun eigen gevoel. En daar valt ik de kinderen niet mee lastig.
Okee het blijft natuurlijk platte tekst maar je je komt wat tegenstrijdig over.
De kinderen hebben een eigen keuze met wat voor reden dan ook, is hardstikke goed schrijf je nu.
Maar als ze de keuze maken om meer bij vader te zijn voel jij je een halve moeder, voel je je daar niet prettig bij en lastig dat je ze minder ziet.
Dan sta jij met jouw gevoel toch niet achter " ....hardstikke goed"?
Om vanuit mijn ervaring te spreken, wij gingen uit elkaar toen mijn kinderen 10 en 3 waren en dat was lastig omdat ik nooit verwacht had ze op die leeftijd al zo los te moeten laten.
Oudste was 17 toen die bij vader ging wonen wat ik dan weer niet lastig vond want die was allang druk met studeren en zijn eigen weg zoeken, hem heb ik met vertrouwen kunnen laten gaan.
Dus komt toch allemaal neer op verwachtingen.
linn19 schreef op 30-04-2026 om 21:06:
[..]
Okee het blijft natuurlijk platte tekst maar je je komt wat tegenstrijdig over.
De kinderen hebben een eigen keuze met wat voor reden dan ook, is hardstikke goed schrijf je nu.
Maar als ze de keuze maken om meer bij vader te zijn voel jij je een halve moeder, voel je je daar niet prettig bij en lastig dat je ze minder ziet.
Dan sta jij met jouw gevoel toch niet achter " ....hardstikke goed"?
Om vanuit mijn ervaring te spreken, wij gingen uit elkaar toen mijn kinderen 10 en 3 waren en dat was lastig omdat ik nooit verwacht had ze op die leeftijd al zo los te moeten laten.
Oudste was 17 toen die bij vader ging wonen wat ik dan weer niet lastig vond want die was allang druk met studeren en zijn eigen weg zoeken, hem heb ik met vertrouwen kunnen laten gaan.
Dus komt toch allemaal neer op verwachtingen.
Hartstikke goed dat ze doen wat goed voelt voor hen op bepaalde momenten. Vind ik goed, ze staan voor wat ze vinden en wat voor hen goed voelt. Heb ik respect voor.
Lastig omdat ik ze minder zie. Mijn gevoel. Ik ben moeder. Dat gevoel moet ik mee dealen.
Je kunt iets lastig vinden toch? Na een scheiding ben je een soort van parttime moeder. Is de consequentie van de scheiding. Vind ik lastig. En dat lijkt me logisch. Daar ging het om.
FrieseMoeder schreef op 30-04-2026 om 17:46:
[..]
Ik vat het niet op als aanval. Maar ik ken mijn oudste.... Het is tweezijdig, gemakzucht en lastig.
Het kan ook zijn dat de oudste op jou lijkt. Ik vind het nogal gemakzuchtig dat je zegt "mijn vriend is het probleem niet" terwijl dat wel is wat de oudste aangeeft. En dan is het gemakzuchtig om te zeggen dat de oudste het vooral makkelijk vind bij pa te wonen.
Ik vind het altijd ook wel gemakzuchtig van de ouders dat de kinderen iedere keer moeten verhuizen. Ik zie het hier van dichtbij gebeurden 2 keer per week verhuizen de pubers al hun spullen van ma naar pa of andersom. Wat gedoe zeg.
Voel je je een halve moeder omdat de kinderen niet de hele week bij jou zijn? Of omdat je vooral bezig bent met je nieuwe relatie, en niet met wat de situatie (scheiding, verhuizing, nieuwe vriend) met je kinderen doet?
Je kent je oudste egoistische motieven toe, maar gelden die niet minstens zo voor jou, dat je vooral je laat leiden door wat voor jou goed voelt?
En al zou ze uit gemakzucht bij haar vader zijn, waarom zou dat verkeerd zijn. Ze heeft niet om alle gedoe gevraagd en dat ze dan kiest wat haar het beste uitkomt lijkt me meer dan gerechtvaardigd.
Eigenlijk best bizar dat je haar dat aanrekent. En haar gevoelens hierover wegveegt met "ze begrijpt niet dat...¨. Nee, dat hoeft ze ook niet te begrijpen. Het gaat nl om hoe het voor haar voelt.
Je kinderen hoeven hun keuzes niet te baseren op wat goed voor jou voelt.
Dat je je er onprettig bij voelt is de consequentie van de keuzes die jij gemaakt hebt. Je kunt niet alles hebben, zowel de cake als het opeten.
Ik viel ook over dat 'gemakzuchtig' van de oudste. Jullie hebben er niet voor gekozen om zelf te wisselen en de kinderen in de woning te laten blijven, daar zul je ook wel een reden voor gehad hebben. Kortom: ik vind dat er een heel negatieve ondertoon in zit ten aanzien van de oudste, de zoon.
Behalve dan dat ze veel later en zonder enige invloed in het proces van de scheiding terecht zijn gekomen zijn het ook pubers die zelf nog op zoek zijn naar hun (on)mogelijkheden binnen relaties, intimiteit en seksualiteit. Ik kan me voorstellen dat een dolgelukkige verliefde moeder dan eigenlijk een raar fenomeen in huis is.
Het is knap dat ze desondanks toch een deel van de tijd in jouw nieuwe woning zouden willen zijn, terwijl hun 'eigen' woning bij vader is. Overigens is vader ook vader en het 'parttime' vader zijn speelt voor hem ook, maar misschien gaat hij er anders mee om. Voor mijn gevoel leg jij eigenlijk toch wel een (onuitgesproken) claim op de kinderen, ondanks je mooie woorden over eigen keuze etc..
Eigenlijk is het sterker, je bent heel binnenkort geen 'parttime' moeder meer, maar eigenlijk geen moeder zoals je moeder was voor kleine kinderen. Je kinderen zitten niet meer onder jouw hoede. Ze zijn/worden zelfstandig, kunnen zelf het leven aan, redden zichzelf en hebben jou eigenlijk niet meer nodig. Niet fulltime, ook niet parttime.Je krijgt en nieuwe positie in hun leven en de enige die daar invulling aan kan geven ben je zelf, dat gaan je kinderen niet voor je doen. Je kunt al helemaal niet iets opeisen of wensen. Misschien in stilte, maar dat moet je met jezelf uitvechten.
FrieseMoeder schreef op 01-05-2026 om 00:07:
[..]
Hartstikke goed dat ze doen wat goed voelt voor hen op bepaalde momenten. Vind ik goed, ze staan voor wat ze vinden en wat voor hen goed voelt. Heb ik respect voor.
Lastig omdat ik ze minder zie. Mijn gevoel. Ik ben moeder. Dat gevoel moet ik mee dealen.
Je kunt iets lastig vinden toch? Na een scheiding ben je een soort van parttime moeder. Is de consequentie van de scheiding. Vind ik lastig. En dat lijkt me logisch. Daar ging het om.
Je blijft tegenstrijdige berichten schrijven. Je hebt het wel over respect voor hun keuzes maar dat blijkt niet uit jouw schrijfsels. Onderhuids ben jij aan het invullen ( ze begrijpt niet dat, gemakzucht,komt haar wel goed uit ed)
Je zit dicht tegen de rand aan om jouw kinderen te verwijten dat jij het lastig hebt omdat jij hun keuzes onder een vergrootglas legt.
Hoe meer hun keuzes gericht zullen zijn op "bij papa zijn" hoe lastiger jij het zal gaan vinden.
Bij scheiden met jongere kinderen is er een vastgelegde omgangsregeling. Bij jullie hangt alles af van de keuzes die de kinderen zelf maken.
Ik snap best dat je kinderen het ingewikkeld vinden en ik zou ze ook de ruimte geven om de omgang en waar ze verblijven/wonen zelf vorm te geven. Daar zijn ze oud genoeg voor. Zeker als er eindexamens zijn is gemakszucht zoals jij het noemt misschien ook helemaal niet zo erg. Geef ze de ruimte om te studeren op de plek waar dat voor hun fijn voelt en het handigste is. Dat zorgt voor minder stress bij je kinderen waardoor ze waarschijnlijk ook beter presteren.
Voor je eigen gevoel van 'halve moeder zijn'; je bent altijd moeder, ook als je kinderen niet bij jou zijn. Als ze op zichzelf gaan wonen, ben je nog steeds moeder. Alleen de vorm en de inhoud verschillen per levensfase. Dat is normaal en staat los van gescheiden zijn of niet.